ตอนที่ 268
บทที่ 268 ข้าไม่มีทางให้เจ้าระเบิดตัวเอง
October 22, 2026
บทที่ 268 ข้าไม่มีทางให้เจ้าระเบิดตัวเอง
เหอซ่านไปดูด้วยตนเองทันที แน่นอนว่าคลังสมบัติที่สวีฉี่ยู่นดูแลอยู่นั้นถูกย้ายออกจนว่างเปล่า เหลือเพียงหีบเปล่าเต็มพื้น
เหอซ่านกลับมารายงาน คุกเข่าลงต่อหน้าจูนจิ่ว สีหน้าน้ำเสียงที่รู้สึกผิดมาก “แม่นาย ของถูกเทียงฉิวเอาไปหมดแล้ว!”
“อย่าโทษตัวเอง พวกเขาเอาไปแต่ยังต้องการจับจูนหยูนเสวี่ย ซึ่งก็แสดงว่าคลังสมบัตินั้นไม่มีของที่พวกเขาต้องการ คลังสมบัติที่เหลืออีกสองที่ล่ะ?” จูนจิ่วถาม
“ข้าติดต่อโจ๋วชิวแล้ว จะขนส่งสมบัติทั้งหมดไปยังสำนักเทียนอู่จงในไม่ช้า!”
จูนจิ่ว: “นอกจากคลังสมบัติสองนี้ ของในมือจูนหยูนเสวี่ยอยู่ที่ใด?”
เหอซ่านตอบ: “อยู่ที่เจี้ยงจงโจ๋วชิวกำลังคิดหาวิธีขนมาให้หมด แต่หลังจากที่เจ้าสำนักเจี้ยงจงรู้ว่าโจ๋วชิวคือกองทัพเย่สิง ก็เอาแต่คอยจับจ้องโจ๋วชิว เขาอยู่ที่เจี้ยงจงลงมือได้ยาก เกรงว่าจะใช้เวลาสักพัก”
การแข่งขันทั้งห้าสำนักกลายเป็นการสังหารหมู่!
สองในสามของผู้ชมในลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุนตายอย่างอนาถ สาวกที่เข้าร่วมการแข่งขันยกเว้นผู้ที่หลบหนีไปพร้อมกับจูนจิ่ว คนอื่นๆ ถูกฆ่าตายหมด! หนึ่งถึงสองร้อยคนที่เข้าสู่การแข่งขัน ออกมาไม่เกินยี่สิบคน ช่างน่าเศร้า!
พวกเขาถ้าไม่เป็นผู้อาวุโสของอู่จง ไม่ก็เป็นสาวกหัวกะทิ ไม่ก็เป็นบุคคลมีอำนาจสูงในสิบประเทศ พวกเขาไม่กล้าขอคำอธิบายจากเทียงฉิวผู้ทรงอำนาจและน่ากลัว
พูดถึงตรงนี้ ทุกคนทั่วทั้งสำนักเทียนอู่จงโกรธมาก!
การตายพวกเขาเกี่ยวข้องบ้าอะไรกับสำนักเทียนอู่จง เป็นเทียงฉิวที่ฟาดฟันมีดฆ่าพวกเขา ในท้ายที่สุดอาจารย์อาสำนักเทียนอู่จงของเขาที่ช่วยพวกเขา ไม่ขอบคุณก็แล้วไป ยังหันหัวกลับมาแว้งกัดพวกเขาอีก ให้พวกเขาชดใช้? เป็นหมาป่าตาขาวทั้งนั้น!
จูนจิ่วรู้ถึงความยากลำบากของโจ๋วชิวในขณะนี้ นางพูดขึ้น: “ของส่วนของจูนหยูนเสวี่ย ข้าไปเอาเอง”
“ไม่ได้เด็ดขาด! เจี้ยนจงต้องการที่จะฆ่าแม่นาย แม่นายทำไมท่านถึงยังต้องไปเอง? ถูกเจี้ยนจงพบเข้า ต้องแย่แน่!” เหอซ่านตกใจ รีบหยุดจูนจิ่ว
แต่จูนจิ่วตัดสินใจแล้ว ก็จะไม่เปลี่ยนอีก ตอนนี้นางตามหลังเทียงฉิวก้าวใหญ่ ก็คือไม่รู้ว่าเทียงฉิวต้องการอะไร! ทางเดียวคือนางค้นพบก่อน ถึงจะสามารถกลับมาได้และบรรลุความสมดุล จูนจิ่วมีสัญชาตญาณว่า สมบัติชิ้นนี้มีความสำคัญมาก!
เทียงฉิวรู้สถานะของโจ๋วชิวและเหอซ่าน ต้องคอยจับจ้องพวกเขาแน่นอน อยู่ที่สำนักเทียนอู่จง เทียงฉิวยังคงไม่กล้าเข้ามาอีกในตอนนี้ แต่โจ๋วชิวต้องถูกล้อมรอบไปด้วยคนที่แฝงตัวและสายลับ
ให้เขานำในส่วนของจูนหยูนเสวี่ยมา อันตรายมาก! ทางเดียวคือนางไปเอาด้วยตนเอง
เหอซ่านไม่สามารถเกลี้ยกล่อมจูนจิ่วได้ ทำได้เพียงตามชิงหยู่มา และชิงหยู่เพิ่งมาถึง ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ ก็ถูกจูนจิ่วพาไปแล้ว จูนจิ่วพูด: “ศิษย์พี่ท่านมากับข้า”
“ได้ ไปที่ใด?”
คนสองยืนอยู่หน้าต้นน้ำน้ำพุภูเขา จูนจิ่วพูดขึ้น: “น้ำดื่มทั้งหมดของสำนักเทียนอู่จงตักมาจากที่นี่ ใช่หรือไม่?”
“ใช่ นอกจากที่นี่ยังมีน้ำพุภูเขาอื่นๆ อีกสิบกว่าแห่ง น้ำพุภูเขาหวานและสดชื่น พวกเราก็ดื่มสิ่งนี้ ศิษย์น้องจู่ๆ เจ้าถามสิ่งนี้เพื่ออะไร?” ชิงหยู่รู้สึกประหลาดใจและสับสน
ต่อให้จูนจิ่วเบี่ยงเบนประเด็น ไม่ให้เขาเกลี้ยกล่อม ก็ควรมีเนื้อหาที่ดึงดูดมากขึ้นด้วย ให้เขามาดูต้นน้ำน้ำพุภูเขาทำไม? ในไม่ช้า ชิงหยู่ก็เข้าใจความหมายของจูนจิ่ว
เขาเห็นนางหยิบขวดแจกันใบหนึ่งออกมา เทเปลือกบางๆ ขนาดเท่าหัวแม่มือข้างนอกปิดด้วยหยกชั้นหนึ่ง จูนจิ่วปล่อยมือ ปล่อยให้ยาที่แปลกและพิเศษนี้ตกลงไปที่ต้นน้ำน้ำพุภูเขา ความคิดแรกที่ฉายผ่านจิตใจของชิงหยู่ ก็คือวางยาพิษ
ทันใดนั้น ชิงหยู่ถ่มน้ำลายใส่ตัวเองอย่างรุนแรง ศิษย์น้องจะวางยาได้อย่างไร บ้าบอคอแตกคิดอะไรอยู่? ชิงหยู่เงยหน้ามองไปที่จูนจิ่ว รอนางตอบ