บทที่ 270 ห้องสมบัติลับ

บทที่ 270 ห้องสมบัติลับ

จูนจิ่วพูดขึ้นอย่างเย็นชา: “โจ๋วชิวเป็นอย่างไรบ้าง”

ได้ยินจูนจิ่วถามเขา ซึ่งหมายความว่าเชื่อเขาแล้ว เหยียนไห่ใบหน้าแสดงออกถึงความดีใจ แต่ในไม่ช้าก็เก็บดาบตอบอย่างจริงจัง: “รองเจ้าสำนักโจ่ตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก เพราะเขาเป็นหนึ่งในผู้นำของการกองทัพเย่สิง เจ้าสำนักและผู้อาวุโสต่างกีดกันและสงสัยในตัวเขา ทั่วทั้งเจี้ยนจง มีเพียงคนส่วนน้อยที่ยังยืนอยู่เคียงข้างรองเจ้าสำนักโจ่”

“ออ?” จูนจิ่วเลิกคิ้ว พูดหยอกล้อเล็กน้อย: “ยังมีคนยืนเคียงข้างโจ๋วชิวอีกด้วย ต้องการให้เขาส่งตัวข้าไปเพื่อทำความดีลบล้างความผิดสินะ?”

“จูนจิ่วเจ้ารู้ได้อย่างไร?” เหยียนไห่ค่อนข้างตกใจ

จูนจิ่วไม่ได้ตอบ นี่มองเห็นได้อย่างชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ? การกดดันลแะคำสั่งของหงยิง ทำให้เจี้ยนจงและสำนักอื่นต้องการจับนาง สาวกที่ยังคงติดตามโจ๋วชิวก็ต้องหวังว่าเขาจะสามารถจับนางได้ทั้งนั้น เพื่อทำความดีลบล้างความผิด! มิเช่นนั้น ทำไมโจ๋วชิวไม่ส่งคนของตนเองไป กลับให้เหยียนไห่มานำทาง

ดวงตามองไปที่เหยียนไห่อย่างจืดจาง จูนจิ่วถามเขา: “โจ๋วชิวได้บอกหรือไม่ว่าหลังจากขึ้นเขาเจอกันที่ใด?”

“บอก ไปที่จูนหยูนเสวี่ยเคยอาศัย ข้ารู้ตำแหน่งของที่นี่”

เป็นเวลากลางคืน พวกเขาขึ้นไปบนเขาท่ามกลางความมืดมิด

เจี้ยนจงเต็มไปด้วยภัยอันตรายจากธรรมชาติ ต่อให้มีเหยียนไห่นำทางก็ต้องระมัดระวัง เดินก้าวทีละก้าวอย่างมั่นคง มิฉะนั้นเมื่อตกลงมาจากภูเขาสูงชัน ตัวจะแหลกละเอียดเก็บกระดูกกลับมาไม่ได้ด้วยซ้ำ

แม่ว่าตลอดทางจะเดินช้า เดินอย่างอันตราย แต่อย่างน้อยก็สงบไม่พบเจอกับสาวกของเจี้ยนจง หลังจากเข้าสำนักของสำนักเจี้ยนจง เหยียนไห่เลือกสถานที่ที่เงียบสงบไม่มีคนพาพวกจูนจิ่วไป เช่นนี้ถึงจะสามารถหลีกเลี่ยงโอกาสที่จะพบผู้คนได้มากที่สุด

เหยียนไห่ไม่กังวลเกี่ยวกับพวกจูนจิ่ว สิ่งที่เขากังวลคือสาวกของเจี้ยนจง เมื่อพบเข้าแล้ว คนที่ตายจะต้องเป็นพวกเขา!

ทันได้นั้นก็ได้ยินเสียงกู่ฉินดังมาแต่ไกล จูนจิ่วหยุดขณะและเงยหน้าขึ้นมอง นางถาม: “คืนนี้ที่เจี้ยนจงมีเรื่องอะไรหรือ?”

“คนของชางไห่จงมาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของสำนักเทียนอู่จงของพวกเจ้า แล้วก็เจ้าจูนจิ่ว” ขณะที่เหยียนไห่พูด น้ำเสียงและท่าทางกระอักกระอ่วนมาก สำนักของเขากำลังหารือเกี่ยวกับการร่วมมือกับชางไห่จง บังคับให้สำนักเทียนอู่จงส่งมอบจูนจิ่วด้วยกัน และตอนนี้กลับพาจูนจิ่วเข้าไปในเจี้ยนจงด้วยตนเอง

จูนเสี่ยวเหล่ยพูดอย่างโมโห: “หน้าด้านจริงๆ! พวกเขาจะมาก็ให้พวกเขาเลย คอยดูสิสำนักเทียนอู่จงยังมีพี่จิ่วมีหรือจะไม่สั่งสอนพวกเขา!”

“ถูกต้อง พวกข้ากับอาจารย์อาเอาชนะเขาด้วยกัน!” หวางฉี่อ๋างถือกำปั้นโบกไปมา ดวงตาโกรธ

เหยียนไห่ได้ยินดังนั้นจึงมองไปที่จูนเสี่ยวเหล่ยด้วยความประหลาดใจ เขาตะลึงและงงงวย “จูนเสี่ยวเหล่ยเจ้าก็เป็นสาวกของชางไห่จงไม่ใช่หรือ?”

“ไม่ใช่แล้ว! จูนเสี่ยวเหล่ยเป็นคนของพี่จิ่ว ใครก็ตามที่เป็นศัตรูของพี่จิ่วก็คือศัตรูของจูนเสี่ยวเหล่ย! ตอนนี้ข้าจะเข้าร่วมสำนักเทียนอู่จง เมื่อข้ากลับไปก็จะสมัครเข้าร่วมสำนักเทียนอู่จง” จูนเสี่ยวเหล่ยพูดอย่างภาคภูมิใจ! หวางฉี่อ๋างฟังแล้วดีใจเป็นที่สุด ตบหน้าอกเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะผลักดันให้จูนเสี่ยวเหล่ยเข้าร่วมแน่นอน

มองไปที่พวกเขาด้วยรอยยิ้ม จูนจิ่วยกริมฝีปาก: “เอาล่ะ ไปกันเถิด”

ถึงที่พักอาศัยของจูนเสว่เอ๋อร์อย่างราบรื่นแล้ว นางในฐานะสาวกโดยตรงของเจ้าสำนักเจี้ยนจง ต่อให้เป็นเพียงแค่การรับไว้เพราะความเมตตาของเจ้าสำนักเจี้ยนจงก็ตาม อยู่ที่เจี้ยนจงก็ได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ เพียงแค่ดูที่อยู่อาศัยที่หรูหรางดงามก็ดูออกแล้ว

ตั้งแต่จูนหยูนเสวี่ยตาย ที่แห่งนี้ก็ว่างไม่มีผู้ใดมาอีก พวกจูนจิ่วเดินเข้าไปทางประตูหลัง โจ๋วชิวรออยู่ที่นี่นานแล้ว

เมื่อเห็นจูนจิ่ว โจ๋วชิวรีบเดินมา กำลังจะเอ่ยเรียกแม่นายขึ้น แต่เมื่อเห็นเหยียนไห่ก็กลืนคำพูดกลับไป เขามองไปที่เหยียนไห่อย่างจริงจัง พูดขึ้น: “เหยียนไห่เจ้าออกไปเฝ้าไว้ พวกเจ้าสองคนด้วย มีผู้ใดมาก็ตามรีบแจ้งพวกข้า!”