บทที่ 248 ถึงที่หมายแล้วรวมตัวกันอีกครั้ง

บทที่ 248 ถึงที่หมายแล้วรวมตัวกันอีกครั้ง

คิดถึงใคร? เมื่อครู่นางกำลังคุยแบบส่งเสียงผ่านกับโม่อู๋เยว่ จูนจิ่วรีบเก็บสีหน้าโดยพลันกลับสู่โหมดเย็นชาเยือกเย็น พร้อมตอบกลับกู่ซงด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าคงดูผิดไป”

“ดูผิดเหรอ? ไม่นะ เมื่อครู่ข้าเห็นอยู่ตำตา......โอ๊ย หยูนเฉียวเจ้าหยิกข้าทำไม?” กู่ซงแหงนหน้ามองไปทางหยูนเฉียว คนที่ถูกมองแสดงสีหน้าเงียบเฉยประมาณว่าเจ้าจะพูดออกไปทำไม

เห็นกู่ซงแสดงท่าทีจะถามต่อ หยูนเฉียวรีบเปลี่ยนเรื่องโดยพลัน เขามองไปทางจูนจิ่วแล้วพูดว่า “แม่นางจูน จะกลับไปรวมตัวกับสำนักเทียนอู่จงไหม?”

กู่ซงจึงไม่ได้ถามต่อไปอีก หันหน้าเพ่งมองไปทางจูนจิ่วรอนางตอบกลับมา

จูนจิ่วส่ายหน้า “ที่นี่อยู่ห่างจากศูนย์กลางเขตลับเทียนอู่ไม่ไกล ข้าไปรวมตัวกับพวกเขาที่นั่นก็พอ”

“ถ้าอย่างนั้น แม่นางจูนเราสามารถไปที่ศูนย์กลางเขตลับเทียนอู่พร้อมกันได้นะ” หยูนเฉียวและกู่ซงต่างตื่นเต้นดีใจ เมื่อได้ยินเช่นนั้น จูนจิ่วเหลือบตามองไปที่ทั้งสองคน แล้วพูดว่า “ข้าเดินไปพร้อมกับพวกเจ้า ศิษย์สำนักหุ้นหยวนจะไม่ขัดข้องหรือ?”

“ไม่หรอก พวกเขาล้วนฟังคำสั่งของกู่ซง กู่ซงพูดอะไรก็ทำตามนั้น” หยูนเฉียวเหลือบตามองกู่ซง แสดงสีหน้าขี้เล่นใส่

“อะแฮ่ม” กู่ซงเห็นจูนจิ่วยกคิ้วขึ้นสูงมองมาที่เขา จึงไอแห้งๆแล้วพูดอธิบายว่า “ที่ผ่านมาข้าไม่มีโอกาสสารภาพกับเจ้า ข้านามสกุลกู่ อันนี้พวกเจ้าก็รู้แล้ว กู่ยี่เหอเจ้าสำนักหุ้นหยวนเป็นพี่ของข้า แคกๆ พี่ชายแท้ๆ ทว่าอายุระหว่างเราห่างกันเยอะไปหน่อย”

“อ้อ”จูนจิ่วพยักหน้าเข้าใจทันที

ที่แท้เจ้าสำนักหุ้นหยวนเป็นพี่ชายของกู่ซงนี่เอง มิน่าล่ะผู้อาวุโสถูฉีสำนักหุ้นหยวนถึงได้มีท่าทีต่อกู่ซงต่างออกไป และศิษย์สำนักหุ้นหยวนก็นับกู่ซงเป็นหัวหน้า

กู่ซงพูดอธิบายต่อ ตั้งแต่เด็กเขาไม่ชอบอยู่ในจงเหมิน ฉะนั้นมักจะวางแผนออกไปเที่ยวเล่นในแคว้นต่างๆ ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้มีชื่อเสียงในอู๋อจง และน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเขาเป็นน้องชายแท้ๆของกู่ยี่เหอเจ้าสำนักหุ้นหยวน ยาที่กู่ซงร้องขออยากได้ก็เพื่อพี่ชายของเขานั่นเอง

จูนจิ่วมอบกล่องยาหนึ่งกล่องให้กับกู่ซง นางมีสร้อยข้อมือมิติ และยังมีแหวนมิติที่โม่อู๋เยว่มอบให้ ของที่ต้องใช้ประโยชน์ล้วนเก็บไว้ในนั้น ดังนั้นจึงไม่เกิดปัญหาที่ว่าเวลาต้องการใช้แล้วต้องกลับไปเอาของ

จูนจิ่วตอบ “นี่คือยาที่เจ้าขอ กลั่นเสร็จแล้ว”

“ขอบคุณเจ้ามากนะจูนจิ่ว มันเยี่ยมมากเลย ข้าวิ่งหามานานเกือบห้าปี ในที่สุดก็ได้ยามาแล้ว”

“เก็บยาไว้ก่อน เราต้องเตรียมตัวออกเดินทางแล้ว” เสี่ยวอู่กระโดดลงจากอ้อมกอดของจูนจิ่ว จูนจิ่วลุกขึ้นยืนจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเตรียมออกเดินทาง แม้นว่าที่นี่จะอยู่ใกล้ศูนย์กลางเทียนอู่ ก็จริง ทว่ายังคงต้องเดินทางอีกยาวไกล

ระหว่างทางนอกจากจะต้องรีบเดินทางแล้ว ยังต้องฆ่าฟันสัตว์ทิพย์ถึงจะสามารถยกระดับหยกทิพย์ของตัวเองได้

หลังจากที่ฆ่าสัตว์ทิพย์ชั้นสี่ตายไปสองตัว จูนจิ่วสามารถยกระดับหยกทิพย์จากสีเขียวชั้นสี่ถึงสีครามได้แล้ว ท่ามกลางกลุ่มของสำนักหุ้นหยวน คนที่ระดับสูงที่สุดคือกู่ซงอยู่ที่ระดับสีเขียวชั้นสี่ คนอื่นๆเป็นสีเหลืองทั้งหมด ขณะที่กู่ซงทะลุทะลวงถึงสีครามและหยูนเฉียวทะลุทะลวงถึงสีเขียว ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงศูนย์กลางเขตลับเทียนอู่

จนถึงตอนนี้ พวกเขาเข้ามาในเขตลับเทียนอู่เป็นวันที่ห้าแล้ว

ศูนย์กลางของเขตลับเทียนอู่เป็นหุบเขากว้างขวางแห่งหนึ่ง ท่ามกลางหุบเขามีสิ่งก่อสร้างโบราณ บริเวณด้านนอกสิ่งก่อสร้าง มีป้ายหินแกะสลักที่บ่งบอกความเป็นมาของวิชาฝึกกายเทียนอู่จง แบบคัดย่อ และลำดับขั้นตอนของวิชากำลังภายในขั้นสุดท้าย

กู่ซงเอามือกอดอกไว้ ที่ปากคาบใบหญ้าไว้หนึ่งก้าน พูดอย่างประหลาดใจว่า “เขตลับเทียนอู่เอาวิชากำลังภายในวางไว้ที่นี่เลยเหรอ ไม่กลัวว่าจะถูกคนอื่นแอบร่ำเรียนวิชาหรือ?”