ตอนที่100 งานเลี้ยงในวังเป็นเหตุ

ตอนที่100 งานเลี้ยงในวังเป็นเหตุ

คนที่ปรากฏในกระจก กู้อ้าวเวยไม่เคยเห็นมาก่อน

เปลือกตาลูกท้อของนางถูกทาด้วยเครื่องสำอางให้สวยงามขึ้น ปากทาด้วยสีแดงสด ชายเสื้อชุดสีดำขลิบทองมีนกกระเรียนขาวกระพือปีก ชุดดูเรียบง่ายแต่ไม่สูญเสียความงาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสีแดงของหัวนกกระเรียนที่บนหน้าอก ข้างปกคอเสื้อใช้ลายปักเมฆไหล สอดแทรกความกล้าหาญ ค่อนข้างเหมาะกับฐานะพระชายาจิ้ง

แต่กู้อ้าวเวยก็แค่ลุกขึ้น มองไปที่กระจกแล้วหลบตาหนี เครื่องประดับบนหัวเยอะมากเกินไป ค่อนข้างหนักไปนิด ก้มหัวอ่านหนังสือไม่สะดวก ได้แต่นั่งลง แล้วอดไม่ได้ที่จะประคองหัวของตนเอง “หนักขนาดนี้เลยเชียวหรือ”

“อย่าทำมันพังล่ะ” ฉีหรัวรีบตีมือนาง

ก็เลยเก็บมือดีๆ กู้อ้าวก็เลยพูดเบาๆว่า “งานเลี้ยงหลวงนี้คืองานเฉลิมพระชนมพรรษาของฮองเฮา ทำไมข้ายังจะต้องแต่งตัวยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ไม่กลัวว่าฮงเฮาจะคิดว่าข้าสวยเกินหน้าเกินตาท่านหรือ?”

“เจ้าเป็นพระชายาจิ้ง จะให้เจ้าสวยกว่าใครๆก็ได้” ถึงแม่ฉีหรัวจะไม่เคยเข้าวัง แต่ก็พูดมีเหตุผล “ในวังไม่เหมือนข้างนอก ข้างในนั้นทุกคนล้วนมียศตำแหน่งฐานะ เพื่อท่านอ๋องและตัวเจ้าเอง เจ้าจะมาเอาแต่ใจไม่ได้แล้วนะ”

“เจ้านี่รู้เยอะจริง ” กู้อ้าวเวยส่งเสียง “เหอะ” ออกมา แล้วเอามือลูบที่คอ

“มันแน่อยู่แล้ว เจ้าคิดว่าสำนักเยียนหยู่ปีๆหนึ่งต้องส่งเครื่องสำอางเข้าวังเท่าไร ” ฉีหรัวเอามือปิดปากแล้วหัวเราะเบาๆ แล้วพยุงนางลุกขึ้น ไปส่งนางที่ประตูตำหนักอ๋องด้วยตนเอง

ซ่านจินจื๋อใส่ชุดสีเลือดหมู เหมือนวันปกติ มีแต่สายตาที่มองไปยังกู้จี้เหยา เหมือนว่าจะเป็นประกายมากกว่าปกติ

นี่เป็นครั้งแรก ที่กู้อ้าวเวยแต่งตัวเต็มๆ ตั้งแต่เครื่องหยกบนหัว ไปจนถึงรองเท้าที่เย็บด้วยด้ายทอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใบหน้าที่ใช้เครื่องแป้งหอม

ถ้าจะบอกว่าเป็นสาวงามที่มีค่าควรเมืองก็ไม่แปลก

แต่หลังจากนั้นไม่นาน คนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็จะถูกคานประตูสะดุดไว้ ซ่านจินจื๋อเอามือช่วยพยุงนางขึ้น กลับได้ยินกู้อ้าวเวยเอามือตบๆที่หน้าอก “ถ้าล้มไปเสียไม่เป็นท่าเลย ก็น่าจะดี”

“เข้าวังแล้วจะมาพลาดไม่ได้แล้ว ” ซ่านจินจื๋อตักเตือน

“รับทราบ ท่านอ๋อง ” กู้อ้าวเวยพยักหน้าอย่างตั้งใจ แล้วก็เดินขึ้นรถม้าทั้งๆที่ซ่านจินจื๋อยังประคองอยู่

ไม่นานนัก ก็ถึงประตูวัง ทั้งสองยังต้องลงเดิน คนรับใช้ในวังมีระเบียบมาก ทุกคนไม่เพียงมีมารยาท แม้แต่การเดินยังมีระเบียบ

กู้อ้าวเวยเข้าวังมาไม่นานก็เกือบจะล้มอีก โชคดีซ่านจินจื๋อช่วยไว้ ไม่ก็ให้นางเกาะตนเองไว้ แล้วให้ลองเดินเอง เพราะกลัวว่านางจะใส่รองเท้าคู่ใหม่นี้แล้วล้ม

“รองเท้าคู่นี้ค่อนข้างคับ เจ้าตั้งใจให้ข้าใส่รองเท้าเล็กหรือ? ” กู้อ้าวเวยเกือบจะโดนรองเท้าคู่นี้กัดจนตาย

“วันนั้นที่ช่างเย็บผ้าเข้าไป เพราะเจ้าเองที่เลินเล่ออยากรีบๆเสร็จ ” ซ่านจินจื๋อก็ไม่อยากจะประคองจนถึงวัง แต่ก็กลัวนางไปล้มต่อหน้าฮ่องเต้

เบอะปาก ถ้านางรู้ว่าวันนี้จะผิดพลาด ก็คงจะไม่ประมาท

เงียบไม่พูดจา เดินเงียบๆมาจนถึงสถานที่จัดงาน ทุกคนนั่งลงรอฮ่องเต้และฮองเฮา ในฐานะราชนิกุล พวกเขานั่งกันด้านในโดยธรรมชาติ ขุนนางและภรรยานั่งด้านนอก อยู่นอกอาคารที่ไม่มีหลังคา

ซ่านจินเจ่อในฐานะที่เป็นน้องชายข้างกายฮ่องเต้ ได้นั่งข้างขวา

ส่วนองค์รัชทายาทที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ก็พาพระชายาองค์รัชทายาทมาด้วย กู้อ้าวเวยมองไปรอบๆ องค์รัชทายาทดูเหมือนจะเป็นคนซื้อสัตย์ แต่พระชายาที่นั่งข้างๆมีดวงตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไร