บทที่79บัตรเทียนโจ้งชิ้นที่หนึ่ง

บทที่79บัตรเทียนโจ้งชิ้นที่หนึ่ง

ในเวลาปกติขาวๆนุ่มๆเสี่ยวอู่ผู้ที่ชอบออดอ้อนเก่งขนาดนี้เชียว?

ช้าก่อนหยูนเฉียวเพิ่งจะดึงสติกลับมาได้หันหน้ากลับไป“ยังมีอีกหนึ่งตัวมันพุ่งไปที่แม่นางจูนแล้ว”

แค่มองย้อนกลับไปหยูนเฉียวมองไปก็ต้องตะลึงอีกแล้วเห็นงูตัวนั้นกำลังจะพันที่ตัวจูนจิ่วจูนจิ่วเพียงขยับยกมือจับไปที่หัวของงูตัวนั้นอย่างแม่นยำตรงจุดนิ้วมือออกแรงบีบงูพิษจึงอ้าปากออก

นี่ยังไม่จบนะ

ลำดับต่อมาจูนจิ่วหยิบขวดยาที่เตรียมไว้ออกมาเอามาทาบที่เขี้ยวพิษของงูเพื่อรับน้ำพิษงูนั้นดิ้นรนสุดชีวิตในสายตาของจูนจิ่วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรการกระทำนี้ทำเอาคนสองคนมองดูตาค้าง

“เหมียวเหมียว”เสี่ยวอู่ขี้อ้อนคนเสียงเรียกอ่อนนุ่มนั้นดึงสติของทั้งสองคนกลับมา

เห็นเพียงเสี่ยวอู่คาบงูพิษอีกตัวมาถึงตรงหน้าจูนจิ่วจูนจิ่วกวาดตามองไปหนึ่งรอบขมวดคิ้วอย่างรังเกียด“เจ้าฆ่ามันตายแล้วน้ำพิษคุณภาพไม่ดีแล้วไม่เอาแล้ว”

“เหมียวQAQ”เสี่ยวอู่ร้องเรียกอย่างเสียใจคนที่เห็นก็นึกสงสารอยากร้องไห้คนที่ฟังก็เสียใจ

เสี่ยวอู่คายงูพิษที่ตายแล้วออกจากปากอย่างโมโหพร้อมใช้ตีนแมวเหยียบย่ำไปหลายทีเป็นงูที่พิษร้ายแรงมากไม่ใช่หรือ?ทำไมอ่อนแอแบบนี้ตายเร็วมากเหมียวโมโห

จูนจิ่วไม่เพียงแต่เอาน้ำพิษออกมาแต่ยังถอนเอาเขี้ยวพิษงูมาด้วยซึ่งถูกแช่ในน้ำพิษนานนับปีเขี้ยวพิษเก็บไว้เป็นอาวุธลับก็ไม่เลวนะงูพิษนี้ยาวพอสมควรถลกหนังมันนำมาทำเป็นเข็มขัดก็ดีส่วนเนื้องูก็ดูอ่อนนุ่มดีจูนจิ่วเอาให้หยูนเฉียว“เก็บไว้เดี๋ยวย่างเนื้องูให้พวกเจ้ากิน”

งูพาที่โยนมายังมีชีวิตอยู่แต่ว่าไม่มีพาแล้วไม่มีอันตรายใดๆหยูนเฉียวบีบมันให้ตายอย่างเงียบๆมองไปทางจูนจิ่วสายตาดูสับสน“ที่แท้แม่นางจูนจะบีบเอาน้ำพิษสินะ?”

