บทที่283 จดหมายท้าต่อสู้

บทที่283 จดหมายท้าต่อสู้

นอกประตูตันจง เฟิ่งเซียวยืนอยู่บนแท่นสูงที่สร้างขึ้นใหม่ ล้อมรอบด้วยคนหลายร้อยคน สาวกตันจงแอบเปลี่ยนเสื้อผ้า แสร้งทำเป็นมุงและแอบถามคนอื่นอย่างเงียบๆ “นี่พวกเจ้ากำลังทำอะไร?”

“ทำอะไร? ผู้นี้คือไท่ซ่างฮ่องเฟิ่งเซียวแห่งแคว้นเทียนโจ้ง เขากำลังจะสาธิตให้พวกเราดูว่ายาของตันจงดี หรือว่ายาของหมอเทวดาจูนจิ่วดีด้วยตนเอง”

“แน่นอนว่าต้องเป็นยาของหมอเทวดาจูนจิ่วดี!” มีคนพูดแทรกตอบ พูดต่อ: “เมื่อก่อนข้าซื้อเฉพาะยาของตันจง แต่ตั้งแต่เห็นยาของหมอเทวดาจูนจิ่ว ตันจงนับว่าเป็นอะไร?”

“ใช่แล้ว!”

ตันจงของเขาเป็นสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงมานานหลายร้อยปี เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของนักกลั่นยา ก็แค่หมอเทวดาจูนจิ่วนั่งเด็กนี่ เพียงคนเดียว จะดีกว่าตันจงของพวกเขาได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้! ดูเฟิ่งเซียวกำลังหยิบยาออกมาบนแท่นสูง สาวกจ้องตรงไปที่ทันที

เมื่อเฟิ่งเซียวพูดขึ้นดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที เฟิ่งเซียว: “ทุกคนทางด้านซ้ายนี้ทำขึ้นโดยตันจง ทางขวานี่เป็นยาของหมอเทวดาจูนจิ่ว ผลลัพธ์นั้น ก็คือช่วยให้นักจิตฟื้นพลังทิพย์โดยเร็ว ตอนนี้เรามาเปรียบเทียบกัน!”

เฟิ่งเซียวไม่เรียกคนของตัวเองมาสาธิต เขากวาดมองไปรอบๆ ในฝูงชน จับหนวดพูดขึ้นอย่างภูมิใจ: “เพื่อความยุติธรรม เพื่อที่จะไม่มีใครบอกว่าเรากุเรื่องสร้างภาพหลอกลวง ไม่ทราบว่ามีผู้ใดยินดีที่จะมาลอง?”

“ข้าเอง!”

“ข้าด้วย!” คนสองคนพลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนแท่นสูง กระตือรือร้นที่จะลอง

ถ้าเป็นเมื่อก่อนใครยินดีลองยา? แต่นี่อันหนึ่งเป็นของตันจง อีกอันเป็นของหมอเทวดาจูนจิ่ว ใครๆ ก็อยากรู้ อันไหนดีกว่ากัน?

เฟิ่งเซียวเชิญทั้งสองประลองด้วยมือเดียว ต้องใช้พลังทิพย์ทั้งหมดก่อนถึงจะสามารถเปรียบเทียบผลลัพธ์ของยาได้มากขึ้น ชายกำยำทั้งสองเมื่อได้ยินว่าจะได้ประลองกับนักจิตชั้นที่เจ็ด ดีใจมาก ร้องตะโกนและพุ่งเข้ามา หลังจากใช้พลังทิพย์หมดแล้ว กินยาและนั่งสมาธิต่อหน้าทุกคน

เวลาค่อยๆ ผ่านไป ทุกคนจดจ่อจ้องทั้งสองบนแท่นสูง สาวกของตันจงกระวนกระวายจนเหงื่อที่หน้าผากไหลออกมา

บนรถม้านอกบนแท่นสูง หยูนจ้งจิ่นเปิดม่านเหลือบมอง แล้ววางลง เขาพูดขึ้น: “นักเล่าเรื่องของสิบอาณาจักรก็อยู่ ณ สถานที่แห่งนี้หรือ?”

“ใช่ อยู่ทั้งหมด”

“ดี ให้พวกเขาดูให้ดี แล้วพากลับไปสิบอาณาจักร ข้าจะให้การแข่งในวันนี้ กระจายไปทั่วห้าสำนักสิบอาณาจักรภายในสามวัน ข้าจะให้ทุกคนในโลกรู้ แข่งยากับแม่นางจูนจิ่ว ตันจงไม่คู่ควรเลย!” หยูนจ้งจิ่นยกมุมปาก

ตันจงเก่งมากหรือ?

อยู่ตรงหน้าจูนจิ่วมีเพียงถูกตบหน้าเท่านั้น

หลังจากนั้น หยูนจ้งจิ่นก็ได้ยินเสียงอุทานจากด้านนอกรถม้า ชายกำยำที่กินยาของจูนจิ่ว เต็มไปด้วยพลัง ลุกขึ้นซ้อมชกตามกระบวนท่ายกหนึ่งตั้งนานแล้ว เขาไม่เพียงฟื้นพลังทิพย์อย่างเต็มที่ เหมือนจะมีความพัฒนาเล็กน้อยอีกด้วย

แล้วมองไปที่ชายกำยำที่กินยาของตันจง จนถึงตอนนี้ก็ยังนั่งสมาธิอยู่ ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงอุทาน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “ข้าฟื้นพลังทิพย์ได้เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น เจ้าหายดีแล้วหรือ?”

“ถูกต้อง!” ชายกำยำที่ได้รับยาของจูนจิ่วดีใจมาก ต้องรู้ด้วยว่ายาของหมอเทวดาจูนจิ่ว ล้ำค่ามาก มีเงินมากแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้ ตอนนี้เขาได้มาหนึ่งเม็ดโดยไม่ต้องจ่าย จะไม่ดีใจได้อย่างไร?

การเปรียบเทียบต่างที่ชัดเจนเช่นนี้ต่อหน้าต่อตาทุกคน คนโง่ยังรู้ว่าควรเลือกใคร