บทที่ 150 การตอบสนองของเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์น่าสนใจขนาดนี้เชียว

บทที่ 150 การตอบสนองของเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์น่าสนใจขนาดนี้เชียว

เสี่ยวอู๋ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการไปๆมาๆราวภูตผีของโม่อู๋เยว่แล้ว ต่อให้ตอนนี้เจ้านายของเขากำลังอาบน้ำอยู่ เพราะหลังจากที่ได้เห็นมากับตาที่โม่อู๋เยว่โดนเจ้านายตัวเองจูบอย่างดูดดื่ม……จิตใจของเสี่ยวอู่รู้สึกสับสน

เมื่อชาติที่แล้วเจ้านายอยู่โสดจนตายไป ชาติจะต้องหลุดพ้นจากความโสดให้ได้นะ ตอนนี้นอกจากโม่อู๋เยว่ ก็ไม่มีใครที่เหมาะสมกับเจ้านาย ดังนั้น ก็คิดเสียว่าตัวเองไม่รู้ไม่เห็นอะไรล่ะกัน เสี่ยวอู๋มุดหน้าลงไปในอ่าง มันมองไม่เห็น และไม่ได้ยิน

โม่อู๋เยว่ได้ยินน้ำเสียงที่ฟังดูล้อเล่นของนาง สายตาก็ตกไปที่ใบหน้าของจูนจิ่ว รูปหน้าสวยสดงดงามช่างเร้าใจคนยิ่งนัก โม่อู๋เยว่เลียริมฝีปาก เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ข้ามาดูเจ้า แล้วก็มาช่วยเจ้าล้างโยวยิ่งด้วย”

“เออ” จูนจิ่วไม่ได้พูดอะไร นางหงายหลังลงไปตรงกลางอ่างอาบน้ำอีกครั้ง

มองผ่านไปน้ำที่อบอวล จูนจิ่วเห็นสีหน้าของโม่อู๋เยว่ เป็นความหิวโหยที่อธิบายไม่ถูก และนางก็เป็นอาหารที่โม่อู๋เยว่อยากกินมากที่สุด ดังนั้น ต้องยกทัพกลับมาก่อน จูนจิ่วไม่ล้อเล่นกับเขาแล้ว

รู้สึกเสียดายความตื่นตัวเร็วของจูนจิ่วไปหน่อย โม่อู๋เยว่กระตุกยิ้มอย่างร้ายๆ เขายกกวักมือเรียกโยวหยิ่งออกจากกะละมังลอยทะลุผ่านมาอยู่ในกำมือ

เห็นเพียงปลายนิ้วของโม่อู๋เยว่ที่มีดาวแสงวิบวับปรากฏตัวขึ้น แสงเดินผ่านโยวยิ่งทีหนึ่ง โยวยิ่งก็ยิ่งคมมากขึ้น และยิ่งดูเข้มขึ้นไร้แสง ดุจดั่งอสูรกายร้ายในความมืดที่ยังไม่ออกจากกรงก็แยกเขี้ยวข่มขู่

“ใต้ผืนฟ้านี้ โยวยิ่งมีเพียงฆ่าเท่านั้นที่ล้างทำความสะอาดได้”

“แล้วยังไงล่ะ?” จูนจิ่วกระพริบตา

โม่อู๋เยว่กระตุกมุมปาก ทิ้งคำพูดสี่คำเบาๆ แต่กลับหนักแน่นราวกับคลื่นที่โหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง “อย่าจากข้าไป”

อย่าจากข้าไป……จากไป ก็จะไม่มีคนช่วยนางทำความสะอาดโยวยิ่ง ไม่มีคนช่วยนางขัดโยวยิ่งให้คม เพื่อให้มันใช้งานได้คล่องและคมมากยิ่งขึ้น

จูนจิ่วไม่อาจปฏิเสธได้ว่า โม่อู๋เยว่รู้จุดอ่อนของนาง นางชอบโยวยิ่งและป๋ายเย่มากจริงๆ สองชาติรวมกันก็ยังไม่เคยได้อาวุธอะไรที่ถูกใจขนาดนี้มาก่อน และนางก็รู้ดีว่า ที่มาของโยวยิ่งและป๋ายเย่นั้นไม่ธรรมดา

ใช้ปลายนิ้วเคาะที่คาง จูนจิ่วหัวเราะออกมากเบาๆ “เอาอย่านี้ ตอนนี้ข้าจะไม่จากเจ้าไปไหนเป็นการชั่วคราว”

“ชั่วคราว?” โม่อู๋เยว่สายตาดิ่งลง

จูนจิ่ว “ชั่วคราวเจ้ายังรังเกียจว่าสั้นอีกเหรอ? บางทีชั่วคราวอาจจะเป็นตลอดไปล่ะ? โม่อู๋เยว่ เกิดเป็นคนน่ะอย่าโลภมากนัก”

โม่อู๋เยว่อยากบอกว่าเขาไม่ใช่คน และไม่ต้องเคารพกฎเกณฑ์ของมนุษย์ด้วย แต่จูนจิ่วกลับลุกขึ้นมากะทันหัน ท่าทกลางไอน้ำปากฎร่างกายขาวนวลดั่งหยก ทำให้เขานิ่งอึ้งไป ถึงแม้จะเป็นแค่แวบเดียว แค่กระพริบตาจูนจิ่วก็สวมเสื้อตัวในเสร็จแล้ว จากนั้นก็สวมชุดศิษย์สำนักเทียนโจ้ง

จูนจิ่วก้าวเดินไปทางโม่อู๋เยว่ ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมยื่นมือไปหาเขา “เอาล่ะ เอาโยวยิ่งให้ข้า ข้ายังต้องไปดูโล่ชิวเห้อ ภายในสามวันข้าจะต้องส่งมอบผู้อำนวยการที่กระโดดโลดเต้นได้ให้กับสำนักเทียนโจ้ง”

หากมีคนอื่นอยู่ด้วย จะต้องพูดเถียงจูนจิ่วแน่ ที่ใช้คำว่ากระโดดโลดเต้นกับคนแก่คนหนึ่ง มันดูประหลาดไปหน่อยใช่ไหม?

จูนจิ่วคิด ถ้าไม่ กระโดดโลดเต้นแล้วก็เตรียมฝังเขาลงไปในดินได้เลย

ไม่ๆๆ เจ้าเป็นฝ่ายถือคำขาด ผู้อำนวยการยังช่วยได้อยู่

โม่อู๋เยว่ยื่นโยวยิ่งให้กับจูนจิ่ว จากนั้นนางเตรียมจากไปทันที แต่ทว่าเท้ายังไม่ทันได้ก้าวออกไปสักก้าว ผมช่อหนึ่งถูกโม่อู๋เยว่จับเอาไว้ ทำให้เดินไปไหนไม่ได้ทันที

น้ำสียงที่ฟังดูขี้เกียจดังมากจากด้านหลัง เป็นเสียงที่กระชักวิญญาณ เขาพูดว่า “เช็ดผมให้แห้งก่อนแล้วค่อยไป”

“ข้ากำลังรีบอยู่”