บทที่ 95 บังอาจรังแกจูนจิ่วต่อหน้า

บทที่ 95 บังอาจรังแกจูนจิ่วต่อหน้า

“องค์รัชทายาทเฟิ่งเทียนฉี ในงานฉลองวันเกิดตระกูลจูนนำปะการังพันปีที่ประมูลจากตระกูลหยูนไป และกล่าวอ้างว่าเป็นตัวเองใช้แรงกายหลายปีเฟ้นหามาได้ ช่างหน้าไม่อายได้ถึงเพียงนี้ ทำให้ข้าตกตะลึงยิ่งนัก！ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นถึงองค์รัชทายาทตรัสแล้วต้องไม่คืนคำ เขาเอ่ยสู่ขอราชาภิเษกกับคุณหนูใหญ่จูนหยูนเสวี่ยต่อหน้าผู้คน”

ในเวลานั้น สายตาทุกคนพุ่งตรงไปยังจูนหยูนเสวี่ยและเฟิ่งเทียนฉี สีหน้าของทั้งสองเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำดำ ไม่น่ามองเป็นอย่างยิ่ง

ผู้คนต่างสูดหายใจด้วยความประหลาดใจ เฟิ่งเทียนฉีช่างหน้าไม่อายยิ่งนัก！ใช้ของที่ประมูลมาได้ กลับไปโกหกหลอกลวง ยังดีที่ความตั้งใจเป็นไปเพื่อสู่ขอจูนหยูนเสวี่ยในงานฉลองวันเกิด ช่างหน้าหนาเหลือเกิน ไม่อาจรู้เลยว่า เจ้าตระกูลจูนจะรู้สึกอย่างไร?

ชายปากดี “เป็นอย่างนี้แต่ต้นจนจบ ก็ยังนับว่าจบลงด้วยดี ทว่าเมื่อองค์รัชทายาทพบกับจูนจิ่ว ทันใดนั้นกลับนึกอยากให้ตัวเองมีงานแต่งกับจูนจิ่วขึ้นมา ภายในงานนั้นเองรีบทอดทิ้งคุณหนูใหญ่ตระกูลจูน กลับอิงคำสัญญาที่เคยมู่ขอจูนจิ่ว！”

แซ่ด！

เสียงเซ็งแซ่ขึ้น ！บรรยากาศถึงจุดเดือด ผู้คนต่างตะลึงงันไปแล้ว

แท้จริงแล้วความจริงเป็นแบบนี้！จูนจิ่วมิใช่นางเพศยาเป็นน้อย และไม่ได้ยั่วยวนองค์รัชทายาท เป็นเฟิ่งเทียนฉีเองที่เลวร้ายเหนือโลก ตอนแรกต้องการสู่ขอจูนหยูนเสวี่ย ภายหลังจะสู่ขอจูนจิ่ว！

ดูแคลนคนสารเลวเฟิ่งเทียนไม่นับว่าเป็นอะไร แต่ที่ทำให้เหล่าลูกศิษย์สำนักเทียนโจ้งรับไม่ได้ นั่นคือความสกปรกโสมมของตระกูลจูน！

หญิงราวกับเทพธิดาที่พวกเขาเคารพยกย่อง ท่าทางงดงามบริสุทธิ์ ใสสะอาดสูงสาง เป็นคู่ครองที่หญิงและชายนับไม่ถ้วนมาดหวัง ดังนั้นจึงเชื่อในคำเล่าลือตั้งแต่แรก และเมื่อรับรู้ว่าจูนหยูนเสวี่ยถูกกลั่นแกล้ง ทุกคนต้องเป็นเดือดเป็นร้อน รีบออกมาเรียกร้องให้จูนจิ่วรับโทษ ขับไสออกจากสำนัก

ทว่าไม่คาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้วเรื่องราวกลับตาลปัตรเยี่ยงนี้！จู๋หมู่ตระกูลจูนจะฆ่าแม่นางจูนหลายครั้งหลายครา พวกเขาหลอกตัวเองไม่ได้เลยว่าจูนหยูนเสวี่ยจะไม่รู้เรื่องนี้ ในตอนนี้ เทพธิดาได้ร่วงหล่นลงมาจากบัลลังค์แล้ว

