ตอนที่ 36
บทที่36โม่อู๋เยว่กลับมาแล้ว
October 22, 2026
บทที่36โม่อู๋เยว่กลับมาแล้ว
เมื่อได้ฟังข้าทาสบริวารก็รีบพุ่งทะยานตัวเข้าไปหาจูนจิ่ว
บนต้นไม้ฝั่งตรงข้ามชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ“ดูท่าข้าได้มาพบกับงานใหญ่งานช้างเข้าให้แล้ว！นี่ข้าต้องเข้าไปช่วยแม่นางผู้นั้นหรือไม่นะ”
“เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไม่ต้องการความช่วยเหลือของเจ้า”เสียงหยิ่งผยองกล่าวออกมาเบาๆจากข้างทางให้ได้ยินชายหนุ่มตกใจผวาตัวสั่นเทิ้มหันไปมองรอบด้าน
มีเพียงคนหนึ่งที่เหยียบเบาๆอยู่บนกิ่งไม้ด้านบนสุดพิจารณามองดูก็เห็นกิ่งไม้นั้นผอมเรียวบอบบางเกาะอยู่อย่างโดดเดี่ยวดูท่าสายลมที่พัดผ่านมายังหนักเสียกว่าเสียด้วยซ้ำเมื่อมองดูแบบนี้ก็เหมือนกับเขาผู้นั้นกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ
ใบหน้าท่าทีที่ดุดันดวงตาสีทองคู่หนึ่งที่ทอดมองดูด้วยความเย็นชาและหยิ่งผยองค่อยๆกวาดตามองเขาชายหนุ่มตัวแข็งทื่อลมหายใจราวกับถูกกลั้นเอาไว้แค่ชั่วครู่ก็คุกเข่าลงย่อแสดงความเคารพ“ต้อนรับนายท่าน”
“ข้าบอกให้เจ้าดูแลนางเจ้ากลับดูแลแบบนี้อย่างนั้นหรือ？”แค่มองอยู่ด้านข้าง？
ชายหนุ่มได้ฟังก็รีบร้องขึ้นเป็นพาละวันนายท่านก็ท่านไม่ได้เป็นคนบอกเองหรอกหรือว่านางไม่ต้องการการช่วยเหลือแน่นอนเขาไม่สามารถอธิบายแบบนี้ออกไปได้ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วนายท่านคงจะบีบคอเขาจับหัวเอาหน้าแนบสนิทติดไปกับต้นไม้
ชายหนุ่มตอบด้วยเสียงขลาดๆ“ข้าน้อยมาไม่ทันที่จะเข้าลงมือ”
โม่อู๋เยว่ยืนอยู่บนกิ่งไม้บนยอดก้มหัวทอดสายตามองลงไปยังเรือนไห่ถังด้านในเมื่อสายตาหยุดลงที่ร่างของจูนจิ่วริมฝีบากบางชวนมองก็กระตุกขึ้น
เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์เขากลับมาแล้ว
โม่อู๋เยว่เอ่ยปากขึ้นออกเสียงสั่งอย่างเด็ดขาด“ปิดจวนจูนไม่ว่าจะคนเป็นหรือคนตายอย่าให้มีใครหลุดรอดออกไปได้”
“ขอรับ”ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกับออกตัววิ่งไปอย่างรวดเร็ว
รอยยิ้มของโม่อู๋เยว่ฉีกยิ้มลึกแต่ทว่านัยน์ตาสีทองกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นโหดเหี้ยมกล้าที่จะลงมือกับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์อย่างนั้นหรือ？หึช่างอาจหาญเกินไปแล้ว
จูนจิ่วไม่รู้ว่าโม่อู๋เยว่กลับมาแล้วอีกทั้งกำลังอยู่ที่ด้านนอก“แอบจ้องมอง”นางพร้อมทั้งช่วยนางปิดจวนจูนในเวลานั้นนางถูกทาสรับใช้ในจวนจูนล้อมตัวเอาไว้สีหน้าไม่ไหวติงกลับมองไปที่จูนหวั่นเอ๋อร์ด้วยความเย็นชาประดุจน้ำแข็ง