บทที่ 127 เหยียบลงไปอย่างโหดเหี้ยม！

บทที่ 127 เหยียบลงไปอย่างโหดเหี้ยม！

" ไม่！ อย่า！ ไว้ชีวิตข้าเถอะ！ อย่านะ！ "

โยวยิ่งแกว่งมีดขึ้นลง

ฉับ！

“กรี๊ด——” หงอิงจ้องมองมือที่ขาดของตนเอง นางกรีดร้องอย่างน่าเวทนา

จูนจิ่วขมวดคิ้วอย่างเยือกเย็น แล้วหันไปมองมืออีกข้างของหงอิง โยวยิ่งแกว่งมีด ฉับ! เลือดสดพุ่งทะลักออกมา แม้แต่กระดูกของหงอิงก็ถูกจูนจิ่วตัดจนขาด นางมองหงอิงด้วยสายตาที่เหนือกว่ามาก ราวกับกำลังสังหารเทพ

นางกล่าว " มือทั้งสองที่เคยแตะต้องข้าล้วนถูกตัดไปหมดแล้ว ต่อไปข้าควรทำอะไรกับเจ้าต่อดีล่ะ？ "

หงอิงร้องด้วยความเจ็บปวด เหลือเพียงแค่เสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวัง นางร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงแหลมแสบหู กู่ซงเบ้ปากและเดินเข้าไป " จูนจิ่ว หญิงสารเลวเช่นนี้ท่านมอบให้ข้าเถอะ ข้าจะหั่นนางและนำไปเป็นอาหารของหมาป่า ทางนั้นยังมีเฟิ่งเทียนฉี่ที่ยังรอให้ท่านจัดการอยู่ "

“เหมียว เหมียว！” เสี่ยวอู่เห็นด้วย ชายสารเลวเช่นนี้จึงจะเรียกได้ว่าเป็นอาหารหลัก ส่วนหงอิงก็เป็นเพียงแค่ของหวานเท่านั้น

จูนจิ่วมองกู่ซง มุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อย " ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก นำนางกลับไปให้ข้าด้วย "

" ตกลง！" หลังจากที่จูนจิ่วหันหลังไป กู่ซงก็มองผมอันน้อยนิดของหงอิงที่นางตัดจนสั้นกุดด้วยสายตารังเกียจ เขาจับมันได้ไม่ถนัดมือ ทั้งยังได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่น่าสมเพชของหงอิงอีก กู่ซงจึงฉีกเสื้อผ้าของนางม้วนเป็นก้อนและยัดเข้าไปในปากนาง จากนั้นก็จับเท้าของนางและลากออกไป

มือสองข้างที่ถูกตัดนั้นตั้งอยู่ที่เดิม พื้นตามทางที่ถูกลากไป ทิ้งร่องรอยของคราบเลือดเอาไว้ทั้งสองทาง

เฟิ่งเทียนฉี่เห็นวิธีที่จูนจิ่วจัดการกับหงอิงด้วยตาของเขาเอง เขาก็หวาดกลัวตัวสั่นอย่างสุดขีด！เขาอยากจะลุกขึ้นและวิ่งหนี แต่แค่ขยับก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดทรมานตรงช่วงอกแล้ว เขาลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก หยูนเฉียวและจูนเสี่ยวเหล่ยอยู่ข้างๆ ทั้งคู่ยกเท้าและเตะเขากลับไปที่เดิม

ในตอนนี้แค่เห็นจูนจิ่วเดินเข้ามาหา เฟิ่งเทียนฉี่ก็กลัวจนแทบจะตายเสียอยู่แล้ว แต่เขาก็กลับไม่ได้ตายไปจริงๆเสียที！

เขาเอ่ยปากพูดด้วยความหวาดกลัว เสียงสั่นจนฟังไม่เป็นภาษา " จูน จูนจิ่วเจ้าคิด คิดจะทำอะไรกันแน่？ข้าเป็นถึงองรัชทายาทแห่งแคว้นเทียนโจ้ง ！หากเจ้าฆ่าข้า แคว้นเทียนโจ้งไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่！ตระกูลจูนก็จะถูกกำจัด！ "

