บทที่ 431 หนึ่งคนหนึ่งแมวขี้หึง

ยาเสริมจิตลิ่วเริ่น ยาพละกำลัง ยาสมดุลเป็นต้น ยาชั้นดีทั้งสิบเม็ด ผ่านกรรมวิธีการกลั่นที่ซับซ้อน พูดกันว่าแม้แต่ปรมาจารย์กลั่นยายังสามารถกลั่นได้แค่หนึ่งในสิบเม็ดนี้ ก็นับว่าร้ายกาจมากแล้ว นี่เป็นการรวบรวมมาอย่างจงใจของป้าฟาง เพื่อจะทำให้จูนจิ่วล้มเหลว

แต่นางคงคิดไม่ถึงว่า จูนจิ่วนั้นวิปริตอย่างเหลือเชื่อ ถึงขั้นทำให้ขนหัวลุกได้

นางไม่เพียงแต่สามารถกลั่นออกมาทั้งหมด นางยังใช้เวลาเพียงแค่สิบห้าวันเท่านั้น เดิมทีต้องใช้เวลาถึงยี่สิบสามยี่สิบสี่วัน แต่เตาฟ้าดินเพรียวปราดทำให้จูนจิ่วรู้สึกประทับใจมาก ทำให้นางร่นเวลาไปได้เยอะ

ยาเม็ดสุดท้ายคือยาอายุวัฒนะจิ่วหยางกลั่นออกมาสำเร็จแล้ว จูนจิ่วเก็บเตาฟ้าดินเพรียวปราด ดับไฟที่ก่อขึ้นมาจากหินทิพย์ จากนั้นก็เก็บวัตถุดิบและเครื่องมือที่ไม่ได้ใช้อย่างช้าๆ

ทำทั้งหมดเสร็จแล้ว ก็เสียเวลาของจูนจิ่วไปอีกหนึ่งชั่วยาม นางทำเสร็จแล้ว โน้มตัวไปข้างหลังนอนอยู่บนขนปุกปุยของเสี่ยวอู่ ในขนที่อ่อนนุ่ม เสี่ยวอู่ยื่นหัวเข้ามา ท่าทีสนิทสนมแล้วก็สะกิดจูนจิ่วเบาๆ “เจ้านายลำบากแล้ว เจ้านายยอดเยี่ยมที่สุด”

“ข้ารู้ฝีมือวิชาแพทย์ของตัวเองดีที่สุด ที่ยอดเยี่ยมนั้นไม่ใช่ข้า แต่เป็นเตาฟ้าดินเพรียวปราดใบนี้ ”จูนจิ่วยกมือขึ้น สองตามองไปยังเตากลั่นยาที่มีขนาดเล็กกะทัดรัดทั้งยังเบาดุจไร้น้ำหนักด้วยตาแวววาว ถ้าไม่ได้ใช้ด้วยตนเอง จูนจิ่วก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าเตาฟ้าดินเพรียวปราดจะน่าใช้ขนาดนี้

ไม่เพียงแต่จะสะสมความร้อนได้เร็วยังให้ความร้อนสม่ำเสมอ ถ่ายทอดพลังของหินทิพย์ได้สมดุล การสกัดความบริสุทธิ์ของตัวสมุนไพรยิ่งไม่ต้องให้นางต้องเสียเวลาทำ เตาฟ้าดินเพรียวปราดสามารถยกระดับเองได้ จูนจิ่วแทบจะสงสัยว่า เตาฟ้าดินเพรียวปราดนี้ได้รับการเบิกเนตรแล้วใช่หรือไม่

มองจูนจิ่วที่ดูจะชื่นชอบ เตาฟ้าดินเพรียวปราดมาก เสี่ยวอู่ก็หึงขึ้นมาทันที

เขาใช้แรงสะกิดจูนจิ่ว ทำให้จูนจิ่วเขยิบจากบริเวณทรวงอกไปอยู่ที่หน้าท้อง ยังใช้หางม้วนตัวของจูนจิ่วเอาไว้ไม่ให้หนี แววตาของเสี่ยวอู่มีแววน่าสงสารน้อยใจฉายอยู่ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า เสี่ยวอู่ร้องเหมียวๆ

