บทที่ 251 เพชฌฆาตหงยิง

บทที่ 251 เพชฌฆาตหงยิง

ระหว่างมุ่งหน้าสู่เขตลับเทียนอู่ ฝ่ามือผางชิงเยว่ประกบโลหิตสดที่พุ่งกระเซ็นออกมา เขาคลายมือออก ซากศพของนกถึงสามารถร่วงลงจากมือลงสู่พื้น หยิบผ้าผูกคอออกมาเช็ดนิ้วมือ ผางชิงเยว่เอ่ยปาก “เจ้านกพวกนี้ไม่ชอบมาพากล ไม่ว่าเห็นนกตัวไหนจงวิสามัญฆาตกรรมเสีย”

“ขอรับ!” ฝูงชนรับบัญชาด้วยความเคารพ

แรกเริ่มเดิมทีไม่ได้สังเกต แต่รอบบริเวณมักมีนกบินฉวัดเฉวียนไปมาอยู่เสมอ ด้วยประการนี้ผางชิงเยว่จึงสั่งบัญชาให้สังหารนกทั้งหมด เขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ศูนย์กลางของเขตลับเทียนอู่ “ปิดล้อมเขตลับเทียนอู่ บัญชาออกไปว่าด้านนอกลงมือได้”

ออกบัญชาหนึ่งหน แพร่กระจายไปยังสำนักเทียนอู่จงทั้งเบื้องบนและเบื้องล่าง

ชายชุดคลุมสีดำไม่ได้ พวกเขาใช้ความเร็วที่น่ากลัว การเคลื่อนไหวดั่งภูตผีปีศาจควบคุมลานฝึกยุทธ์เฉียนคุน ไม่ว่าผู้ใดขัดขืน ฆ่าทิ้งเสียตรงนั้น!

ท่านชิงซางไห่จงเกรี้ยวกราด “พวกเจ้าเป็นใครกัน ถึงขั้นกล้าก่อเรื่องในการแข่งขันทั้งห้าสำนัก นี่พวกเจ้าสร้างศัตรูกับสำนักทั้งห้าอยู่เชียว!”

“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะอันเย้ายวนของหญิงสาวดังลอยมา ตามมาด้วยแส้ยาวหวดกลางอากาศพันรอบคอของท่านชิงเอาไว้...ชัดช้า...แกร็ก! แส้ยาวตรงดิ่งม้วนเข้าที่ลำคอของท่านชิงอย่างโหดเหี้ยม บิดส่วนหัวลงมาเสียงดังชัดช้าพร้อมเลือดสดๆ กระเซ็นคลุ้งกลิ่นคาวเลือด

นั่นเป็นถึงท่านชิงแห่งซางไห่จงเชียว! ยังไม่ทันโต้ตอบก็ถูกฆ่าเสียแล้ว ทั่วลานต่างเงียบกริบ ในดวงตาของฝูงชนฉายแววสะพรึงกลัว

ใครกัน?

เห็นเพียงแต่แส้ยาวหดกลับ หญิงสาวผู้เย้ายวนในชุดกระโปรงผ้ามุ้งสีน้ำเชื่อมแดงตัวเดียวสาวเท้าเดินออกมา ผ้ามุ้งสีแดงโปร่งใสพันรอบสามจุด ส่วนอื่นๆ ปรากฏวับๆ แวมๆ เย้ายวนผู้คนให้ร้อนรุ่ม ปลายเท้าหยกเปลือยคู่หนึ่งของนางเดินมาฉับๆ ปลายนิ้วปาดเช็ดโลหิตสดบนแส้ยาวอย่างแช่มช้า ดูท่ายังติดใจยิ่งยัก

หรี่นัยน์ตาปักษาเพลิงแดงลงน้อยๆ หญิงสาวมองสำรวจรอบทิศแล้วกล่าวว่า “เทียนฉิวปฏิบัติหน้าที่ ไม่อยากตายจงหุบปากยืนอยู่กับที่แต่โดยดี ใครขยับแม้แต่นิดเดียวฆ่ามันเสีย”

พรึ่บ!

