บทที่ 472 หงยิง ไสหัวออกมา

“อย่ารีบร้อน หึหึ หงยิงเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามีสถานะอะไร ข้าเป็นลูกน้องที่เก่งที่สุดของเจ้าตำหนัก ในมือข้ามีภารกิจมากมายนับไม่ถ้วนที่จะต้องไปทำ ไม่มีเวลามาเสียเวลากับเจ้าหรอกนะ”เมี่ยวยู่เอ๋อจ้องหงยิงอย่างเคร่งขรึม “อย่าคิดว่าแค่คำอธิบายไม่กี่คำ ก็สามารถทำให้ข้าปล่อยเจ้าไปได้”เมี่ยวยู่เอ๋อจำได้ดี หงยิงทำงานไม่สำเร็จ ทำให้ตู๋กูชิงเร่งรุดไปถึงงานเดิมพันหินทิพย์ได้ ทำให้แผนการร้ายของนางล้มเหลว ยังถูกตู๋กูชิงตำหนิอีกด้วย

ความแค้นเคืองของนางทั้งหมดล้วนโทษไปที่ตัวหงยิง วันนี้หงยิงบอกว่าจะอธิบายให้นางเข้าใจ นางมาแล้ว แต่ปรากฏว่าได้แต่สะกดรอยตามจูนจิ่วเท่านั้น

เมี่ยวยู่เอ๋อรู้สึกเสียใจที่ตามมา นางควรหักคอของหงยังตั้งแต่เจอหน้านางครั้งแรก จะได้ไม่ต้องเสียเวลา

หงยิงเห็นเมี่ยวยู่เอ๋อหมุนตัวจะจากไป นางเอ่ยปากพูดขึ้นว่า“เจ้าไม่อยากฆ่าจูนจิ่วแล้วหรือ”

ฝีเท้าชะงัก เมี่ยวยู่เอ๋อหันกลับมาทันควัน สายตาเต็มไปด้วยไอสังหาร จ้องมองหงยิงอย่างอำมหิต นางถามพลางครุ่นคิด “เจ้าหมายความว่าอย่างไร รีบพูดมา”

“วันนั้นเป็นความผิดของข้า ที่ไม่สามารถขัดขวางเจ้าตำหนักเอาไว้ได้ แต่ใจที่อยากจะฆ่าจูนจิ่วของข้า มีไม่น้อยไม่กว่าเจ้า จูนจิ่วฆ่าอาจารย์ของข้า ทำให้ศิษย์พี่ซิงต้องตาย ยังเหยียดหยามข้าไว้อีกหลายครั้ง ความแค้นเหล่านี้มันฝังลึกยิ่งกว่าที่เจ้าเกลียดจูนจิ่ว มากยิ่งนัก ”หงยิงพูด

เห็นใบหน้าดุดันของหงยิง เต็มไปด้วยความเกลียดชังและไอสังหาร สีหน้าของเมี่ยวยู่เอ๋อก็ค่อยๆอ่อนลงไปบ้าง

แต่น้ำเสียงยังคงไม่ค่อยดี “ความแค้นระหว่างเจ้ากับจูนจิ่ว กับที่เจ้าพาข้ามาที่นี่มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร ”

“เจ้ากับข้าร่วมมือกัน ฆ่าจูนจิ่ว”

เช่นนี้นี่เอง พอได้ยินคำพูดนี้สีหน้าของเมี่ยวยู่เอ๋อก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่ความตกตะลึง แต่เป็นความลิงโลดดีใจ แทบอดใจรอไม่ไหว อยากจะลงมือแทบใจจะขาด

ติดกับดักแล้ว

หงยิงยิ้ม ยิ้มราวกับกระหายเลือด นางพูดต่อไปว่า “วันนี้เจ้าตำหนักไม่ได้อยู่ที่ตำหนักหลักไท่หวง เจ้ากับข้าร่วมมือกันฆ่านางเสีย เจ้าฟังข้า ข้างกายจูนจิ่วมีองครักษ์ที่ร้ายกาจคนหนึ่งชื่อว่าเหลิ่งยวน ข้าสู้เขาไม่ได้ ”

“ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยล่อเหลิ่งยวนออกไป เช่นนี้ข้าก็มีโอกาสจะฆ่าจูนจิ่วแล้ว จูนจิ่วก็แค่นักจิตใหญ่ชั้นหนึ่ง ข้าฆ่านางได้อย่างไม่มีปัญหา อีกทั้งสุดท้ายคนที่ฆ่าจูนจิ่วตายก็คือข้า แม้เจ้าตำหนักต้องการจะลงโทษ ก็มีแต่ข้าคนเดียวที่ต้องรับโทษ ไม่มีทางดึงเจ้าเข้ามาพัวพันด้วย”

เมี่ยวยู่เอ๋อหวั่นไหว แต่นางยังคงสงสัย “เจ้ารู้หรือไม่ เจ้าตำหนักจะฆ่าเจ้า และสับเจ้าออกเป็นชิ้นๆ ”

“สามารถฆ่าจูนจิ่วเพื่อแก้แค้นให้กับพวกอาจารย์ข้า ข้าตายก็ไม่เสียดาย เมี่ยวยู่เอ๋อ มีเพียงเจ้าช่วยเหลือข้าข้าจึงจะสามารถแก้แค้นได้ ถ้าข้าฆ่าจูนจิ่วได้ ก็เป็นการแก้แค้นให้กับศิษย์พี่ซิงเช่นกัน ”สีหน้าของหงยิงเต็มไปด้วยความชิงชังที่มีต่อจูนจิ่วอย่างสุดขีด แล้วก็ค่อยๆผ่อนน้ำเสียงลงเพื่อพูดโน้มน้าว

นางพูดว่า “นี่ถือเป็นคำอธิบายที่ข้ามีให้เจ้า ข้าฆ่าจูนจิ่ว พอที่จะสามารถทำให้เจ้าอภัยต่อความผิดของข้าที่ไม่สามารถขัดขวางเจ้าตำหนักไว้ได้หรือไม่ ”

เมี่ยวยู่เอ๋อหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง นางตื่นเต้นมาก

ทุกคำพูดของหงยิง ทำให้นางไม่สามารถปฏิเสธได้ ฆ่าจูนจิ่ว ฆ่านาง นับประสาอะไรกับการแก้แค้นให้กับซิงโล่เฉินในตอนนี้ ฆ่านางเสีย ไม่ให้นางแย่งเจ้าตำหนักไปจึงจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

เห็นเมี่ยวยู่เอ๋อมีท่าทีลังเลไม่ตัดสินใจเสียที หงยิงก็เพิ่มความเข้มข้นของคำพูดขึ้นมาอีก นางเร่งเร้าว่า “หรือว่าเจ้ารู้สึกกลัวขึ้นมา ไม่อยากฆ่าจูนจิ่วแล้ว อยากให้นางได้เป็นฮูหยินเจ้าตำหนักอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ นางจำเป็นต้องตาย ได้ หงยิงข้าตกลงจะช่วยเจ้า เจ้าจะลงมือเมื่อไหร่”

“ตอนนี้ เจ้าตำหนักไม่อยู่ ห้องหนังสือนี้แต่ไหนแต่ไรก็ไม่ค่อยมีคน เป็นโอกาสเหมาะที่สุดที่เราจะลงมือ”หงยิงตื่นเต้นดีใจเลียไปที่มุมปากแดงฉานของตนเอง

เมี่ยวยู่เอ๋อพยักหน้า

ในห้องหนังสือมีผู้แข็งแกร่งคอยเฝ้าดูแล ฉะนั้นรอให้จูนจิ่วออกมาแล้ว พวกนางค่อยลงมือ

……

เหลิ่งยวนเล่าทุกสิ่งที่เขาได้ยิน ให้จูนจิ่วฟังทั้งหมด

จูนจิ่วกลับขมวดคิ้ว “เจ้าแน่ใจหรือว่านี้เป็นคำพูดของหงยิง”

“ไม่ผิด เป็นหงยิง ตอนที่นางโต้เถียงกับเมี่ยวยู่เอ๋อ ข้าเห็นใบหน้าของนาง แม่นางจูนพวกนางวางแผนจะลงมือกับท่านตอนที่ออกจากห้องหนังสือ ท่านคิดจะทำอย่างไร ”เหลิ่งยวนถาม

จูนจิ่วไม่ได้ตอบอะไร นางรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง หงยิงไปเอาความกล้าหาญมาจากไหน คิดว่าหลังจากที่เมี่ยวยู่เอ๋อล่อเหลิ่งยวนออกไปได้แล้ว อาศัยแค่นางคนเดียวก็สามารถฆ่าตนได้