บทที่ 204 คิดถึงข้าหรือ?

บทที่ 204 คิดถึงข้าหรือ?

“กลับไปก่อน?” ผู้อาวุโสถูฉีมองไปทางจูนจิ่ว สีหน้าไม่เข้าใจ

จูนจิ่วพยักหน้า กางมือออกแสดงท่าทาง “บนร่างกายข้าเต็มไปด้วยเลือด ให้รออยู่ตรงนี้เฉยๆมันรู้สึกทรมานยิ่งนัก”

ทุกคนมองไปที่นาง ต่อให้จะเป็นชุดกระโปรงแดงก็ยังดูออกว่าสีเข้มขึ้นหลายระดับ หยูนเฉียวและกู่ซงยืนอยู่ด้านข้างของจูนจิ่ว ยังได้กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนจนแสบจมูก กู่ซงหันหน้าไปทางผู้อาวุโสถูฉี “ท่านปู่ถูฉี ไหนๆจูนจิ่วก็ผ่านด่านแล้ว น่าจะปล่อยนางกลับไปอาบน้ำได้นะ มิเช่นนั้นจะต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้?”

ต่อด้วยจูนเสี่ยวเหล่ย เหยียนไห่ และกูซูหยิง เดินตามออกมาจากลำแสงประกายทอแสง บนร่างกายของพวกเขาไม่เพียงแต่มีเลือดเท่านั้น ทั้งยังได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย

เมื่อผู้อาวุโสถูฉีเห็นเช่นนั้น ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “กลับไปก่อนเถอะ เมื่อการแข่งขันเสร็จจะประกาศแจ้งให้พวกเจ้าไปที่วิหารใหญ่ แต่ว่าห้ามออกไปจากอู๋อจงโดยเด็ดขาด ผู้ที่ฝ่าฝืนต่อให้จะผ่านด่านแล้วก็ย่อมสามารถตัดสิทธิ์ของพวกเจ้าออกไปได้ ”

“ได้” จูนจิ่วตอบกลับอย่างนิ่งเฉย แล้วหลังเดินจากไปเลย

พวกเหยียนไห่ตะลึงไปครู่หนึ่ง เพิ่งจะรู้ว่าสามารถกลับไปอาบน้ำทำแผลก่อนได้ จึงรีบจากไปทันที เพียงไม่นานทุกคนเดินจากไปกันหมด กู่ซงรู้สึกกลัดกลุ้มใจอยู่บ้าง “ท่านปู่ถูฉี ข้าไปกับพวกเขาด้วยได้ไหม?”

“เจ้าเป็นศิษย์ที่เข้าร่วมการแข่งขันหรือ?” ผู้อาวุโสถูฉีเหลือบตามองกู่ซงทีหนึ่ง กู่ซงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วลูบปลายจมูกแก้เขินพร้อมเดินกลับไปยืนอยู่ที่เดิม

ค่ายเขาวงกตยังไม่เสร็จสิ้น ผู้อาวุโสถูฉีเปิดใช้กระจกน้ำอีกครั้ง โดยที่ไม่ได้รับผลกระทบจากจูนจิ่วเลย กระจกน้ำปรากฏภาพเหตุการณ์ในค่ายเขาวงกตอย่างชัดเจนอีกครั้ง เพียงแต่ว่าครั้งนี้ไม่มีจูนจิ่วแล้ว จนทุกคนรู้สึกว่ามันช่างน่าเบื่อยิ่งนัก

การตอบสนองของคนภายในวิหารเห็นได้ชัดมากที่สุด

ท่านชิงพูดขึ้นมาโดดๆ “ยังเหลืออีกสิบกว่าคนรอที่ผ่านด่าอยู่น มีคนไหนที่พวกท่านชอบเป็นพิเศษไหม?”

“มู่หรงหนันจินกับจูนหยูนเสวี่ยพอฝืนได้” ผู้อาวุโสสำนักหุ้นหยวนมองดูภาพในกระจกน้ำ ซึ่งภาพเหตุการณ์ในกระจกที่ขึ้นถี่หน่อยเห็นจะเป็นมู่หรงหนันจินกับจูนหยูนเสวี่ย คนอื่นๆคุณภาพยังไม่ถึง ทว่าเมื่อลองคิดๆดู สองคนนี้พ่ายแพ้ต่อจูนจิ่วอย่างง่ายดาย จิตใจรู้สึกสับสน

เมิ่งจื้อหยวนเจ้าสำนักตันจงอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปทางเหอซ่าน “ท่านเหอ ข่าวลือของจูนจิ่วที่แคว้นเทียนโจ้งเป็นเรื่องจริงหรือ?”

เหอซ่านพูด “หากเจ้าสำนักเมิ่งอยากจะทราบเรื่อง ควรไปตรวจหาความจริงด้วยตัวเองจะดีกว่า การฟังจากปากคนอื่น ไม่ควรเชื่อทั้งหมด ”

“ท่านเหอท่านไม่ใช่คนอื่นนะ” ท่านชิงมองไปทางเหอซ่านด้วยอาการตกตะลึง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เหอซ่านยังดูยกยอจูนหยูนเสวี่ยและเหยียบย่ำจูนจิ่วอยู่เลย ทำไมผ่านไปพริบตาเดียวกลับไม่พูดอะไรอีก?

เหอซ่านไม่ได้ตอบคำถามของคนที่ประหลาดใจ เขาเงยหน้ามองไปทางโจ่ฉีที่มีสีหน้าสับสน ก่อนหน้าที่กระจกน้ำจะแตกสลาย พวกเขาไม่รู้ว่าจูนจิ่วทำอะไรกับจูนหยูนเสวี่ย ตอนนี้เห็นจูนหยูนเสวี่ยมีท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ่งรู้สึกว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล

สภาพจิตใจแลดูหนักหน่วงขึ้นมา เหอซ่านรู้สึกว่าเขายังต้องปรึกษาหารือกับโจ่ฉี เรื่องแผนการที่ยกยอเข้าข้างจูนหยูนเสวี่ยมันยังสามารถใช้ได้อีกไหม?