บทที่ 245 ใครที่ปล่อยให้จูนจิ่วหนีไปได้ ข้าจะฆ่ามันทิ้ง

บทที่ 245 ใครที่ปล่อยให้จูนจิ่วหนีไปได้ ข้าจะฆ่ามันทิ้ง

“เจ้าสำนัก ทำไมมองไม่เห็นจูนจิ่วแล้ว?”

“เจ้าสำนักนี่มันเกิดอะไรขึ้น? บุปผากระจกจันทราวารีไม่สามารถจับภาพจูนจิ่วได้ แต่ก่อนไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นเลยนะ” โจวเตี๋ยและผู้อาวุโสเฉียนพวกเขาเกิดความกระวนกระวายใจ ลูกศิษย์ทุกคนในสำนักเทียนอู่จงก็กระวนกระวายใจเช่นกัน

ภาพสุดท้ายที่พวกเขาเห็นคือภาพที่จูนจิ่วหนีออกจากกลุ่มในยามวิกาล และมาปรากฏตัวที่ยอดเขาแห่งหนึ่ง จากนั้นภาพบุปผากระจกจันทราวารีก็ดับวูบไป ไม่เห็นตัวจูนจิ่วแล้ว และหลังจากนั้นได้พยายามดูจากภาพบุปผากระจกจันทราวารีบานอื่นๆ ทั้งบานใหญ่บานเล็กล้วนลองดูหมดแล้ว กลับหาร่องรอยของจูนจิ่วไม่เจอ

บนแท่นชมการแข่งขัน ทุกคนเริ่มพูดเถียงกันเอะอะเสียงดัง หยูนจ้งจิ่นขมวดคิ้วแน่น ลุกขึ้นยืนแล้วเพ่งเล็งตรงไปที่บุปผากระจกจันทราวารี จูนจิ่วไปไหนแล้ว?

เหอซ่านมองไปทางชิงหยู่ “เจ้าสำนัก?”

“เงียบ ให้ข้าคิดดูก่อน” ชิงหยู่ยกมือขึ้นมากดเข้าที่หน้าผาก เพื่อบดบังและหลีกเลี่ยงการสังเกตจากพวกผู้อาวุโส เขาเม้มที่มุมปากแน่นดวงตาคู่นั้นคมเข้มลุ่มลึกมากขึ้น

ชิงหยู่เข้าใจอย่างชัดเจน นี่เป็นเพราะว่าจูนจิ่วได้เข้าไปในอาณาเขตของกุญแจสำรอง

เมื่อก่อนท่านอาของเขา ผางชิงเยว่กบฏของสำนักเทียนอู่จงเคยเปิดใช้กุญแจสำรองเขตลับเทียนอู่ ไม่ว่าสถานที่ใดที่เขาอยู่หรือคนที่โดนเขาใช้กุญแจสำรองทำสัญลักษณ์ใส่ บริเวณรอบระยะทางหนึ่งลี้ล้วนจะไม่โดนจับภาพโดยบุปผากระจกจันทราวารี

ดั่งเช่นตอนนี้ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หาจูนจิ่วไม่เจอ และไม่เห็นเหตุการณ์ในบริเวณรอบระยะทางหนึ่งลี้ ต้องรอจนกว่าจูนจิ่วเดินจากไปเท่านั้น

มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นซ่อนไว้ในแขนเสื้อ นัยน์ตาของชิงหยู่สะท้อนความเป็นห่วง ศิษย์น้องเล็กต้องการทำอะไรกันแน่? นางไม่รู้หรือว่าที่นั่นมันอันตรายมากแค่ไหน

ถ้าหากเขารู้แผนกับดักของศิษย์น้องเล็กเร็วกว่านี้ ที่ได้พยายามสร้างพลังอำนาจให้จูนหยูนเสวี่ยเป็นเหยื่อล่อ เพื่อต่อต้านเทียงฉิว เขาจะไม่ยอมทำเป็นเมินเฉยแน่ จะต้องกีดขวางศิษย์น้องเล็กแน่นอน ทว่าตอนนี้พูดเรื่องนี้ก็สายไปเสียแล้ว

……

ตัดภาพมาที่ภายในเขตลับเทียนอู่

จูนจิ่วจ้องมองคนที่เดินออกมาจากในป่าด้วยสายตาเย็นเฉียบ มีทั้งผู้ชายและผู้หญิงที่สวมใส่เสื้อผ้าตันจงและเจี้ยนจง นำทีมโดยจูนหยูนเสวี่ยและยู่ซิน จ้องนางถมึงทึงอย่างไม่ประสงค์ดี

จูนหยูนเสวี่ยและยู่ซินจ้องมองดวงตาของจูนจิ่วพร้อมเพรียงกัน เต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกลียดและความอำมหิต โดยเฉพาะจูนหยูนเสวี่ยที่ตื่นเต้นดีใจที่สุด นางพูดกับยู่ซินว่า “ข้าว่าแล้วเชียวทำไมวันนี้ข้าตื่นเต้นเป็นพิเศษ นั่งไม่ติดก้น ที่แท้แค่ออกมาเดินเล่นก็มีผลตอบแทนที่คาดไม่ถึงรออยู่”

ยู่ซินไม่ได้ตอบโต้กลับไป สายตาของนางนอกจากจ้องมองจูนจิ่วด้วยความโกรธแค้นแล้ว ยังเหลือบไปเห็นศพสองร่างที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของจูนจิ่ว สวมใส่เสื้อคลุมสีดำไม่เหมือนศิษย์อู๋อจง ยู่ซินคิดในใจรู้สึกไม่เป็นสุข หากไม่ใช่ศิษย์อู๋อจงแล้วคือใคร?

“ยู่ซิน เจ้าพูดว่าอยากแก้แค้นไม่ใช่หรือ? ตอนนี้โอกาสแก้แค้นของพวกเรามาถึงแล้ว เจ้ายังนิ่งรออะไรอยู่? หรือว่าเจ้าตกใจกลัวจูนจิ่วจนขวัญหนีหายไปแล้ว ไม่กล้าเอาคืนอย่างนั้นหรือ? “

เมื่อฟังคำพูดดูถูกของจูนหยูนเสวี่ย ยู่ซินตั้งอกผายไหล่ผึ่ง “จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าอยากจะสับนางเป็นพันชิ้นหมื่นชิ้นเสียให้เข็ด คำว่าไม่กล้าแก้แค้น? ข้าเป็นถึงศิษย์พี่ใหญ่แห่งตันจง จะกลัวนางจูนจิ่วหรือ? เป็นไปไม่ได้ ”

“อย่างนั้นก็ดี” จูนหยูนเสวี่ยโบกมือให้สัญญาณ ศิษย์สำนักเจี้ยนจงพุ่งเข้าไปล้อมตัวจูนจิ่วไว้ทันที พวกเขาถือดาบคมกริบไว้ในมือ พร้อมวางค่ายกลดาบ

เสี่ยวอู่แหงนหน้ามองไปทางจูนจิ่ว ทำไงดี?

จูนจิ่วเก็บโยวหยิ่งเข้าที่ ชักดาบป๋ายเย่ออกมา และถือดาบไว้อย่างตั้งมั่น จูนจิ่วยิ้มอย่างดุดันบ้าบิ่น “บุกฆ่าเข้าไป”