บทที่ 337 หาเรื่องให้ขายหน้า

บทที่ 337 หาเรื่องให้ถูกตบ

สำนักไท่ชู ชั้นในสำนักกับชั้นนอกสำนักแตกต่างกันลิบลับ หากจะพูดว่าชั้นนอกสำนักเป็นพื้นดิน เช่นนั้นชั้นในสำนักก็คงเป็นเหมือนสวรรค์ที่อยู่เบื้องบน !

มู่จิ่งหยวนพูดว่า : “ภายในชั้นในสำนักมีหลักสูตรการเรียนอยู่ ส่วนผู้ที่สอนล้วนแล้วแต่เป็นผู้อาวุโสที่อยู่ชั้นในสำนัก ผู้ที่มีความสามารถน้อยที่สุดก็ยังอยู่ในระดับนักจิตใหญ่ชั้นสอง ถ้าเจ้าว่างๆ ก็สามารถไปฟังการสอนได้ ซึ่งจะได้รับประโยชน์อย่างมากมายมหาศาล !”

โห ! ชิงหยู่สูดหายใจเข้าหนึ่งครั้ง เขาทำสีหน้าตกใจ

นักจิตใหญ่ที่ปรากฏอยู่ในตำนานของสองสำนักสิบแคว้น ที่สำนักไท่ชูกลับเป็นเพียงแค่ผู้อาวุโสที่ทำหน้าที่สอนหนังสือ ! หากมีสำนักไท่ชูที่ใหญ่กว่านี้อีกสักเท่าหนึ่ง จะมีนักจิตใหญ่สักกี่คนกัน ? แล้วครูใหญ่ที่มีความสามารถมากที่สุดจะขนาดไหนกัน ?

ชิงหยู่เหมือนได้เปิดโลกทัศน์ อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เลือดในร่างกายที่ร้อนฉ่ากำลังสูบฉีด น้ำไหลลงเบื้องล่าง ส่วนคนนั้นก้าวขึ้นสู้เบื้องบน ไม่มีใครยินดีที่จะหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม การก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดคือเป้าหมายของนักจิตทุกคน !

มู่จิ่งหยวนพูดต่อ : “พวกเจ้าเข้ามาชั้นในสำนักผ่านการแข่งขันลูกศิษย์ ดังนั้นยังต้องทดสอบพรสวรรค์ของพวกเจ้าอีก จากนั้นก็จะคัดเลือกว่าควรจะส่งพวกเจ้าไปที่สำนักใดดี ตามพรสวรรค์ของพวกเจ้า แน่นอนว่ายิ่งมีพรสวรรค์ที่ดีมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งไปในที่ดีๆ ได้มากเท่านั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชิงหยู่ก็ขมวดคิ้ว ในสำนักเทียนอู่จง ชิงหยู่เคยเป็นห่วงเรื่องที่พรสวรรค์ของจุนจิ่วจะถูกเปิดเผยออกมา แต่ตอนนั้นยังไม่ต้องเป็นกังวลมากนัก ! แต่ตอนนี้อยู่ในสำนักไท่ชู ถ้าหากพรสวรรค์ชั้นที่เจ็ดสีม่วงของจุนจิ่วถูกเปิดเผยออกมาแล้วล่ะก็ จะเป็นผลร้ายหรือเป็นผลดีกันแน่ ? ชิงหยู่คิดว่าน่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า

จุนจิ่วไม่มีปฏิกิริยาใดๆ นางฟังมู่จิ่งหยวนพูดต่ออย่างเงียบๆ : “ชั้นในสำนักของสำนักไท่ชูแบ่งออกเป็นสิบสามสาขา โดยแบ่งตามความรับผิดชอบของครูใหญ่กับผู้อาวุโสอีกสิบสองท่าน ซึงในนั้นจะมีการจัดอันดับตั้งแต่อันดับที่หนึ่งไปจนถึงอันดับที่สิบสาม อันดับที่หนึ่งแข็งแกร่งที่สุด ส่วนอันดับที่สิบสามนั้นอ่อนแอที่สุด”

“แข็งแกร่งที่สุดกับอ่อนแอที่สุดแตกต่างกันอย่างไร ?” จุนจิ่วถามมู่จิ่งหยวนอย่างตรงไปตรงมา