ผู้อื่นไม่รู้จักเทียนฉิว แต่สำนักทั้งห้าต้องรู้อยู่แล้ว พวกเขาตกอกตกใจหาใดเปรียบ ไฉนจู่ๆ เทียนฉิวถึงได้มาที่สำนักเทียนอู่จง พวกเขาคิดจะทำอะไร!

“หงยิง” เรียวคิ้วชิงหยู่ขมวดมุ่น มองหญิงสาวด้วยสีหน้าเหยเกเป็นที่สุด เขาคิดไม่ถึงเลย ไม่เพียงแต่ผางชิงเยว่มาเยือน ขนาดหงยิงเพชฌฆาตสาวที่โหดเหี้ยมเลือดเย็นที่สุดแห่งเทียนฉิวก็ยังมากับเขาด้วย เขาได้พบหงยิงครั้งแรกในตอนที่ได้รับคัดเลือก

แค่มีคนวิ่งชนเกี้ยวของหงยิงโดยไม่ได้เจตนา หงยิงถึงขั้นจับตัวสมาชิกทั้งหมดในครอบครัวของคนผู้นั้นมา คนชรายันเด็กเล็ก ลงทัณฑ์ด้วยการขึงเสาร้อนแล่เนื้อเถือหนังค่อยๆ ทรมานจนตายอย่างทารุณทีละคน ชิงหยู่เห็นเองกับตา ยังเป็นเงาภาพจำฝังลึก ขณะเดียวกันก็ขอตัวลาด้วยความไม่ควรคู่

เหตุใดหงยิงก็มาด้วยเช่นกัน? พวกเขาเพียงแค่มาเพื่อจับนายน้อยกองทัพเย่สิงจริงๆ หรือ?

ชิงหยู่เงยหน้าพรึ่บขึ้นมองบุปผากระจกจันทราวารี ในฉากภาพเขาเห็นจูนจิ่วและจูนหยูนเสวี่ยประชันศึกกัน จากนั้นรีบซ่อนมือไว้ข้างหลังคว้ากุญแจเขตลับเทียนอู่ทำท่าประสานมือเจว๋ เคร้งคร้าง! เคร้งคร้าง! เสียงแตกทลายสายแล้วสายเล่า บุปผากระจกจันทราวารีห้าหน้าแตกละเอียดเป็นตะกรัน สูญเสียสถานการณ์ในเขตลับเทียนอู่ไป หงยิงเงยหน้าขวับหันไปทางชิงหยู่ มุมปากของนางแสยะรอยยิ้ม “น้องเล็กชิงหยู่ ไม่ได้เจอกันนาน”

ชิงหยู่กล่าว “พวกเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!”

“ไม่ต้องทำหน้าปั้นยากขนาดนี้ก็ได้ พวกเราเพียงแค่อยากตามหากองทัพเย่สิงออกมาเท่านั้น ขอเพียงพวกเจ้าเชื่อฟังแต่โดยดีเทียนฉิวย่อมไม่สังหารพวกเจ้าแน่ เข้ามาเถอะ บอกพวกเราว่าใครคือผู้นำของกองทัพเย่สิง?” หงยิงทำสัญญาณมือ

ทันใดนั้นมีคนลากบุคคลที่บาดเจ็บทั่วตัว หายใจรวยรินเข้ามา กระชากผมถูกบีบให้เงยหน้าขึ้น ผู้มาใหม่ยื่นมือที่สั่นงั่กชี้ไปทางเหอซ่านและโจ๋วชิว สีหน้าเหอซ่านและโจ๋วชิวเปลี่ยนไปมาก นี่เป็นถึงซุยฉีหยุน หนึ่งในผู้นำของกองทัพเย่สิงเชียว! เมื่อวานพวกเขายังมีการติดต่อกันอยู่หยกๆ วันนี้เขากลับตกไปอยู่ในเงื้อมมือของเทียนฉิวแล้ว

เมื่อมองไปที่หงยิงซึ่งจดจ้องพวกเขาอยู่ กล่าวพูดไรฟันว่า “จับพวกเจ้าได้แล้ว!”

“ลงมือ!” โจ๋วชิวและเหอซ่านพุ่งร่างปราดออกไป