บทที่ 286 กระทำชำเรา

บทที่ 286 กระทำชำเรา

เสียงที่ยั่วยวนเข้าไปในใบหู ร่างของจูนจิ่วสั่นเล็กน้อย คิดว่านางโดนยั่วเข้าแล้ว? ไม่ จูนจิ่วจ้องมองโม่อู๋เยว่อย่างใจเย็น ไม่มีอารมณ์ทางสีหน้า “เจ้าหลงตัวเองขนาดนี้คนที่บ้านเจ้ารู้หรือไม่?”

“เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็รู้มาโดยตลอดไม่ใช่หรือ” โม่อู๋เยว่ยิ้ม

หืม? เดี๋ยวก่อน! เสี่ยวอู่อุดหูไว้ ตาแมวเบิกกว้าง มันร้องเหมียวๆ : เจ้านาย โม่อู๋เยว่บอกว่าเจ้าเป็นคนในครอบครัวของเขา! กลอุบายนี้ล้วนเป็นกลอุบาย

จูนจิ่วหัวเราะ คิดว่าโม่อู๋เยว่มีกลอุบายคนเดียวหรือไง? นางก็มี จูนจิ่วเดินหน้าและยืนเขย่งเท้า วางมือขวาไว้ที่หน้าอกของโม่อู๋เยว่ ภายใต้เสื้อผ้าบางๆ ฝ่ามือสามารถสัมผัสได้ถึงโครงร่างของกล้ามเนื้อหน้าอกอย่างชัดเจน หัวใจอุทานว่าสมบูรณ์แบบ

ภายนอก มุมปากของจูนจิ่วโค้งเล็กน้อยมองโม่อู๋เยว่ กะพริบตาอย่างเจ้าเล่ห์: “แล้วเจ้ารู้จักอะไรที่เรียกว่ายั่วยวนแต่ไม่แต่งไหม? อเวจีสามารถกลืนกินทุกสิ่ง แต่ไม่สามารถจับลมได้”

อเวจีคือเขา ลมคือนาง

ดวงตาของโม่อู๋เยว่มองลง เขายกนิ้วขึ้นและแตะข้อมือของจูนจิ่ว ขาวอ่อนนุ่มลูบไล้ออกไปเหมือนปลา จูนจิ่วก้าวถอยออกไปไกลหลายก้าว มือทั้งสองเอาไขว้ด้านหลัง รอยยิ้มที่มุมปากค่อนข้างเจ้าเล่ห์ชั่วร้ายเล็กน้อย จูนจิ่วพูดขึ้น: “เจ้าจะแต่งงานกับข้า? ข้าก็จะไม่แต่ง เราเล่นๆ กันก็พอแล้ว ทุกคนก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้วอย่าคิดจริงจังเกินไป”

อะไรคือเล่นๆ กันก็พอแล้ว?

ทันใดนั้นสีทองถูกกลืนกินจนมืดมิด ดวงตามีสีเข้มและน่ากลัว ก่อนที่ดวงตาสีทองจะจับจ้องไปที่จูนจิ่ว ใครบางคนตกใจกลัวหนีไปออกไปจากทางออกใดทางออกหนึ่งก่อนแล้ว เห็นนางวิ่งเร็วกว่ากระต่าย โม่อู๋เยว่ยกมุมปากความมืดทั่วทั้งร่างกระจายหายไปในทันที

โม่อู๋เยว่มองอย่างลึกซึ้งในทิศทางที่จูนจิ่วจากไป รอยยิ้มชั่วร้ายพึมพำ: “ในเมื่อเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว หนีทำไม? ไม่แต่งก็ไม่เป็นไร อย่างไรก็ตามคนที่เจ้ายั่วยวนได้ก็มีแค่ข้าเพียงคนเดียว”

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์อยากยั่วคนอื่นก็ได้ หากคนคนนั้นสามารถมีชีวิตในน้ำมือของเขา เขาก็ไม่มีปัญหา แต่บนโลกใบนี้คนที่สามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือของเขาเกรงว่าจะมีเพียงไม่กี่คนที่แก่ไม่ตายพวกนั้นสินะ? พวกนั้นยังต้องร่วมมือกันถึงจะมีโอกาสหลบหนี นึกถึงสิ่งนี้ โม่อู๋เยว่ก็ไม่มีความรู้สึกถึงวิกฤตในทันที

ศัตรูในจินตนาการคือขยะ เขาผู้ที่งดงามดั่งดอกไม้อยู่ที่นี่ ไม่เชื่อว่าเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ยังสามารถไปแทะต้นไม้และกินหญ้าได้!

อีกฝั่งหนึ่ง เสี่ยวอู่รีบวิ่งตามจูนจิ่วไป แมวเงยหน้าขึ้นมองไปที่จูนจิ่วอย่างงงันไม่เข้าใจ “เหมียว เจ้านายท่านวิ่งทำไม?”

ที่นี่ไกลมากพอแล้ว จูนจิ่วเห็นว่าโม่อู๋เยว่ไม่ได้ตามมา ลดความเร็วลง มีรอยยิ้มที่ตื่นเต้นและสดใสบนใบหน้าของนาง ดวงตาเป็นประกาย “ยั่วเสร็จแล้ววิ่ง น่าตื่นเต้นจริงๆ!”

เสี่ยวอู่:??

เจ้านายกำลังเล่นกับความรู้สึก? เหมียวก็คิดว่าเจ้านายถูกโม่อู๋เยว่กระทำชำเราจึงวิ่งหนี

ได้ยินความคิดของเสี่ยวอู่ จูนจิ่วยื่นมือออกไปและอุ้มแมวขาวตัวน้อยมาเผชิญหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย จูนจิ่วใบหน้าที่จริงจัง “เสี่ยวอู่ เจ้าคิดว่าเจ้านายของเจ้าดูเหมือนคนที่กลัวโม่อู๋เยว่กระทำชำเราหรือ?”

“เหมียว?” ไม่กลัวงั้นหรือ!

จูนจิ่ว: “เสี่ยวอู่～หากวันหนึ่งมีการกระทำชำเราขึ้นมาแล้วจริงๆ นั่นก็ต้องเป็นข้าที่กระทำชำเราโม่อู๋เยว่”

เสี่ยวอู่: ……

แมวบางตัวต้องตกใจกับทัศนคติที่บ้าบิ่นอุกอาจของเจ้านายเสียแล้ว! กระทำชำเราโม่อู๋เยว่? เจ้านายหุ่นเล็กของท่านนี้สามารถทำได้หรือ กดทับขาทั้งคู่ของโม่อู๋เยว่ได้ก็กดทับมือเขาไม่ได้ เหมียวๆๆ! น่าอายจริงๆ เลือดกำเดาจะไหลแล้ว

“เสี่ยวอู่เจ้าปิดหน้าปิดตาทำไม? เจ้าไม่เชื่อ? เจ้านายของเจ้าเป็นถึงหมอเทวดาจูนจิ่ว ยามีมากพอเท่าที่ต้องการ เอ๊ะ? ทำไมเลือดกำเดาเจ้าไหล ร้อนในหรือ?”

“เหมียว!” เสี่ยวอู่ขนลุกซู่ เหยียดอุ้งเท้าแมวออกเพื่อดันใบหน้าที่ใกล้ของจูนจิ่ว เสี่ยวอู่ร้องเหมียวๆ พูดขึ้น: “เจ้านายไปเถิดไปเถิด เรารีบไปโจมตีชางไห่จง”