บทที่ 221 เสพติดความรุนแรงแล้วกระมัง

บทที่ 221 เสพติดความรุนแรงแล้วกระมัง

คำพูดชิงหยู่ ไม่ว่าฟังดูยังไงก็รู้สึกคลุมเครือ

ชิงหยู่เองก็เหมือนจะเพิ่งได้สติ เขาไอแห้งๆแล้วหันหน้าไปอีกทาง “ศิษย์น้องข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เอ่อ เจ้าขึ้นมาก่อนเถอะ”พูดพลาง ชิงหยู่ก็ถอดเสื้อนอกของตนให้จูนจิ่วไปพลาง

พลางถอด สายตาดุดันของชิงหยู่ก็มองไปยังลูกศิษย์รอบๆ ปากก็พูดว่า “ไม่อนุญาตให้ใครลืมตาทั้งนั้น”

ลูกศิษย์ทั้งหลาย“……”

เดิมทีก็ปิดตาฝึกฝนอยู่แล้ว ได้ฟังดังนี้แล้ว กลับยิ่งอยากลืมตาขึ้นดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ทุกๆคนยืนอยู่บนเสาหินแบกรับแรงน้ำหนักอึ้ง อยากลืมตาก็ฝืนเกินทน

จูนจิ่วลุกขึ้นจากน้ำ มองไปที่เสื้อของชิงหยู่แล้วส่ายหัว “ไม่ต้องแล้ว”

“แต่ศิษย์น้องเจ้าสวมเสื้อผ้าเปียกจะไม่สบายเอาได้นะ”

“ไม่ต้อง เสื้อผ้าแห้งแล้ว ”เคล็ดลับนี้ก็ฝึกมาจากโม่อู๋เยว่ โคจรพลังทิพย์ไปทั่วร่างกายให้ไอน้ำระเหย เสื้อผ้าก็แห้งได้ไว ชิงหยู่หันกลับมามอง เห็นเสื้อผ้าแห้งแล้วจริงๆ ยังยืนอึ้ง

เขากล่าวว่า “นี่คือการปล่อยพลังทิพย์”

หลังจากที่เขาบรรลุนักจิตชั้นหก ถึงจะสามารถปล่อยพลังทิพย์แบบชำนาญได้ แต่จูนจิ่วกลับทำได้ตั้งแต่ตอนนี้ หรือนี่จะเป็นจุดมหัศจรรย์ของชั้นเจ็ดสีม่วง

จูนจิ่วพยักหน้า นางหันหน้ากลับไปมองน้ำตกหินและเสาหิน สายตาฉายแววไม่เต็มใจ เพิ่งยืนขึ้นไปก็ถูกน้ำซัดลงมาแล้ว นี่ก็ช่าง……ขายหน้าซะจริง ดีร้ายยังไงนางก็เคยผ่านการฝึกฝนย้ายเอ็นล้างกระดูกมาก่อน อีกทั้งยังเคยดื่มน้ำหยกทิพย์ ยังอ่อนแอเพียงนี้

“อะแฮ่ม ศิษย์น้องเจ้าอย่างกังวลไปเลย มันไม่มีอะไร ปกติมาก น้ำตกหินไม่ใช่สถานที่ธรรมดา เจ้าอยากยืนขึ้นไปก็จำเป็นต้องต้องวางจุดศูนย์ถ่วงให้เท่ากันทั่วร่าง เหมือนเมื่อสักครู่นี้เจ้าวางจุดศูนย์ถ่วงไว้ที่เท้าถูกหรือไม่ ”

ชิงหยู่อธิบาย “ดูจากภายนอกแบบนี้ไม่มีปัญหา แต่แท้จริงแล้วนี่คือความผิดพลาด หัวเบาเท้าหนัก จะถูกแรงน้ำซัดตกลงมาในน้ำ แบบนี้ยืนได้ไม่มั่นคง”

ชิงหยู่ไม่ได้สวมเสื้อคลุม เขาถอดรองเท้าเดินตรงไป เดินทีละก้าวอย่างมั่นคงไปยังน้ำตกหิน จูนจิ่วหรี่ตาเล็กน้อย สายตาเพ่งมองไปที่ชิงหยู่อย่างตั้งใจ เห็นเขาเดินตรงไปยังแกนกลางของน้ำตกหินอย่างมั่นคงผ่อนคลาย แล้วก็หมุนตัวเดินกลับมา

เหมือนจูนจิ่ว ปล่องพลังทิพย์ทำให้เสื้อผ้าที่เปียกปอนแห้ง ชิงหยู่กล่าว “ศิษย์น้องเจ้าดูอย่างละเอียดแล้วหรือไม่ พลังทั่วร่างต้องเสมอกัน ไม่มากไปไม่น้อยไป”

“เข้าใจแล้ว”

ชิงหยู่“ครั้งแรกสุดเจ้าไม่ใช่ต่อต้านแรงน้ำ แต่ต้องนำตัวเองหลอมรวมเข้ากับน้ำ จากข้างนอกสู่ข้างใน ยิ่งเดินเข้าไปข้างในแรงดันน้ำยิ่งแรงมากขึ้น เจ้าต้องคุ้นชินก่อน จึงจะเข้าไป ไม่เช่นนั้นการถูกซัดลงน้ำก็ยังถือว่าเบา หนักหน่อยกระดูกเจ้าอาจหักได้ จะได้รับบาดเจ็บภายในด้วย”

ขณะที่ชิงหยู่พูด ยกมือขึ้นกอดอกค่อยๆเข้าใกล้จูนจิ่ว มุมปากเผยรอยยิ้ม หัวเราะขึ้นอย่างไม่สำรวมท่าที ยังมีกลิ่นเหล้าจางๆในลมหายใจ

เขากล่าวต่อว่า“เพราะฉะนั้นศิษย์น้อง แม้เจ้าจะเป็นปีศาจน้อยชั้นเจ็ดสีม่วง ก็ควรวางรากฐานให้มั่นคงซะดีๆ เรียนจากชั้นแรกให้ดี จากนั่นเมื่อมั่นใจแล้วค่อยมาทดสอบน้ำตกหิน”

ได้ยินเช่นนี้ จูนจิ่วหรี่ตาประกายตาเย็นวาบผ่านไป

นางเงยหน้าขึ้นมองชิงหยู่ เปิดปากเอ่ยว่า “ท่านจงใจพาข้ามาที่นี่”

“จงใจอะไรกัน”ชิงหยู่หัวเราะฮ่าฮ่าอย่างชั่วร้าย ไม่ยอมรับ

เขาย่อมต้องจงใจอยู่แล้ว เพียงสามครั้งก็ฝึกชั้นที่หนึ่งได้แล้ว ยังไม่ต้องมีผู้ใดคอยชี้แนะ เปลี่ยนเป็นคนอื่นก็คงถูกจูนจิ่วทำให้ปวดใจ

เขาพาจูนจิ่วมาที่ห้องมวยป่าหิน และน้ำตกหินไม่ได้อยากทำให้นางขายหน้า แต่อยากบอกจูนจิ่วว่า แม้จะมีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมเท่าไหร่ ก็ต้องค่อยๆวางรากฐานทีละก้าวทีละก้าว ไม่มีความสำเร็จแบบก้าวกระโดด แต่ว่าวิธีการของเขาก็ออกจะรุนแรงไปบ้าง ยังมีความแกล้งจูนจิ่วเล็กน้อย

เสี่ยวอู่รู้สึกตัว โมโหจนกระโดดขึ้นมาจะข่วนชิงหยู่