จูนจิ่วพูด“น้ำพิษของงูพิษนี้มันคุ้มค่าที่จะเก็บสะสมไว้เจ้ากับจูนเสี่ยวเหล่ยเมื่อครู่ทำได้แย่มายังสู้เสี่ยวอู่ไม่ได้เลยตลอดเส้นทางนี้ฝึกฝนดีๆหน่อยห้ามใครอู้งานเด็ดขาด”

“เหมียวๆๆ”เสี่ยวอู่เหมือนถูกชุบชีวิตขึ้นมาอีกครั้งได้ใจจนเชิดหน้าชูคอ

เห็นหรือยังเขาถูกชมแล้ว

หยูนเฉียวและจูนเสี่ยวเหล่ยมองหน้าสบตากันและพยักหน้ารับคำพวกเขาคือเพื่อนร่วมทีมของจูนจิ่วอย่าทำตัวเป็นตัวถ่วงเด็ดขาดหยูนเฉียวพับแขนเสื้อขึ้นเป็นคนขี้โรคมาสิบกว่าปีเขาจะต้องลุกขึ้นสู้เขาจะปกป้องแม่นางจูนให้ได้จูนเสี่ยวเหล่ยเช็ดฝามือถูมัดแน่นนางก็จะตั้งใจทำดีๆแล้ว

หลังจากฆ่างูพิษได้แล้วพวกเขาไม่ได้หยุดพักแต่ปีนเขาต่อไปอีกบนยอดเขาเป่ยโจ้งสูงสามพันเมตรในป่ามีทั้งงูพิษและสัตว์ร้ายพวกเขายังจะต้องตามหาบัตรเทียนโจ้งเวลาสามวันกระชันชิดมากจะใช้ฟุ่มเฟือยไม่ได้

พวกเขารู้ว่าบัตรเทียนโจ้งมีรูปร่างแบบไหนแต่กลับไม่รู้ว่าซ่อนอยู่ที่ไหนทำได้เพียงเพ่งมองไปตามทางที่เดินหาทุกสารทิศ

แล้วเดินทางไปข้างหน้าอีกหลายร้อยเมตรหยูนเฉียวและจูนเสี่ยวเหล่ยฆ่าพวกสัตว์ร้ายตลอดทางฆ่าหมาป่าตอนที่หายใจเหนื่อยหอบได้ยินข้างหน้ามีเสียงพูดของคนเสี่ยวอู่ปีนอยู่บนต้นไม้ร้องเหมียวๆสองครั้งข้างหน้ามีคนกลุ่มคนใหญ่ด้วย

จูนจิ่วขยับที่ใบหูได้ยินเสียงที่ลมพัดพามาขาดๆหายๆ“บัตรเทียนโจ้ง”“เถาวัลย์”“เถาวัลย์ทิพย์”

สามอันนี้ชัดที่สุด

นัยน์ตาเป็นประกายจูนจิ่วเปิดปากพูด“เราไปดูกันเถอะ”

“ดีไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นรวมตัวอยู่ที่นั่นทำอะไรกัน?”

“พวกเขาเจอบัตรเทียนโจ้งแล้ว”จูนจิ่วตอบ

“อะไรนะ?”หยูนเฉียวลืมตากว้างรีบวิ่งตามมาพร้อมกับจูนเสี่ยวเหล่ยนี่คือครั้งแรกที่มีคนพูดถึงบัตรเทียนโจ้งนับตั้งแต่ที่เข้ามาในเขานี้จะต้องไปดูหน่อยแล้วล่ะ

เดินตามเสียงคนที่ดังมาสิ่งที่พวกเขาเห็นเป็นอันดับแรกคือกลุ่มคนหนึ่งจำนวนสิบคนรวมตัวกันอยู่หน้าต้นไม้โบราณต้นหนึ่งชี้นิ้วไปๆมาๆสายตาดูร้อนรนดีใจแต่กลับแฝงไปด้วยความหวดกลัวไม่มีใครเดินเข้าไปได้แต่มองอย่างไม่พอใจ

ได้ยินเสียงฝีเท้าคนกลุ่มนั้นรีบหันหน้ากลับมา

เมื่อเห็นจูนจิ่วสายตามองมาที่จูนจิ่วแสดงแววตาประหลาดใจแต่ว่าความประหลาดในถูกแปรเปลี่ยนเป็นระวังตัวและเตรียมพร้อมท่ามกลางคนเหล่านั้นมีกี่คนที่แอบสบตากันนัยน์ตาซ่อนความอาฆาตไว้หาจูนจิ่วเจอแล้ว