บทที่30พวกเขารนหาที่ตายถ้าอย่างนั้นจงสนองให้พวกเขาสมปรารถนา

บทที่30พวกเขารนหาที่ตายถ้าอย่างนั้นจงสนองให้พวกเขาสมปรารถนา

“จูนหวั่นเอ๋อร์เจ้าอยากจะเป็นคนคุกเข่าไปตามทางปีนขึ้นเขาหรืออยากจะให้ข้าเป็นคนช่วย？”

เมื่อต้องสบตาตรงๆกับจูนจิ่วจูนหวั่นเอ๋อร์ก็ตัวสั่นสะท้าน

นางเชื่อว่าหากนางไม่ปฏิบัติตามจูนจิ่วจะต้องลงมือกับนางเป็นแน่！ฟันสบกัดกรามแน่นกรอดจูนหวั่นเอ๋อร์โกรธเสียจนตัวสั่นเทิ้ม“ข้าเอง！นังคนชั้นต่ำแค้นครั้งนี้ข้าคุณหนูผู้นี้จำเอาไว้ใส่ใจวันนี้ถูกหยามเกียรติคุณหนูผู้นี้จะต้องเอาคืนให้ยิ่งสาสม！อย่าให้ข้าจับเจ้าได้นะไม่เช่นนั้นข้าจะไม่มีวันไว้ชีวิตให้กับเจ้า”

“ขู่？”

จูนจิ่วเลิกคิ้วขึ้นมองตอบอย่างดูแคลน

จูนหวั่นเอ๋อร์ยอมที่จะรับผลของการคุกเข่าไปตลอดทางที่ปีนขึ้นเขาผลคือตอนนี้ร่างกายสามารถขยับเขยื้อนได้แล้วตอนนางอยากจะลุกขึ้นยืนแต่กลับทำไม่ได้นี่มันปีศาจร้ายชัดๆ！จูนหวั่นเอ๋อร์อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่านังผู้หญิงชั่วคนนั้นแท้จริงแล้วหรือนางคือแม่มดที่สาปใส่นางกันแน่

มองดูใบหน้าอันบูดเบี้ยวของจูนหวั่นเอ๋อร์ที่กำลังออกไปปีนจูนจิ่วสำทับขึ้นอีก“เจ้าลืมขอโทษ”

“อื้ม！”จูนหวั่นเอ๋อร์โมโหจนส่งเสียงดังตอบน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ขอโทษ！”

“ขอโทษ！”

“ขอโทษ……”

ทุกครั้งที่เปล่งคำขอโทษออกมาน้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ชิงชังและหวังจะประหัตประหารให้ตายนางจะต้องเอามีดมาชำแหละนางออกเป็นชิ้นๆ！

จูนหวั่นเอ๋อร์ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าในครั้งนี้จะเป็นตัวนางเองที่เป็นคนหาความเดือดร้อนใส่ตัว！ตัวเองคิดอยากจะดูถูกเหยียบย่ำจูนจิ่วลงพนันกับจูนจิ่วกลับได้รับผลกรรมความชั่วเหล่านั้นคืนสนอง

รอให้นางปีนมาถึงทางเข้างานชมหินร่างกายก็สามารถขยับได้แล้วนางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วสายตาอาฆาตแค้นมองไปยังผู้คนที่อยู่โดยรอบ“อยากจะดูอะไรกันนักหนา！หากยังมองกันอีกข้าคุณหนูผู้นี้จะไปควักลูกตาของพวกเจ้าออกมาให้หมด”

ชิ้ง！

จูนหวั่นเอ๋อร์หยิบดาบออกมาพุ่งตรงเข้าไปที่งานชมหิน“นังหญิงใจชั่วข้าจะฆ่าเจ้า！”

แต่ทว่าจูนจิ่วได้ออกจากงานไปตั้งนานแล้ว

ไม่ไปหรือว่าจะรอประลองฝีมือกับจูนหวั่นเอ๋อร์ดี？จูนจิ่วหรี่ตาลงตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะประลองมือกับจูนหวั่นเอ๋อร์รอให้จูนหวั่นเอ๋อร์โกรธจนแทบจะกระอักเลือดเสียก่อนรออีกสักเพลาแล้วกัน

ออกจากงานชมหินกลับมาที่เมืองเฟิงหลัวจูนจิ่วก็แยกกับหยูนเฉียว“ถ้าอย่างนั้นก็ลากันตรงนี้เถิด”

“แม่นางจูนช้าก่อนต่อไปข้าจะตามหาเจ้าได้จากที่ไหน”