บทที่ 473 วางยาพิษกู่หลงรักอย่างร้ายกาจ

หงยิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจูนจิ่ว

ยกมือขึ้น จูนจิ่วกำหมัดของหงยิงเอาไว้ทั้งดึงและพับ กร๊อบ กระดูกหัก มือขวาห้อยแนบลำตัวอย่างอ่อนแรง

หมุนตัวด้วยความเร็วดุจแสง เตะไปยังหน้าอกของหงยิงจนตัวปลิวออกไป

จูนจิ่วถือโยวยิ่งไว้ในมือเดินเข้าไปหา หงยิงเช็ดเลือดที่มุมปากลุกขึ้นมา พุ่งเข้าหาจูนจิ่วที่กำลังเข้ามาอย่างดุดันไม่กลัวตาย นิ้วมือพลิกหมุน โยวยิ่งสีดำแทงเข้าไปยังหน้าท้องของหงยิง

ฟู่

เลือดสดอุ่นร้อนแดงฉานสาดกระจายพุ่งออกมา เลอะไปทั้งตัวจูนจิ่ว หลังมือก็เต็มไปด้วยเลือดอุ่นๆ จูนจิ่วกำลังจะดึงเอาโยวยิ่งออกมา กลับถูกหงยิงคว้าข้อมือเขาไว้อย่างแน่นหนาไม่ยอมปล่อย นางเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว แต่กลับหัวเราะอย่างชั่วร้ายและดีใจ“ฮ่าๆๆ จูนจิ่ว เจ้าคิดว่าเจ้าจะชนะอย่างนั้นหรือ ไม่มีทาง เจ้าแพ้แล้ว”

หัวของหงยิงกระแทกกับประตูมาใช่หรือไม่

จูนจิ่วมองหงยิงที่จับมือของตนเองเอาไว้อย่างรังเกียจ แม้แต่มือกับแขนเสื้อ รวมถึงชายกระโปรงก็เต็มไปด้วยเลือดของหงยิง มือซ้ายของนางยื่นออกไปหักแขนอีกข้างหนึ่งของหงยิง แกะมือของตัวเองและถอยหลังออกมาอย่างเย็นชา

หงยิงโซเซล้มลงไปกองกับพื้น นางกลับหัวเราะเสียงดังไม่หยุด หัวเราะจนน้ำตาและน้ำมูกก็ไหลออกมาแล้ว หงยิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ เมี่ยวยู่เอ๋อนังคนโง่คนนั้นยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกทอดทิ้งซะแล้ว”

แน่นอนว่าต้องให้เมี่ยวยู่เอ๋อล่อเหลิ่งยวนออกไป พวกเขาจะได้ลงมืออย่างไรเล่า

เหลิ่งยวนต้องฆ่าเมี่ยวยู่เอ๋อแน่ๆ เป็นเช่นนี้ หลังจากกำจัดเมี่ยวยู่เอ๋อแล้ว นางก็จะกลายเป็นลูกน้องที่เก่งกาจที่สุดและมีความสามารถมากที่สุดของตู๋กูชิง เพราะว่า นางได้สร้างความดีอันใหญ่หลวง

เงยหน้ามองไปทางจูนจิ่ว สีหน้าของหงยิงทั้งดุร้ายทั้งบ้าคลั่ง นางหัวเราะฮ่าๆเสียงดัง “จูนจิ่ว เจ้าคิดว่าคนที่ตามมามีแค่ข้ากับเมี่ยวยู่เอ๋อนังปัญญาอ่อนคนนั้นแค่นั้นหรือ ไม่ ยังมีอีกหนึ่งคน เจ้าลองดูคนข้างหลังเจ้าสิว่าเขาเป็นใคร”

ตั้งแต่หงยิงเริ่มเอ่ยประโยคแรก จูนจิ่วก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล มีอะไรบางอย่างถูกนางละเลยความสนใจไป ตอนนี้ได้ปรากฏขึ้นในหัวใจแล้ว

นางลืมตู๋กูชิงไป

“ตู๋กูชิง ”เสี่ยวอู่อุทาน

สีหน้าของจูนจิ่วขรึมลง แววตาเย็นยะเยือก เขาหมุนตัวหันไปพบว่าตู่กูชิงยืนอยู่ข้างทะเลสาบคอยจ้องมองนางอยู่ ตอนนี้ตู๋กูชิงได้ฉีกหน้ากากเสแสร้งจอมปลอมของเขาออกแล้ว เขายิ้มอย่างชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ สายตาจ้องมองมาที่นางเขม็ง ค่อยๆก้าวเดินมาทางจูนจิ่วอย่างช้าๆทีละก้าว

เมี่ยวยู่เอ๋อ หงยิง ตู๋กูชิง

ในสมองของจูนจิ่วเกิดความคิดหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว ในที่สุดนางก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่นางละความสนใจไป นี่คือแผนการชั่วร้าย นางละเลยความสนใจไป ตู๋กูชิงถึงกับฉีกหน้ากากของตนเองลงมืออย่างกะทันหัน แต่ว่าเขามีความมั่นใจอะไร จึงได้กล้าทำเช่นนี้

เขามีความมั่นใจอะไร ทำอย่างนี้จะทำให้เขาได้รับกุญแจเวลาอย่างนั้นหรือ

มุมปากของตู๋กูชิงฉีกออก พูดด้วยรอยยิ้มว่า“จูนจิ่ว เจ้าคงคิดไม่ถึงว่าเป็นข้าสินะ ”

“ใช่ ข้าประหลาดใจท่านมีความมั่นใจอะไร เลือกที่จะลงมือในเวลานี้ แค่จับตัวข้าเท่านั้น ท่านอาจจะสามารถได้กุญแจเวลาไป แต่ท่านก็ไม่มีทางใช้มันได้ ”จูนจิ่วสายตาเย็นชา มองตู๋กูชิงที่เดินเข้ามาอย่างเยือกเย็น

แต่คนที่เปิดปากเอ่ยขึ้นไม่ใช่ตู๋กูชิง แต่เป็นหงยิง

นางลุกขึ้นมา เพราะทั้งสองแขนต่างก็หักไปแล้ว ได้แต่ทิ้งตัวอ่อนยวบบิดเบี้ยวอยู่ข้างลำตัว นางจ้องมองจูนจิ่วอย่างตื่นเต้นดีใจและบ้าคลั่ง พูดกลั้วเสียงหัวเราะว่า “จูนจิ่วเจ้าเป็นนักกลั่นยามิใช่หรือ หรือเจ้ายังไม่รู้ตัวอีกว่าบนร่างกายของเจ้ามีอะไรไม่ปกติ”

！！

หัวคิ้วขมวด จูนจิ่วพลางจ้องมองตู๋กูชิงกับหงยิง พลางสำรวจภายในร่างกาย

ขณะที่นางกำลังทำการค้นหา ตู๋กูชิงก็เอ่ยขึ้นว่า “พิษกู่หลงรัก เมื่อยาออกฤทธิ์ คนที่เจ้าพบเห็นเป็นคนแรกเจ้าจะรักเข้าอย่างลึกซึ้งโดยไม่รู้ตัว ทำเพื่อเขาได้ตายเพื่อเขาได้ ไม่ว่าอะไรก็เชื่อฟังเขาหมด ไม่ช้ายาจะออกฤทธิ์ จูนจิ่วเจ้าจะสามารถใช้ร่างกายของตนเองทดสอบดูแล้ว”