จูนจิ่วกล่าว " ตระกูลจูน？เหอะเหอะ เฟิ่งเทียนฉี่หากเจ้าสามารถสังหารตระกูลจูนได้ ข้าก็อยากมอบดอกไม้ยินดีให้เจ้าสักหน่อย แต่เสียดายที่เจ้านั้นไร้ความสามารถ！อีกอย่าง แม้ว่าเจ้าจะเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของฮ่องเต้ แต่ฮ่องเต้นั้นยังหนุ่ม ท่านยังสามารถฟื้นตัว และให้กำเนิดบุตรชายคนใหม่ได้อีก "

เฟิ่งเทียนฉี่ได้เป็นรัชทายาท ก็เพียงเพราะว่าเขาเป็นบุตรชายคนเดียวก็เท่านั้น ！สำหรับฮ่องเต้องค์อื่นๆเหตุใดจึงมีนางสนมเยอะแยะมากมาย และบุตรชายหญิงที่นับไม่ถ้วน แต่แคว้นเทียนโจ้งกลับมีเพียงหนึ่งเดียวนั้น นี่ล้วนเป็นความรับผิดชอบที่เฟิ่งเซียวคิดไม่ตก

เฟิ่งเซียวเป็นฮ่องเต้ยุคบุกเบิก อุดมการณ์ของเขาคือผัวเดียวเมียเดียว ดังนั้นคู่สมรสของเขาจึงมีเพียงคนเดียว และภรรยาเขาก็มีสุขภาพที่ไม่แข็งแรง ให้กำเนิดบุตรเพียงคนเดียวก็ล้มตาย เฟิ่งเซียวไม่ได้แต่งงานใหม่ บุตรชายคนนี้ก็คือฮ่องเต้ในวันนี้ ฮ่องเต้ไม่มีความสามารถ ไม่กล้าทำอย่างพระบิดา ดังนั้นจึงมีภรรยาเพียงคนเดียว เขาเคยมีบุตรชายและหญิงถึงสามคน แต่ล้วนเสียชีวิตไปหมด เหลือเพียงเฟิ่งเซียวคนเดียวลำพัง ที่เป็นรัชทายาทโดยปริยาย และต้องฮ่องเต้ในอนาคตอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ จูนจิ่วบอกว่าฮ่องเต้สามารถให้กำเนิดบุตรใหม่ได้ เฟิ่งเทียนฉี่ยิ่งรู้สึกกลัวขึ้นไปอีก

จูนจิ่วทำลายความคิดของเขา！

จูนจิ่วมองออกถึงความหมายของเฟิ่งเซียว นางเลิกคิ้ว " ไม่ ฆ่าเจ้านั้นมันง่ายเกินไป ข้ายังไม่ได้เห็นพวกสารเลวอย่างเจ้าและจูนหยูนเสวี่ย อยู่ด้วยกันเลย ข้าจะกล้าทำลายงานแต่งของพวกเจ้าได้อย่างไร？และข้าก็คิดว่าจะเตรียมของขวัญวันแต่งงานให้กับพวกเจ้าไว้ด้วย "

“อะ อะไรกัน？” ได้ยินจูนจิ่วไม่ฆ่าเขา เฟิ่งเทียนฉี่ไม่ได้ยินดี แต่กลับกลัวจนถึงขีดสุด

เขามีความคิดสกปรกกับจูนจิ่ว ทั้งยังให้จูนจิ่วกินยานั่นอีก ไม่มีใครสามารถปล่อยเขาไปได้！จูนจิ่วคิดจะทำอะไร？

จูนจิ่วโบกมือ " กู่ซง หยูนเฉียวเข้ามาเอาตัวเขาไป "

“รับทราบ！”

" ตกลง ไม่มีปัญหา " กู่ซงและหยูนเฉียวมัดทั้งมือซ้ายและขวาของเฟิ่งเทียนฉี่

จูนจิ่วมองไปทางจูนเสี่ยวเหล่ยอีกครั้ง และสอนนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน " จูนเสี่ยวเหล่ย ต่อไปหากเจ้าเจอชายสารเลวมีความคิดสกปรกกับเจ้า และต้องการจะรังแกเจ้าเช่นนี้ เจ้าสามารถเรียนรู้ได้จากข้า บทเรียนเช่นนี้จึงจะทำให้พวกมันจดจำจนวันตาย "