บทที่ 313 ข้าเชื่อจูนจิ่ว

บทที่ 313 ข้าเชื่อจูนจิ่ว

“ศิษย์น้อง ”ชิงหยู่พลิกมือไปกำข้อมือของจูนจิ่วเอาไว้ เขากลืนเลือดที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในคอกลับลงไปทั้งหมด “ศิษย์น้องเจ้ารีบหนีไป เขาเป็นนักจิตชั้นเก้า เจ้ากับข้าไม่มีทางสู้เขาได้ เจ้ารีบไป ศิษย์พี่จะขวางเขาเอาไว้เอง”

“ทั้งท่านและข้าก็สู้ไม่ได้ ข้ายิ่งทิ้งท่านไว้คนเดียวไม่ได้ ”จูนจิ่วสายตาเย็นชา จ้องไปที่เจ้าเมืองไท่ชูหมุนมือขวา ป่ายเย่ประกายแสงเย็น นักจิตชั้นเก้า นางจะลองต่อกรดูไม่ได้หรือ

ในสมองของจูนจิ่วมีแสงวาบผ่าน รีบค้นหายาพิษที่จะสามารถฆ่าหรือทำร้ายนักจิตชั้นเก้าอย่างรวดเร็ว เสี่ยวอู่กางกรงเล็บอันแหลมคมออก ยืนอยู่ข้างกายจูนจิ่วจ้องมองไปที่เจ้าเมืองไท่ชูตาเขม็ง เกิดการต่อสู้ขึ้นมามันก็ช่วยได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า”เจ้าเมืองไท่ชูเงยหน้าหัวเราะ “หนีก็หนีไม่พ้น ยังกล้าจะลงมือกับข้าอีก นี่เป็นเรื่องที่น่าขันที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา ข้าขอเตือนให้พวกเจ้ายอมให้จับแต่โดยดี ข้ายังเมตตาให้พวกเจ้ามีศพครบชิ้นส่วน ไม่เช่นนั้น หากข้าจับพวกเจ้าได้ ต้องแล่เนื้อพวกเจ้าออกทีละชิ้นทีละชิ้น เพื่อแก้แค้นให้กับวิญญาณลูกชายข้า”

เจ้าเมืองไท่ชูพูดจบ ฝ่ามือกำหมัดแน่นพลังทิพย์ไหลเวียนกึกก้อง หมัดของเจ้าเมืองไท่ชูที่เต็มไปด้วยไอสังหารพุ่งตรงไปยังจูนจิ่วและชิงหยู่ อำนาจของหมัดนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก นอกจากนักจิตชั้นเก้าแล้วก็ไม่สามารถจะต้านทานได้

จูนจิ่วไม่สนใจเสียงขอร้องของชิงหยู่ นางนิ่งสงบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นิ้วมือหนีบเม็ดยาพิษเอาไว้สมองก็คิดหาวิธีที่จะหลบหลีกการโจมตีของเจ้าเมืองไท่ชูอย่างรวดเร็ว จะทำการยิงยาพิษออกไปยังไงให้ตรงเป้า พอเห็นหมัดที่พุ่งเข้ามา ไม่สามารถต่อต้านได้ ขณะจูนจิ่วกำลังจะลากชิงหยู่ถอยหลังออกไป เงาร่างแสงสีทองสายหนึ่งก็เข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ไม่ผิด เป็นแสงสีทอง

จูนจิ่วถูกแสงกระทบตาแวบหนึ่ง หูได้ยินเสียงปังดังขึ้นหนึ่งเสียง เงยหน้าขึ้น หมัดของเจ้าเมืองไท่ชูถูกหมัดเดียวกันของบุรุษคนหนึ่งพุ่งอัดจนพลังทิพย์แตกซ่าน สลายไปกับอากาศ

บุรุษยืนหันหลังให้กับนาง จูนจิ่วเห็นเพียงเบื้องหลังของบุรุษที่ผ่ายผอมแต่ยืนอยู่อย่างองอาจ ผมสีดำรวบสูง ชุดสีขาวดิ้นทอง ปลายแขนเผยให้เห็นเสื้อสีดำที่ใส่อย่างรัดกุมไว้ภายใน ชุดสีขาวภายนอกที่เขาสวมใส่ไว้บนร่างยังใช้ดิ้นทองปักเป็นรูปก้อนเมฆอย่างละเอียด ดูแล้วหรูหราสวยงาม แต่ก็ไม่ละทิ้งความสง่างาม

ไม่เห็นหน้าตาของบุรุษคนนี้ จูนจิ่วก็ได้ข้อสรุปแล้ว นี่เป็นคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทอง ใช้ชีวิตอย่างมีเกียรติร่ำรวย ใจกว้างสง่างาม

“นายน้อย”เจ้าเมืองไท่ชูร้องขึ้นอย่างตกใจ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันแล้วรีบคุกเข่าคงคำนับ “เจ้าเมืองไท่ชูจูเก๋อหุนคำนับนายน้อย”

“ท่านเจ้าเมือง ท่านมาทำอะไรนอกสำนักศึกษาไท่ชู ”บุรุษที่ถูกเรียกขานว่านายน้อยเปิดปากเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสูงส่งสง่า แววตาของจูนจิ่วไหววาบ คนที่อยู่ในสำนักศึกษาไท่ชูและสามารถได้รับการเรียกขานว่านายน้อยนั้น ก็มีเพียงศิษย์เอกที่ได้รับการท่ายถอดโดยตรงจากเจ้าสำนักศึกษาเท่านั้น มู่จิ่งหยวน

เจ้าเมืองไท่ชูลุกขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวของเขาเงยหน้าขึ้น จ้องจูนจิ่วกับชิงหยู่ด้วยสายตาโหดเหี้ยม เจ้าเมืองไท่ชูจูเก๋อหุนเอ่ยอย่างโมโห “นายน้อย นางสารเลวคนนี้กับชายชู้ของนางฆ่าลูกชายของข้าจูเก่อชิว ตอนนี้ข้ากำลังจับตัวพวกเขาเพื่อแก้แค้นให้กับลูกชายข้า ”

ความคิดที่จะฆ่าจูนจิ่วกับชิงหยู่ของเจ้าเมืองไท่ชู ไม่มีการปิดบังซ่อนเร้นเลยสักนิดเดียว

ทั้งสองคนนี้ก็แค่ศิษย์นอกสำนักทั่วไปเท่านั้น ชีวิตไม่ได้มีค่าไปกว่าสุนัขข้างถนน เขาฆ่าพวกเขาก็เหมือนฆ่าสัตว์เดรัจฉานไม่มีใครถามถึง แต่คิดไม่ถึงว่าคนสองคนที่เดิมทีจะจัดการได้ง่ายดายนั้น เป็นจูนจิ่วที่ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บก่อน จากนั้นก็เป็นมู่จิ่งหยวนที่ปรากฏตัวออกมาขัดขวางอย่างกะทันหัน

ดวงตาของเจ้าเมืองไท่ชูแดงก่ำ เขาประสานมือขึ้นคารวะพูดอย่างเกลียดชังว่า “ขอนายน้อยได้โปรดถอยออกไปด้วย ให้ข้าได้ฆ่าพวกเขาเพื่อแก้แค้นให้กับลูกชายข้าก่อน แล้วค่อยเชิญนายน้อยดื่มชาและคุยกัน”

“ช้าก่อน ”มู่จิ่งหยวนยกมือขึ้นตัดบทเจ้าเมืองไท่ชู

เขาหมุนตัวมองไปยังจูนจิ่ว คิ้วเรียวดุจดาบตาเป็นประกายดุจดาว มุมปากแฝงรอยยิ้มอ่อนสง่างาม จูนจิ่วประสานสายตากับเขา มองเห็นสายตาของมู่จิ่งหยวนมีแววตกตะลึงในความงาม แต่ทันใดนั้นชิงหยู่ก็รีบเอาตัวไปบังจูนจิ่วเอาไว้ มู่จิ่งหยวนอึ้งไปสักครู่จากนั้นก็หัวเราะออกมา