จูนหยูนเสวี่และเฟิ่งเทียนฉีเรียกได้ว่า ตัวเองไม่ได้อะไรมีแต่เสียกับเสีย

ใส่ร้ายทำลายชื่อเสียงจูนจิ่วหรือ？ท้ายที่สุดกลับเปิดเผยตัวเอง ราวกับถูกตบหน้า ผู้คนที่ช่วยปกป้องในตอนแรก ตอนนี้กลับกลายเป็นสงสัย

“ไม่！นี่ไม่ใช่เรื่องจริง！” จูนหยูนเสวี่ยสงบสีหน้า กัดฟันรักษาภาพลักษณ์อันสูงส่งของตัวเอง นางสีหน้าแปรเปลี่ยนแปรไป ในสายตาประกอบด้วยน้ำตาแห่งความโกรธและความเสียใจ จูนหยูนเสวี่ยชี้และจดจ้องไปยังชายปากดี “เจ้าพูดเรื่องเหลวไหล！”

“ถูกต้อง ทุกคนอย่าได้เชื่อคนเล่าเรื่องเช่นข้า พูดจาอะไรจะเชื่อได้อย่างไร พูดจาเหลวไหล จะเชื่ออะไรได้？” เฟิ่งเทียนก็รีบตะโกนเสียงดัง

“ทำไมจะไม่เชื่อเล่า ชายปากดีมีชื่อเสียงโด่งดังในแคว้นเทียนโจ้ง มีคุณธรรมจริยธรรมสูงส่ง ไม่เคยโกหกมาเลย หรือเรื่องนี้ไม่ใช่ความจริง？” จูนจิ่วยิ้มเยาะเยียบเย็น สายตาเย็นเยียบจดจ้องไปยังพวกเขาทั้งสอง

“นี่ไม่ใช่เรื่องจริง！จูนจิ่ว ต้องเป็นเจ้า！เป็นเจ้าที่ซื้อตัวชายปากดี ตั้งใจจะใส่ร้ายข้า！ตัวเจ้าเองที่ชั้นต่ำอวดโอหัง กอบกู้ชื่อเสียงตัวเองไม่ได้ ก็ดึงลากข้าไปด้วย？เพื่อใส่ร้ายข้า บิดเบือนเป้าสายตา เจ้าช่างร้ายอำมหิตจริงๆ ！”

จูนหยูนเสวี่ยถนัดแสร้งน่าสงสาร นางเพียงถอดภาพลักษณ์บัวสีบริสุทธิ์ออก ทำตาแดงทำทีน่าสงสาร เหล่าบรรดาลูกศิษย์ก็เจ็บปวดใจขึ้นมาทันที เท่านั้นกลับสับสนขึ้นต้องการจะกลับไปอยู่ฝ่ายนาง

เฟิ่งเทียนฉีเอ่ยขึ้น “จูนจิ่ว เจ้าให้ชายปากดีพูดจาเหลวไหลได้อย่างไร？คนที่ข้าต้องการสู่ขอคือเจ้า เจ้าคือฮองเฮาของข้าในภายภาคหน้า！เสว่เอ๋อร์ก็เป็นพระชายารองที่รักของข้า ต่อไปก็จะเป็นถึงสนมเอก พวกเจ้าต่างก็เป็นคนตระกูลจูน ควรปกป้องช่วยเหลือกันถึงจะถูก ทำไมถึง...”

พรึบ！

จูนจิ่วยกเท้าขึ้นพร้อมจะเตะเฟิ่งเทียนฉีไปไกลๆ นางยิ้มเย็นพลางสะบัดชายเสื้อขึ้น “ขออภัยที่อดทนต่อไปไม่ไหว ช่างโง่งี่เง่าน่ารังเกียจจริงๆ”

สมองของเฟิ่งเทียนฉีน่ากลัวว่าจะมีแต่น้ำ！คิดว่าตนเป็นองค์รัชทายาท ก็จะยกตนเหนือกว่าผู้อื่น คิดว่าทุกคนจะต้องประจบสอพลอเขา ปรนนิบัติเขา เอาใจเขาหรือ？ไสหัวไปซะ！องค์รัชทายาทอย่างนี้ อนาคตของแคว้นเทียนโจ้งคงจบสิ้นกันในเวลาอันสั้น！