“รอให้พวกเจ้าเข้าไปชั้นในสำนักก่อนแล้วจะรู้เอง กฎเกณฑ์ของชั้นในสำนักไม่ได้เข้มงวดที่สุด แต่ที่เข้มงวดก็คือเรื่องลำดับขั้น ยิ่งมีความสามารถที่แข็งแกร่งเท่าไหร่ ก็จะมีข้อจำกัดที่กว้างมากขึ้นเท่านั้น หากมีความสามารถที่อ่อนแอ ไม่เพียงแต่มีข้อจำกัดมาก แต่ยังง่ายต่อการที่จะถูกคนอื่นทำร้ายเอาอีกด้วย” มู่จิ่งหยวนหุบยิ้ม แล้วแสดงสีหน้าเคร่งขรึม

เขามองจุนจิ่วและชิงหยู่อย่างจริงจัง “พวกเจ้าเพิ่งเข้าชั้นในสำนัก จึงจำเป็นจะต้องไปอยู่ที่สาขาที่สิบสามก่อน รอพวกเจ้าผ่านการทดสอบพรสวรรค์แล้ว ลำดับขั้นก็จะเปลี่ยนแปลงขึ้นลงตามพรสวรรค์ที่มี ถ้าหากพวกเจ้าโชคดีมีความสามารถที่เข้าตาผู้อาวุโสหรืออาจารย์ของข้า เจ้าก็จะสามารถก้าวขึ้นไปเป็นที่หนึ่งได้อย่างง่ายดายโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาตนเองเพียงอย่างเดียว”

คำพูดของมู่จิ่งหยวนฟังดูโหดร้ายนัก แต่มันคือเรื่องจริง !

ไม่เฉพาะในสำนักไท่ชูเท่านั้น ไม่ว่าจะที่ไหนก็เป็นเหมือนกันหมด ผู้ที่อ่อนแอจะต้องตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่ง ผู้ที่อ่อนแอจะต้องตาย ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะอยู่รอดได้ นี่เป็นความจริงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น มู่จิ่งหยวนก็พาจุนจิ่วและชิงหยู่เดินเข้าชั้นในสำนักเรียบร้อยแล้ว ชั้นนอกสำนักเป็นเหมือนภูเขาครึ่งวงกลมที่โอบล้อมชั้นในสำนักเอาไว้

ส่วนชั้นในสำนักนั้นกว้างใหญ่ไพศาล มีภูเขาหลายร้อยลูกและมีป่าที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มีวัตถุต่างๆ มากมายอุดมสมบูรณ์ รวมถึงมีสัตว์ทิพย์อยู่มากมายเช่นกัน สามารถใช้สำหรับเป็นที่ฝึกฝนการประลองยุทธ์สำหรับลูกศิษย์

เมื่อเข้าไปถึงชั้นในสำนัก ก็สัมผัสได้ถึงพลังปราณของที่นี่ทันที เป็นระดับที่บริสุทธิ์กว่าชั้นนอกสำนักเป็นสองเท่า !

อย่างที่สองที่เห็นก็คือลูกศิษย์ของชั้นในสำนักที่เข้ามายืนห้อมล้อมอยู่ระหว่างทางอย่างสนอกสนใจ แต่ละคนจ้องมองไปที่จุนจิ่วกัยชิงหยู่แล้วพิจารณา ถ้าไม่ใช่เพราะมู่จิ่งหยวนยืนอยู่ตรงนี้แล้วล่ะก็ เกรงว่าพวกเขาคงจะเข้ามาลงไม้ลงมืออย่างแน่นอน

จุนจิ่วได้ยินเสียงพูดคุยของพวกเขา “นางก็คือจุนจิ่ว ? ช่างงดงามสมคำร่ำลือจริงๆ !”

“ได้ยินมาว่าจุนจิ่วเป็นนักจิตชั้นสาม ส่วนศิษย์พี่ของนางนั้นยอดเยี่ยมยิ่งกว่า เป็นถึงนักจิตชั้นแปด อีกทั้งยังเป็นเจ้าสำนักของสำนักเทียนอู่จงอีกด้วย” คนที่พูดไม่รู้เลยว่าจุนจิ่วใช้เวลาฝึกวิชาเพียงแค่ช่วงสั้นๆ เพียงหนึ่งปีเท่านั้น ไม่เช่นนั้นคงจะทำให้ทั้งสำนักไท่ชูต้องตกใจจนตัวสั่นแน่นอน