บทที่ 354 ความจริงอยู่ตรงหน้า

บทที่ 354 ความจริงอยู่ตรงหน้า

มู่จิ่งหยวนมองพวกเขายิ้มๆ ยิ้มอย่างสง่างาม เขาถาม “หนึ่งตำหนักสามสำนักพวกเจ้ารู้หรือไม่”

“รู้ รางวัลเกี่ยวกับหนึ่งตำหนักหรือ ”จูนจิ่วเลิกคิ้ว

จูนจิ่วกับชิงหยู่ประสานสายตากัน ระหว่างนักจิตใหญ่มีข่าวลือว่า ถีหูก้วนติ่งเป็นวิธีการฝึกฝนที่ยอดเยี่ยมที่สุด ไม่เพียงแต่ฝึกฝนกายเนื้อเท่านั้น ยังจะมีผลต่อการพัฒนาสติสัมปชัญญะในการรับรู้ได้อีกด้วย เพียงแต่ว่าเมื่อก่อนนี้เรื่องนี้ก็เป็นเพียงแค่เรื่องเล่าเท่านั้น ตอนนี้เห็นทีว่าถีหูก้วนติ่งนั้นมีอยู่จริง

“ในโลกชั้นต่ำสามชั้น มีเพียงหนึ่งตำหนักเท่านั้นที่มีน้ำพุหลิงซู ให้สำหรับป้ายหลิงซูอันดับที่หนึ่ง นี่ก็คือรางวัลที่หนึ่งตำหนักมอบให้ลูกศิษย์ชั้นดีของทั้งสามสำนักศึกษา”มู่จิ่งหยวนพูดต่อไปว่า “อีกทั้งนี้ยังเป็นบททดสอบในการเข้าสู่หนึ่งตำหนัก ได้ที่หนึ่งก็เท่ากับว่าพวกเจ้ามีสิทธิ์ที่จะเข้าสู่หนึ่งตำหนักได้”

หนึ่งตำหนัก หรือเรียกอีกชื่อว่าตำหนักไท่หวง

เป็นสัญลักษณ์อันสูงส่งที่สุดของโลกชั้นต่ำสามชั้น มีพลังที่แข็งแกร่งที่สุด และอำนาจที่สูงส่ง และเป็นกุญแจสำคัญดอกเดียวที่จะผ่านเข้าไปสู่โลกชั้นกลางสามชั้นได้

หากบอกว่าการรับลูกศิษย์ของทั้งสามสำนักศึกษานั้นยากแล้ว เช่นนั้นหนึ่งตำหนักก็คงยากดุจขึ้นสวรรค์ อีกทั้งข่าวคราวเกี่ยวกับหนึ่งตำหนัก ก็น้อยเสียจนน่าสงสาร หากไม่ใช่มู่จิ่งหยวนบอกกับพวกเขา พวกเขาไม่มีทางรู้ได้แน่ แม้ว่าจูนจิ่วจะดูหนังสือมากกว่าครึ่งในห้องหนังสือแล้ว ก็รู้แค่เพียงชื่อของหนึ่งตำหนักเท่านั้น

สายตาเย็นชา จูนจิ่วเลิกคิ้วมองมู่จิ่งหยวน “นี่เป็นข้อมูลลับกระมัง ทำไมศิษย์พี่มู่จึงได้วางใจเล่าให้พวกเราฟัง”

ชิงหยู่ได้ยินก็ระแวงทันที หันไปจ้องมู่จิ่งหยวนด้วยสายตาเหมือนจะมองให้ทะลุคอยสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของมู่จิ่งหยวน คนที่รู้เรื่องนี้มีน้อยมากถึงน้อยที่สุด มู่จิ่งหยวนมาบอกพวกเขาเช่นนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่

ไม่โทษที่ชิงหยู่จะระแวงขึ้นมา เป็นเพราะมู่จิ่งหยวนเองมีท่าทีเป็นมิตรมากเป็นพิเศษต่อจูนจิ่ว ทำให้ชิงหยู่เกิดรู้สึกร้อนใจมากที่จะควบคุมศิษย์น้องคนนี้

มู่จิ่งหยวนยิ้ม หางตาแฝงรอยยิ้มสดใสสง่างาม เขาเอ่ยว่า “เพราะข้าเชื่อว่าพวกเราสามคนตั้งได้ที่หนึ่งแน่ๆ ฉะนั้นจึงได้บอกกับพวกเจ้าล่วงหน้า และเพื่อเป็นการกระตุ้นพวกเจ้าให้พยายามให้มากขึ้นด้วย”

จูนจิ่ว “แค่นี้น่ะหรือ”

“หึ ข้าพูดความจริงก็ได้ ข้าได้พนันกับเพื่อนของข้า หากไม่ได้ที่หนึ่งข้าต้องเสียวหินทิพย์ชั้นที่สองหนึ่งถุง จูนจิ่วต้องช่วยศิษย์พี่มู่ของเจ้าด้วยนะ”

มู่จิ่งหยวนยิ้ม แล้วก็ขยิบตาให้กับจูนจิ่ว

ได้ยินดังนี้ จูนจิ่วก็ยิ้มขึ้น แววเย็นชาในสายตาค่อยๆจางลง

คำพูดของมู่จิ่งหยวนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง นางไม่ได้เชื่อทั้งหมด แต่นางดูออกว่ามู่จิ่งหยวนไม่ได้มีเจตนาร้าย ลดความระแวงในใจลง จูนจิ่วก็ล้อเล่นกับมู่จิ่งหยวน “ถ้าข้าช่วยศิษย์พี่มู่คว้าที่หนึ่งมาได้ ศิษย์พี่มู่จะตอบแทนข้ากับศิษย์พี่ข้าอย่างไร”

“หินทิพย์พวกเจ้าเอาหรือไม่”

“พวกเราไม่ขาด”ชิงหยู่ตอบอย่างคนรวย รู้ว่าหลังจากที่จูนจิ่วมีช่องว่างแห่งแหวนแล้ว ชิงหยู่ก็เอาหินทิพย์ทั้งหมดฝากไว้ที่จูนจิ่ว จากนั้นก็ขอจากเทียนอู๋มาเรื่อยๆไม่น้อย

หากจะขาด ก็คงจะขาดเพียงหินทิพย์ชั้นสูง มู่จิ่งหยวนคนนี้ก็คงจะเอามาให้ไม่ได้

มู่จิ่งหยวนลูบคาง พูดว่า “จูนจิ่วเจ้าเป็นนักกลั่นยา เช่นนั้นข้าให้สูตรยาดีหรือไม่ ส่วนชิงหยู่ วิชากำลังภายในเป็นอย่างไร”

“ได้ ”เห็นว่าดีก็ตอบรับ จูนจิ่วคุ้นเคยกับเหตุผลในการวางตนเป็นอย่างดี เงยหน้าเห็นท้องฟ้าที่มืดสนิท ไม่ไกลนักเห็นลูกศิษย์สำนักศึกษาไท่ชูที่รวมกลุ่มสามคนห้าคนล้อมรอบกองไฟ พูดคุยหัวเราะราวกับว่าไม่มีความตื่นเต้นในการจะเริ่มเข้าสู่งานล่าสัตว์ทิพย์