บทที่17หยูนเฉียว

บทที่17หยูนเฉียว

“คุณชาย”บ่าวใช้ตกตะลึง“คุณชายทำไมทานเข้าไปง่ายดายขนาดนี้ยานี้หากมีพิษจะทำยังไง?”

“ข้าเชื่อใจแม่นางจูน”หยูนเฉียวยิ้มร่าให้กับจูนจิ่ว

จูนจิ่วช่วยชีวิตเขาไม่จำเป็นต้องวางยาอีกอีกอย่างเขาเชื่อใจจูนจิ่วนับตั้งแต่เขาลืมตาขึ้นมาจากอาการเจ็บปวดกำเริบสบกับดวงตาสดใสคู่นั้นหยูนเฉียวก็เริ่มเชื่อใจผู้หญิงร่างกายผ่ายผอมอายุเพียงสิบสองสิบสามคนนี้

ยาปรุงจิตเข้าปากไปหยูนเฉียวก็รู้สึกร่างกายที่เย็นเฉียบของตัวเองเริ่มอบอุ่นขึ้นมาทันทีแม้แต่ตรงหัวใจที่เจ็บปวดเยือกเย็นจนถึงกระดูกมาตลอดตอนนี้ด้วยฤทธิ์ของยาอุ่นๆทำให้เขารู้สึกสบายเป็นอย่างมาก

หยูนเฉียวพูดขึ้นว่า“ข้ารู้สึกดีมาก”

“ให้ข้าตรวจชีพจรของเจ้าดู”จูนจิ่วยื่นมือไปตรวจชีพจรทุกคนไม่ทันสังเกตแววตาลึกๆจูนจิ่วฉายแววประหลาดใจ

ยาปรุงจิตนี้มีผลสัมฤทธิ์มากกว่ายาที่นางเคยทำไว้เสียอีก

นี่เป็นเพราะอะไร?

“จูนจิ่วยาปรุงจิตของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกสบายมากฤทธิ์ยานี้ดีจริงๆดีกว่ายาทุกอย่างที่ข้าเคยทานมา”หยูนเฉียวชื่นชมจูนจิ่วอย่างออกนอกหน้า

จูนจิ่วยิ้มมองดูหยูนเฉียวนางก้มหน้ายกพู่กันขึ้นมาขีดเขียนแล้วยื่นให้หยูนเฉียว“นี่เป็นสูตรยาปรุงจิตเจ้าได้เห็นขั้นตอนต่างๆตอนที่ข้าทำแล้วต่อไปหากไม่มีแล้วก็สามารถทำได้เอง”

หยูนเฉียวมองดูจูนจิ่วอย่างเหม่อลอย“เจ้ายกสูตรยาให้ข้า?”

“ใช่มีปัญหาอะไรไหม?”จูนจิ่วขมวดคิ้ว

“สูตรยาเป็นความลับของนักกลั่นยาทุกคนจักไม่เพ่งพายออกไปเจ้าให้ข้าแบบนี้ไม่กลัววิชากลั่นยาของเจ้าแพร่กระจายออกไปหรือ?”หยูนเฉียวมองเห็นท่าทางตามสบายยิ่งตกใจมากขึ้นอีก

นักกลั่นยาทุกคนมีใครไม่เก็บสูตรของตัวเองไว้อย่างมิดชิดไม่เปิดโอกาสให้ใครได้แอบดูแต่จูนจิ่วกลับยกสูตรยาให้เขา

เอาแต่ใจเป็นคำขนานนามของจูนจิ่วมาโดยตลอด