ตอนที่ 12
บทที่12จูนจิ่วโจรคนนี้
October 22, 2026
บทที่12จูนจิ่วโจรคนนี้
จูนจิ่ว
จูนจิ่วเอียงมองจูนไห่เทียนคิดถึงความสามรถของจูนจิ่วจูนไห่เทียนร่างกายแข็งทื่อ“ยังไงเจ้ามีปัญหา?”
“ไม่มี”จูนไห่เทียนกัดฟันจนฟันจะหักอดทนรอหวั่นเอ๋อร์กลับมาคอยดูนางจะจองหองยังไงอีกตั๋วเงินพวกนี้จูนจิ่วจะใช้ได้นานแค่ไหน?สุดท้ายก็ยังต้องเป็นของเขา
จูนจิ่วดึงตั๋วเงินออกมาเดินมาหยุดฝีเท้ายืนด้านข้างจูนไห่เทียน
มองดูสีหน้าจูนไห่เทียนที่เปลี่ยนไปอีกจูนจิ่วหัวเราะ“จูนไห่เทียนเจ้าลืมอะไรบางอย่างไปหรือเปล่า?”
“ข้าน้อยน้อมส่งคุณหนูจิ่ว”
“อายุมากแล้วข้าเข้าใจแต่สถานะต่างกันมารยาทไม่ควรลืมคราวหน้าถ้าลืมอีกข้าจักไม่เกรงใจ”ริมฝีปากจูนจิ่วหัวเราะอย่างยโสแล้วหันตัวเดินออกจากห้องสมุดไป
เมื่อนางไปแล้วจูนไห่เทียนโกรธจนหายใจติดขัดอ้วกออกมาเป็นเลือดหงายหน้าสลบล้มลง
พ่อบ้านเข้ามาช่วยให้ฟื้นอย่างรีบร้อนจูนไห่เทียนทุบพื้นตะโกนโกรธเคือง“จูนจิ่วเจ้าโจรโหดอวดดีเกินไปแล้วนะจูนจิ่วข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่อ้ากอ้ากอ้าก”
“นายท่านนายท่าน....มีใครอยู่บ้างรีบเข้ามานายท่านสลบไปอีกแล้ว”
โม่อู๋เยว่มองดูฉากนี้อย่างลับๆมุมปากหยักยิ้มเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์นี่ซนจริงๆ
จวนจูนกำลังวุ่นวายกันยกใหญ่แต่จูนจิ่วกลับปลีกตัวออกจากจวนจูนโม่อู๋เยว่ครุ่นคิดแล้วก็ออกจากจวนจูนไปเหมือนกันแต่ไม่ได้ไปตามจูนจิ่วเขาอย่างมีธุระอย่างอื่นต้องไปทำ
เขารู้สถานะของเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์แล้วคนวิ่งหนีได้แต่บ้านหายไปไหนไม่ได้ไม่ต้องเป็นห่วง
จุดประสงค์ของจูนจิ่วคือร้านขายหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเฟิงหลัวไม่มีอะไรเทียบเท่าร้านหนังสือที่จะทำให้นางรู้จักโลกใบนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ตั๋วเงินหนึ่งใบจูนจิ่วเหมาห้องพักหรูหราของร้านหนังสือหนึ่งห้องเลือกหนังสือด้วยตัวเองกองโตเป็นภูเขาเจ้าของร้านเห็นดังนี้ก็มีความสุข“คุณหนูท่านช่างเด็ดขาดจริงๆหนังสือพวกนี้ไม่รู้ว่าต้องห่อแล้วส่งไปให้เจ้าหรือ?”
“เอาไปไว้ในห้องพักหรูทั้งหมดเดี๋ยวข้าจัดการเอง”