ตอนที่ 95 หลอกลวงตนเองและผู้อื่น

ตอนที่ 95 หลอกลวงตนเองและผู้อื่น

“ถ้าเจ้าฉลาดจริง ก็น่าจะรู้ความจริง” ซ่านจินจื๋อค่อยปล่อยตัวนางออก แต่ยังไม่ปล่อยมือที่จับข้อมือนางอยู่ สายตาที่เริ่มเย็นชาขึ้น แล้วมองไปยังกู้จี้เหยาที่กำลังเดินเข้ามา “มีเรื่องอะไร”

กู้จี้เหยาหยุดฝีเท้าลง อิจฉาริษยากู้อ้าวเวยเสียจนผักซ่านจินจื๋อออก อย่างไม่สนใจใคร แล้วถอยหลังเดินจากไป ส่วนซ่านจินจื๋อไม่โกรธอะไร แถมมุมปากยังมีรอยยิ้ม ความอิจฉาภายในใจลุกลามไปทั่ว

“หม่อมฉันเห็นว่าวันนี้อากาศดี เลยอยากเชิญท่านอ๋องไป.....”

“ไม่สู้ไปอยู่เป็นเพื่อนพ่านเอ๋อร์ดีกว่า” ซ่านจินจื๋อทิ้งคำพูดไว้แล้วเดินตามกู้อ้าวเวยออกไป

หลานเอ๋อร์รีบรั้งตัวกู้จี้เหยาที่กำลังโกรธไว้ แล้วพูดว่า “คุณหนู！นายท่านและฮูหยินกำลังรอท่านไปส่งอยู่นะ”

“ได้” กู้จี้เหยาพูดนี้ออกมาแบบกัดฟัน แล้วก็สะบัดแขนเสื้อเดินกลับไป

กู้อ้าวเวย หลังจากนี้อย่าให้ข้าเจอเรื่องที่ไม่ควรของเจ้าอีกก็แล้วกัน！

..........

ขณะที่กู้อ้าวเวยเดินกลับไป นางไม่เคยโกรธเช่นนี้มานานแล้ว

ถึงแม้คำพูดของซ่านจินจื๋อเมื่อครู่จะค่อนข้างคลุมเครือ แต่ครั้งนี้เขาทำเพื่อองค์ชายสี่จริงๆ แต่ที่นางโกรธทีสุดคือซ่านจินจื๋อสามารถแสดงท่าทางรักนางได้อยู่แล้ว แต่ครั้งจะกลับมาทำต่อหน้าบิดาของตน

ส่วนองค์ชายสี่แทบจะไม่เชื่อตัวเอง

ทันใดนั้น นางก็หยุดฝีเท้าลงแล้วมองไปยังข้างหน้า

เหตุใดนางจะต้องโกรธที่ซ่านจินจื๋อไม่เชื่อนางขนาดนี้ด้วย

“เป็นเพราะไอ้ไข้หวัดบ้านี่” นางตัดสินใจยกความผิดทั้งหมดไปลงที่อาการป่วย แต่ตอนที่นางกำลังจะก้าวเท้าเดินนั้น ข้อมือของนางก็ถูกจับไว้

รุนแรง และฉับไวมาก ตอนที่นางรู้สึกตัวอีกที ก็ยืนอยู่ตรงหน้าซ่านจินจื๋อเสียแล้ว ทั้งสองยืนห่างกันเพียงแค่ช่วงกำปั้นเดียว สีหน้าของซ่านจินจื๋อนั้น นางมองเห็นได้อย่างชัดเจน “เจ้าตามมาทำไมอีก? ยังไม่ให้ข้าได้สงบจิตสงบใจหน่อยหรอ?”

“ข้าก็แค่สงสัยว่าทำไมเจ้าถึงโกรธ เป็นเพราะที่ข้าหลอกใช้เฉิงเสี้ยง หรือว่าเพราะที่ข้าเอาเจ้ามาเป็นหมากในเกมส์?” ซ่านจินจื๋อก็ดูเหมือนว่าจะพูดไม่ออก

หลังจากที่ได้เห็นสีหน้าที่กำลังโกรธของฝ่ายตรงข้าม ก็เลยอยากตามมาถามให้แน่ใจ

“ทั้งสองนั่นแหละ ท่านอ๋องไม่ใช่ครั้งแรกทดสอบข้าแบบนี้ แต่ทุกครั้งข้าก็ไม่อะไร แต่ครั้งนี้ เจ้าเอาพ่อข้าเข้ามาเกี่ยวข้อง สิ่งที่เจ้าทำ ไม่ใช่เพราะว่าอยากจะทำลายความสัมพันธ์ของข้ากับพ่อข้าหรอกหรือ และให้ข้ารับใช้เจ้าอย่างเต็มที่ ใช่มั้ย?” กู้อ้าวเวยยิ้มเย็น และดิ้นอยากจะเอาแขนออกมา แต่ก็ไม่สำเร็จด้วยแรงอันมหาศาลของฝ่ายตรงข้าม

“ถือว่าเจ้าฉลาดอยู่ อีกไม่กี่วันข้าจะไปค่ายน่านน้ำกับหยวนเอ๋อสักเที่ยวนึง หลบๆองค์ชายหก ส่วนเรื่องในตำหนักอ๋อง ก็จะให้จัดการ ข้าจำเป็นต้องแน่ใจว่าเจ้าจะไม่เข้าข้างเฉิงเสี้ยง” ซ่านจินจื๋อพอใจในสีหน้าที่นางแสดงออกมา

“ที่แท้ เจ้าก็จัดการทุกอย่างก็อยู่ในแผนของเจ้า” เมื่อรู้จุดประสงค์ของฝ่ายตรงข้าม กู้อ้าวเวยก็นิ่ง “เจ้าอยากให้ข้าช่วยอะไรเจ้าอีก?”

“ดูลูกบุญธรรมของพ่อเจ้าให้ดี เขาจะถูกส่งตัวมาตำหนักอ๋องตอนที่ข้าไม่อยู่ เจ้ารู้ว่าต้องทำอย่างไรมั้ย?” ซ่านจินจื๋อค่อยๆปล่อยมือของนางทั้งสองลงอย่างช้าๆ

“พูดจริงๆนะ ข้าไม่เข้าใจ นั่นก็เป็นเพียงแค่ลูกบุญธรรม ” กู้อ้าวเวยเกิดสงสัยขึ้น

“แต่นั่นก็เป็นน้องชายเจ้า ให้เขามารับใช้เจ้า”