บทที่ 333 ถูกโจมตีจนกลายเป็นไอ้ขี้ขลาด

บทที่ 333 ถูกโจมตีจนกลายเป็นไอ้ขี้ขลาด

“เหมียว !” หึ ถือว่าท่านสายตาแหลมคม เจ้านายชนะอย่างไม่ต้องสงสัย

มู่จิ่งหยวนเหมือนจะมองอารมณ์ที่แสดงออกมาทางใบหน้าของเสี่ยวอู่ออก เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แมวตัวนี้แปลงร่างมาหรืออย่างไร ? ทำไมถึงได้เหมือนคนเช่นนี้ มีความรู้สึกและอารมณ์ที่หลากหลาย เมื่อได้ยินที่เขาพูดก็ไม่กระโดดขึ้นไปบนสังเวียนอย่างวู่วามอีก

แววตาเป็นประกาย มู่จิ้งหยวนมองดูเสี่ยวจิ่วอยู่สักพักถึงได้หันกลับมามองบนสังเวียน

เหมือนที่เขาพูดเอาไว้ไม่มีผิด ไม่ว่าจะขึ้นไปอีกสักกี่คนก็ถูกจูนจิ่วและชิงหยู่จัดการราบคาบทั้งหมด เห็นอยู่ชัดๆ ว่าพวกเขาโจมดีอย่างดุดันโหดเหี้ยมและหยิ่งผยอง และผลสุดท้ายยังไม่ทันจะได้ยืนอยู่บนสังเวียนก็ถูกเตะกระเด็นออกมาเสียก่อน ถูกโจมตีจนพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่อง ถ้าไม่รู้คงจะคิดว่าที่นี่มีการทะเลาะวิวาทกันอย่างแน่นอน

ตุ้บตุ้บตุ้บ ——

เตะหนึ่งครั้ง !

ต่อยหนึ่งครั้ง !

จูนจิ่วรวบรวมพลังทิพย์เอาไว้ แรงทั้งหมดที่เอาชนะล้วนแล้วแต่เป็นแรงที่ออกมาจากการฝึกฝนร่างกายของนางเองทั้งสิ้น ยิ่งต่อสู้ยิ่งรู้สึกว่าเลือดในร่างกายพลุ่งพล่านและรู้สึกร่างกายกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างมาก

เมื่อนางรู้สึกกระปรี้กระเปร่าแล้ว ก็ค่อยๆ โจมตีบรรดาลูกศิษย์จนพ่ายไปทีละคนๆ จนสุดท้ายยังไม่ทันจะได้ออกหมัด พวกเขาเหล่านั้นก็ยอมคุกเข่าเพื่อขอความเมตตาเสียก่อน “ละเว้นข้าเถอะ ! ข้าถูกลากขึ้นมา ข้าไม่ได้อยากจะสู้กับพวกเจ้า อย่าทำร้ายข้าเลย ! ไว้ชีวิตข้าเถอะ !”

“ไอ้ขี้ขลาด” จูนจิ่วตะคอก จากนั้นจึงเตะเขาลงจากสังเวียนไป

นางมองไปรอบๆ ด้วยแววตาที่ดุดัน แต่กลับพบว่าบนสังเวียนไม่มีคนหลงเหลืออยู่แล้ว คนสุดท้ายก็คือคนที่ถูกศิษย์พี่ของนางเตะกระเด็นลงจากสังเวียนไปเมื่อครู่นี้ นางก้มหน้าลงไปมองรอบๆ สังเวียน พวกลูกศิษย์นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวดเต็มไปหมด

ชิงหยู่เดินเข้าไปหาจูนจิ่วด้วยความรู้สึกที่ยังคันไม้คันมืออยู่ เขาตบมือแล้วเลิกคิ้ว : “หมดแล้วหรือ ?”

“ถ้าหากมีใครยังอยากจะขึ้นมาประลองฝีมืออีก ข้าก็ไม่ถือสา” จูนจิ่วแสยะยิ้ม แล้วหันไปมองลูกศิษย์ที่อยู่บนอัฒจันทร์ด้วยท่าทีหยิ่งผยอง

นางกวาดสายตาที่เย็นชาไป บรรดาลูกศิษย์ที่อยู่ด้านบนต่างก็ก้มหน้าคอตกและถอยร่นไปข้างหลัง ไม่เห็นหรือยังไงว่าคนที่ไปก่อนหน้ากลายเป็นไอ้ขี้แพ้ไปหมดแล้ว ? ถ้าหากพวกเขายังจะไปอีก ไม่เท่ากับว่าเบื่อชีวิตหรอกหรือ ? ?

พวกผู้ดูแลชั้นนอกสำนักมองนิ่ง อ้าปากค้าง จูนจิ่วกับชิงหยู่สองคนนี้ ผิดปกติเกินไปแล้ว !

แปะแปะแปะ !

มู่จิ่งหยวนปรบมือเพื่อทำลายบรรยากาศที่เงียบ เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาฉาบไปด้วยรอยยิ้มของความชื่นชม “ทั้งสองคนเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ทั้งหมด พวกเจ้าชนะแล้ว ! ข้าเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ตำแหน่งศิษย์ชั้นในสำนักเป็นของพวกเจ้าแล้ว”

มู่จิ่งหยวนหัยกลับไปมองพวกผู้ดูแล “ผู้ดูแลชั้นนอกสำนักทุกท่าน มีใครมีความเห็นอะไรไหม ?” เขาตั้งใจเงียบไปสักพัก เมื่อพวกผู้ดูแลหวางกำลังจะเอ่ยปากพูดขึ้นมา เขาก็รีบพูดต่อด้วยรอยยิ้มทันทีว่า : “ถ้าหากใครไม่พอใจ ก็ให้พวกท่านขึ้นไปบนสังเวียน ขอเพียงแค่เอาชนะพวกเขาได้ เรื่องนี้ก็ถือเป็นโมฆะ”

พวกผู้ดูแลชั้นนอกสำนัก : ......

พวกเขาต่างกลัวจนตัวสั่น กระดูกของคนแก่อย่างพวกเขา ใครจะกล้าขึ้นไปต่อสู้กับบ้าดีเดือดพวกนั้นกัน ?

ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครขัดขวาง มู่จิ่งหยวนจึงพยักหน้าด้วยความพอใจ “ข้า มู่จิ่งหยวน ขอประกาศว่า การแข่งขันลูกศิษยืในวันนี้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ขอแสดงความยินดีกับจูนจิ่วและชิงหยู่ พวกเจ้าได้ผ่านคุณสมบัติที่จะเข้ามาชั้นในสำนัก แต่พวกเจ้าก็จะต้องมีการจัดอันดับที่หนึ่งที่สอง เพราะจะมีรางวัลมอบให้”

เมื่อได้ยิน พวกผู้ดูแลชั้นนอกสำนักก็หูผึ่งขึ้นมา โดยเฉพาะผู้ดูแลหวาง แอบมองทั้งจูนจิ่วและชิงหยู่ไปมา รีบต่อสู้กันเร็วเข้า ! รีบต่อสู้กันเอง ให้เขาได้ดูอะไรสนุกๆ

แต่ทว่า ชิงหยู่กลับเดินเข้าไปหาจูนจิ่วแล้วยิ้ม : “เรื่องนี้ง่ายมาก ศิษย์น้องข้าได้ที่หนึ่ง ส่วนข้าได้ที่สอง !”