บทที่ 214 ทำให้จูนหยูนเสวี่ยขึ้นสวรรค์

บทที่ 214 ทำให้จูนหยูนเสวี่ยขึ้นสวรรค์

เหอซ่านมิอาจเผชิญหน้ากับเสี่ยวอู่ เมื่อใดที่เขาจะเคาะประตูหรือจะก้าวเท้าไปข้างหน้า เสี่ยวอู่จักจ้องมองพลางขู่เขาด้วยการแสดงให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคม หลังพยายามอยู่สองสามครั้ง เหอซ่านก็เข้าใจ “ข้ามิอาจเข้าไปได้งั้นรึ?”

“เหมียว!” เสี่ยวอู่พยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ พลางข่วนกงเล็บไปกับพื้น

เหอซ่านตกใจ และรู้สึกว่าแมวตัวนี้จักต้องเป็นสัตว์แปลงกายเป็นแน่ เขาถามอีกครั้งอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่า: “ให้ข้ารออยู่ที่ตรงนี้รึ?”

“เหมียว” ใช่

เหอซ่านตกตะลึงไปอย่างจัง! แมวตัวนี้เป็นสัตว์แปลงกายจริงๆ มิเพียงแต่ฟังเขาเข้าใจ ทั้งยังจัดการให้เขาอยู่รอที่นี่ได้ ฉลาดล้ำขนาดนี้ ยังเป็นแมวอยู่อีกรึ?

รอเวลาผ่านไปประมาณธูปมอดไปครึ่งก้าน เหอซ่านก็มองเสี่ยวอู่อยู่ตลอด จนกระทั่งจูนเจี่ยวเปิดประตู “เข้ามาเถิด”

“ขอรับ”

เหอซ่านตามเข้าไปในห้องพลางปิดประตูอย่างนุ่มนวล เพื่อมิให้มีใครเผอิญมาเห็นเข้า อีกทั้งเขายังสวมเสื้อคลุมมาด้วย

ปัดแขนเสื้อพลางนั่งลงพร้อมกล่าว จูนจิ่วเหล่ตามองท่าทีของเขาที่ดูสงบเสงี่ยม “ว่ามา”

“แม่นาย ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องยกยอเป็นจูนหยูนเสวี่ยผู้ดื้อด้านเช่นนั้น? การต่อต้านเจ้าสำนักผู้อาวุโสท่านอื่นๆ มีแต่สร้างศัตรูอย่างมิต้องสงสัย! ในแง่ความสัมพันธ์ของอู๋จงนั้นจักไม่เกิดผลดี” เหอจงกล่าวถึงความสับสนทั้งหมดในใจของเขาออกมา เขายังกล่าวต่อว่า: “พวกเราควรขัดขวางจูนหยูนเสวี่ย”

จูนจิ่วกล่าวเรียบๆว่า: “เพลานี้นางเป็นถึงแม่นาย พวกท่านควรที่จักฟังนาง มิใช่ขัดขวางนาง ความดื้อด้านที่มากเกินไป เหอซ่านท่านแน่ใจได้หรือว่าอู๋จงจักไม่มีคนของพวกเขาในนั้น?”

หมายความว่าจักต้องประจบประแจง เป่าให้ขึ้นสวรรค์ไปซะ ยิ่งสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี แล้วก็ไม่ต้องเกรงว่าจูนหยูนเสวี่ยจักตกลงมา ไม่ว่าจะตกลงมาเช่นไรนั่นก็ไม่เรียกว่าเป็นปัญหา จำเป็นต้องกังวลกับเรื่องเล็กเหล่านี้ไม่?

จูนจิ่วตรองดู ก่อนหน้าที่จะออกจากอู๋จงไปยังเจี้ยนจง จูนหยูนเสวี่ยก็ต้องหน้ามืดตามัวพอตัว ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ต้องทิ้งความรู้สึกต่ออู๋จงไว้ให้ลึกสุดใจ แบบนี้ก็จักทำให้คนในอู๋จงได้รับรู้ว่าจูนหยูนเสวี่ยนั้นมีตัวตนมิใช่รึ

และด้วยการสนับสนุนของเหอซ่านและโจ่ฉี เมื่อใครได้เห็นก็จักสามารถรับรู้ถึงเนื้อแท้ของจูนหยูนเสวี่ยได้ “ไม่ธรรมดา” เหยื่อตัวนี้มันใหญ่พอที่จะดึงดูดผู้คนได้ หากแต่จะให้ปลาติดเบ็ดเร็วเช่นนั้น ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เมื่อจูนจิ่วนึกถึงสิ่งนี้ ก็เงยหน้าขึ้นมองเหอซ่าน “ข้าจักใช้กระแสจิตบอกใบ้แก่นาง นางอยากรนหาที่ตายพวกท่านก็ปล่อยให้นางทำไปเสีย จากนั้นก็คอยหนุนหลังนางไว้ เมื่อใส่ร้ายป้ายสีให้เกินจริงก็จบเรื่อง”

“ต้องพูดเกินจริงด้วยหรือขอรับ?” เหอซ่านหวั่นใจ

ในเพลานี้จูนหยูนเสวี่ยเป็นแบบนี้ ยังไม่พอ? เช่นนั้นก็ไปรนหาที่ตายให้สมใจซะ!

กุมดวงใจดวงเล็กๆไว้เงียบๆ เหอซ่านรู้สึกว่าโจ่ฉีมีแนวโน้มที่จะใจอ่อน เมื่อหันไปเทียบกับจูนจิ่วแล้วนั้น เหมือนว่าเขาจะอ่อนโยนเกินไป แม่นายต้องการที่จะทำให้จูนหยูนเสวี่ยขึ้นสวรรค์ไป แน่นอนว่าจักต้องมีสิ่งที่ต้องได้รับผิดชอบเป็นแน่

แต่เหอซ่านก็ต้องเห็นด้วยกับคำของจูนจิ่ว เหยื่อตัวใหญ่ ก็จะสามารถปิดบังมือที่ชั่วร้ายได้

เหอซ่านกล่าวว่า: “ตามที่แม่นายกล่าว ข้าจักบอกแก่โจ่ฉีตามความเป็นจริง คนในเจี้ยนจง ยังต้องให้เขาเป็นคนจับตามอง”

“เจ้าสำนักเจี้ยนจงรับจูนหยูนเสวี่ยเป็นสาวก เชื่อถือได้หรือไม่?” จูนจิ่วมองที่เหอซ่านพลางถามขึ้น การตัดสินใจนี้ไม่ได้เป็นความคิดของนาง เพราะเจ้าสำนักเจี้ยนจงหาใช่พวกเสี่ยงทำสิ่งใดยามค่ำคืนไม่

“แม่นายมิต้องเป็นกังวลขอรับ เจ้าสำนักเจี้ยนจงติดหนี้ข้าจักยินดีช่วยเป็นแน่ หาได้มีปัญหาใดไม่ นอกจากนี้ เพียงแค่ให้ชื่อเสียงแก่จูนหยูนเสวี่ย เมื่อเวลาตายของนางมาถึง ก็มิอาจส่งผลใดต่อเจี้ยนจง” เหอซ่านกล่าว

เพียงอุปมาแก่จูนหยูนเสวี่ยเพื่อให้นางได้รับความสนใจ เมื่อคู่ควรแก่การขึ้นเป็นศิษย์คนสุดท้ายแห่งเจี้ยนจง คิดว่าอนาคตของเจี้ยนจงจักขึ้นอยู่กับนางรึ? ฝันลมๆแล้งๆ มันเป็นไปไม่ได้