“มันดีกว่าเหมียวๆหรือ”

“หึงหรือ ฮ่าฮ่า แน่นอนว่าเสี่ยวอู่ดีที่สุดแล้ว ข้ารักเสี่ยวอู่ของข้ามากที่สุดเลย ”จูนจิ่วรีบหันไปปลอบเสี่ยวอู่ทันที

นางไม่ทันเห็น เตาฟ้าดินเพรียวปราดหล่นลงที่พื้นแล้วเกิดการสั่นเล็กน้อย ราวกับไม่ค่อยพอใจในคำพูดของจูนจิ่ว แต่การเคลื่อนไหวนั้นไร้เสียงดึงดูดให้คนสนใจได้ ก็ถูกพลังที่ไร้ตัวตนกดทับเอาไว้

เตาฟ้าดินเพรียวปราดรีบเปลี่ยนจากการเปล่งประกายแสง กลายเป็นของตายอย่างสิ้นเชิง เพราะเขารับรู้ได้ถึงไอสังหาร

มีปีศาจที่มาด้วยความหึงหวงอีกคนหนึ่ง ตอนแรกก็หึงเตาฟ้าดินเพรียวปราด ของที่เขาส่งมาให้ ทำไมจึงไม่เข้าข้างเขา จากนั้นก็หึงเสี่ยวอู่ รักเสี่ยวอู่ที่สุด แล้วเขาเล่า

หนังและขนของเสี่ยอู๋หนา จงไม่รู้สึกหนาว มีไอเย็นที่ไม่รู้ที่มา มันก็คิดว่าเป็นเพราะอุณหภูมิที่ต่ำลงเพราะดับไฟ เสี่ยวอู่เอาแต่ออดอ้อนออเซาะจูนจิ่ว “เจ้านายกลั่นยาเสร็จแล้ว พวกเราจะออกไปเมื่อไหร่”

“รออีกหน่อย ”

จูนจิ่วคิวด่าจะฝึกฝนอย่างสงบอยู่ที่นี่สักห้าหกวันค่อยออกไป ไม่เช่นนั้น สิบห้าวันกลั่นยาสิบเม็ดสำเร็จ มันเหลือเชื่อเกินไป

ที่นี่คือสำนักศึกษาเทียนซู ทั้งในที่แจ้งที่ลับต่างก็มีศัตรูชั่วร้ายคอยจ้องมองอยู่ จูนจิ่วไม่อยากจะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงแล้วต่อสู้กันขึ้น เก็บปลายดาบไว้ก่อนชั่วคราว เฝ้ารอการมาของเย่ส้าอย่างใจเย็น

สองวันก่อนเขาได้รับจดหมายจากเย่ส้า ขบวนนักจิตใหญ่ของนางส่วนหนึ่งได้เตรียมตัวพร้อมแล้ว ไม่ช้าจะเร่งมาถึงสำนักศึกษาทั้งสาม จูนจิ่วเลือกสนามรบในสำนักศึกษาเทียนซู ก่อนลงมือนางยังต้องคิดวางแผนดีๆอีกครั้ง

หลับตานั่งขัดสมาธิ ในใจของจูนจิ่วคิดแต่เรื่องนี้

พริบตาเดียวก็ผ่านไปห้าวันแล้ว จูนจิ่วตัดสินใจจะออกไป ตอนที่นางเปิดประตู ใบหน้าของคนที่เฝ้าประตูรู้สึกประหลาดใจ หนึ่งในนั้นถือว่ายังมีกิริยาดีพูดขึ้นว่า “ยังไม่ถึงหนึ่งเดือนเลย ”

“ข้าทำเสร็จแล้ว ออกไปก่อนได้หรือไม่ ”

อะไรนะ

จูนจิ่วสำเร็จก่อนเวลาที่กำหนด

คนที่เฝ้าประตูใบหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง ตอนที่ได้สติจะตอบกลับไป จูนจิ่วก็ได้พาเสี่ยวอู๋จากไปไกลแล้ว พวกเขาได้แต่มองหน้ากัน “รีบแจ้งป้าฟางเร็วเข้า”

“อย่า ไปรายงานศิษย์พี่ซิงก่อน ”