ตอนที่ 34
บทที่34สุนัขประจำบ้านตัวหนึ่ง
October 22, 2026
บทที่34สุนัขประจำบ้านตัวหนึ่ง
“มาแล้ว！ทุกคนรีบเตรียมตัวกันเสีย”
ทาสรับใช้หยิบดาบถอยหลังลงไปตั้งท่าที่ศาลาไห่ถังหลบซ่อนตัวกันมิดชิดยิ่งขึ้น
จูนจิ่วเดินเข้ามาที่ศาลาไห่ถังเงยหน้ามองเห็นคนทั้งสามดวงตาแอบกวาดมองรอบไปทั้งสี่ทิศมุมปากค่อยๆกระตุกยิ้มพวกเขาเตรียมตัวกันเอาไว้อย่างดี
“จูนจิ่ว？”จูนเหลยแค่มองเห็นจูนจิ่วแค่ชั่วพริบตาสีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปในบัดดลเขารู้สึกฉงนสงสัย“เจ้าคือจูนจิ่ว？”
นี่มันไม่ใช่นางชั่วช้าผู้นั้นที่งานชมหินหรอกหรือ？
ในตอนที่จูนหวั่นเอ๋อร์มองเห็นจูนจิ่วสีหน้าของหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดสีหน้าดำครึ้มหนักส่งสายตามองไปที่นางอย่างแทบจะฉีกเนื้อให้แหลกเป็นชิ้นๆ“จูนจิ่ว？นังแพศยาแท้จริงก็คือเจ้า！”
เสียงสั่นแฝงไว้ด้วยความอาฆาตแค้นเกลียดชังจูนจิ่วราวกับจะสามารถเอามีดออกมาเฉือนหั่นให้เป็นชิ้น！
จูนไห่เทียนมองเห็นปฏิกิริยาของคนทั้งสองอดไม่ได้ที่จะตกอกตกใจนี่มันเหมือนกับเป็นความแค้นที่มีต่อกันมาหลายภพหลายชาติ？แต่ทว่าก็ต้องตามนั้นแล้วเป้าหมายของเขาคือต้องการสังหารจูนจิ่ว
ตกใจประหลาดใจเป็นปฏิปักษ์คู่อาฆาตความเคียดแค้นชิงชังทั้งสามคนก็จ้องมองไปที่จูนจิ่วสายตาที่จ้องมองก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
จูนจิ่วในตอนนี้เทียบกับเมื่อวันวานเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวจากเดิมที่เป็นคนร่างกายอ่อนแอใบหน้าสีเหลืองซีดเซียวผอมแห้งแคระแกร็นรูปร่างเล็กบอบบางไม่น่ามองเลยสักนิดประกอบกับท่าทีที่ดูขี้ขลาดดูตื่นกลัวสวมใส่เสื้อผ้าสีมอซอขมุกขมัวเมื่อเดินออกมาไม่แน่ว่าหากเทียบกับนางรับใช้สักคนแล้วดูท่าทางยังเหมาะจะเป็นคุณหนูมากกว่านางเสียด้วยซ้ำ
แต่ทว่าในตอนนี้！
ชุดสีแดงเพลิงสดใบหน้าเรียวเล็กกอบกับเครื่องหน้าที่ดูโดดเด่นสีผิวจากที่เคยซีดคล้ำเหลืองก็หายไปกลับกลายเป็นผิวขาวบอบบางดุจกระเบื้องเคลือบ
เชิดหน้าอกตั้งตรงยืนอยู่ทางด้านนั้นจับจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาที่เยือกเย็นและดูถูกท่าทีเต็มไปด้วยความถือตัวจูนหวั่นเอ๋อร์กับพวกเขาจ้องตามองตรงอย่างยากลำบากเพียงชั่วขณะจูนไห่เทียนเบิกตาโพลงมองอย่างตกตะลึงแค่เพียงไม่เจอกันไม่กี่วันจูนจิ่วไม่เพียงเปลี่ยนกลับกลายเป็นคนสวยชวนพิศอีกทั้งท่วงท่าก็ดูมีเสน่ห์งดงาม
นี่เป็นผลของยาวี่เจียงที่จูนจิ่วใช้รอให้นางฝึกชำระพลังลมปราณแล้วนั่นถึงจะเรียกว่าเป็นการแปลงร่างที่แท้จริง