บทที่ 303 หวังสิ่งที่สูงส่งเกินตัว

บทที่ 303 หวังสิ่งที่สูงส่งเกินตัว

กลุ่มขนส่งรอนแรมหลายหมื่นลี้ มาถึงสำนักไท่ชู และยังจำเป็นต้องมีป้ายคำสั่งของสำนักไท่ซู จึงจะสามารถร่วมเดินทางกับกลุ่มขนส่งสุดท้ายได้

มีเพียงเคยเยือนสำนักไท่ชูเท่านั้น จึงจะรู้ว่าสถานที่ที่ตนเคยใช้ชีวิตต่ำต้อยไร้ความหมายเพียงใด นักจิตฝึกวิชาพลิกฟ้า จุดประสงค์เพื่อเป็นอมตะยืนยาวมั่นคงอยู่บนจุดสูงสุดระหว่างฟ้าดิน แต่สถานที่เช่นห้าสำนักสิบแคว้นนี้ ยังพัวพันกับราชวงศ์และเหล่าขุนนาง เต็มไปด้วยผลประโยชน์

เมื่อมาถึงสำนักศึกสามทั้งสาม ทุกสิ่งราวดินแดนสวรรค์ ที่นี่เปี่ยมด้วยพลังปราณทุกคนฝึกตนจนกลายเป็นนักจิต สำนักศึกสามทั้งสามประกอบด้วยสามเมือง ตรงกลางคือสถานที่ใช้ชีวิตของคนปกติธรรมดา มีเพียงเข้าร่วมสำนักศึกสามทั้งสามถึงจะเปิดให้ย้ายเข้าไปฝึกวิชาจริงได้

เมืองไท่ชู ภายในสำนักไท่ชู

ภายในศาลาพลับพลาตั้งตระหง่านกลางเมฆหมอก ดุจดินแดนแห่งเทพเซียน ทุกที่เผยกลิ่นอายงดงามโดดเด่น

กลางทางเดิน เมฆหมอกล่องลอยชดช้อยตามฝีเท้าอย่างได้องศา มองขึ้นไปเป็นหน้าอกขาวเนียน ลำคอดุจหงส์ ใบหน้างดงามมีราศี คิ้ววาดเป็นดอกกล้วยไม้ หญิงสาวเดินเข้ามาอย่างงดงามอ่อนช้อยดังเทพธิดาบนสวรรค์

เดินผ่านศาลากลางน้ำ หญิงสาวเดินเข้าไปในศาลากลางทะเลสาบ ก่อนนางย่อกายทำความเคารพ “ท่านปู่ หยุนหนีกลับมาแล้วเจ้าคะ”

“กลับมาได้เวลาพอดี หยุนหนีครั้งนี้ปู่มีเรื่องใหญ่เรื่องอย่างหนึ่งต้องการให้เจ้าจัดการ เจ้าต้องดำเนินการอย่างรอบคอบ ไม่ทำให้ปู่ และคุณหนูหงยิงผิดหวัง” ผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแก่ชรามีดวงตาหลักแหลมชั่วร้าย

หากมีศิษย์ของสำนักไท่ชูอยู่ที่นี่ ต้องรู้ว่านี่คือไป๋หลี่ฉง ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักไท่ชู และยังมีหยุนหนีหลานสาวของผู้อาวุโสใหญ่

หยุนหนีพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ต้องการให้หยุนหนีทำสิ่งใดเจ้าคะ?”

ไป๋หลี่ฉง จึงกล่าวว่า “เรื่องใหญ่ของห้าสำนักสิบแคว้นเจ้าคงทราบแล้ว ครูใหญ่ต้องการจับตัวชิงหยู่ เจ้าสำนักเทียนอู่จง และจูนจิ่วมาสอบสวนที่สำนัก แม้จะเป็นการสอบสวน แต่ครูใหญ่ซื่อสัตย์จริงใจมาโดยตลอด ไม่เคยใจร้าย”

“หยุนหนีเข้าใจเจ้าคะ ครูใหญ่ไม่คิดกำจัดสำนักเทียนอู่จง ดังนั้นจึงต้องจับตัวสองคนนี้ขังไว้ในสำนัก เมื่อสามารถบังคับให้สำนักเทียนอู่จงไม่กล้าผลีผลาม และยังสามารถใช้สิ่งนี้เป็นบทลงโทษได้ บอกห้าสำนักสิบแคว้นไม่ให้เคลื่อนไหวโดยพลการ” หยุนหนีเอ่ยเสริมด้านหลังอย่างเฉลียวฉลาด แต่นางยังคงไม่เข้าใจ

นี้เกี่ยวข้องกับภารกิจที่พี่หงยิงมอบหมายเช่นไร?

ไป๋หลี่ฉงมองหยุนหนี ก่อนเอ่ยว่า “หยุนหนี ปู่ต้องการให้เจ้าเข้าใกล้จูนจิ่ว ขโมยของมีค่าชิ้นหนึ่งในมือนางมา ของมีค่าชิ้นนี้สำคัญต่อเทียงฉิว จะล้มเหลวไม่ได้เด็ดขาด!”

ของมีค่า?

หยุนหนีหัวใจเต้นแรง แต่นางไม่แสดงออกทางสีหน้า เอ่ยถามต่อว่า “ท่านปู่ หยุนหนีควรเข้าใกล้ชิดจูนจิ่วเช่นไรเจ้าคะ?”

“สายลับรายงานมาว่า วันนี้พวกเขาเดินทางถึงสำนักไท่ชู ปู่ได้รับภารกิจสอบสวนพวกเขาจากครูใหญ่มาอยู่ในมือแล้ว จากนั้นจัดการให้พวกเขาเป็นเจ้าศิษย์นักการอยู่นอกประตู หลังจากนั้น หยุนหนีคงรู้ว่าควรทำเช่นไร”

หยุนหนีได้ยินยิ้ม พลางพยักหน้าเอ่ยขึ้น “นี่คือเรื่องถนัดของข้า ท่านปู่เพียงรอฟังข่าวดีจากหลานสาวเถิดเจ้าคะ!”

...

เมื่อถึงสำนักไท่ชู!

พลังทิพย์ในร่างกายจูนจิ่วผันผวนขึ้นอย่างฉับพลัน เสี่ยวอู่นอนคว่ำอยู่บนไหล่ของนางร้องเมี้ยวๆ ขึ้น “เมี้ยว เจ้านาย ปราณของที่นี่ดียิ่งนัก”

จูนจิ่วพยักหน้าเห็นพ้อง สมกับเป็นสำนักศึกสามทั้งสาม ปราณที่นี่มีอย่างเพียงพอสมบูรณ์แบบ เปรียบได้กับสถานที่ดีที่สุดแห่งปราณของสำนักเทียนอู่จง และนี่เป็นเพียงชั้นนอกสุดของสำนักไท่ชูเท่านั้น

“ผู้ดูแลหวาง!” เสียงชายวัยกลางคน ดึงดูดให้จูนจิ่วเงยหน้าขึ้นมอง

เห็นเพียงชายวัยกลางคนกำลังอยู่กับชายหนุ่มหยิ่งยโสคนหนึ่ง ด้วยท่าทางไร้ศักดิ์ศรี เอาอกเอาใจอย่างมาก ส่วนผู้ดูแลหวางเชิดคางขึ้นสูง เหลือบมองชายวัยกลางคนแวบหนึ่งพลางเอ่ยขึ้น “หลี่เอ้อ พวกเขาคือชิงหยู่และจูนจิ่วหรือ?”