บทที่9เกี่ยวอะไรกับข้า

บทที่9เกี่ยวอะไรกับข้า

จูนจิ่วเบิกตาโตเป็นแมวขาวดั่งหิมะจมูกสีชมพูตัวหนึ่งถูไปถูมาอยู่บนขานางออดอ้อนคนอย่างว่าง่ายหางปุยยาวๆกวาดผ่านหลังมือนาง

แมว.....ตัวปุยๆ

จูนจิ่วอุ้มแมวน้อยตัวขาวขึ้นมา“แมวมาจากไหนหัน?”

“เหมียวเจ้านายเป็นข้าเองเสี่ยวอู่เหมียว”

“…….”จูนจิ่วมองดูแมวน้อยตัวขาวแล้วก็มองดูกำไลบนข้อมือกำไลมือยังอยู่

เสี่ยวอู่พูดขึ้นว่า“เหมียวเจ้านายดูข้าข้ากลายเป็นแมวขาวตัวน้อยแล้วกลายเป็นแมวที่เจ้านายชอบที่สุด”

เป็นเสียงของเสี่ยวอู่ไม่ผิดแน่แค่เป็นคำพูดของคนที่ออกมาจากปากแมวขาวตัวน้อยจูนจิ่วขมวดคิ้ว“เป็นเจ้าจริงๆหรือเสี่ยวอู่?เจ้าเป็นปีศาจ?เจ้าแปลงกายได้?”

“เจ้านายข้าไม่ใช่.......”แมวเค้าสง่างามอย่างสมบูรณ์แบบนะ

แต่เมื่อมองดูจูนจิ่วเสี่ยวอู่ส่ายหางไปมาเลียนิ้วจูนจิ่วอย่างไม่มีความจำกัดเลย“แมวเสี่ยวอู่เป็นแมวเจ้านายชอบไหม?”

ติดตามอยู่ข้างกายจูนจิ่วมาสิบปีเสี่ยวอู่รู้ดีกว่าใครจูนจิ่วชอบสิ่งของที่มีขนปุยๆขนปุยๆก็ต้องเป็นแมวที่ได้รับการโปรดปรานที่สุดเมื่อก่อนมองเห็นจูนจิ่วอุ้มแมวมาอุ้มๆหอมๆเสียวอู่อิจฉาแทบตาย

เพื่อให้เจ้านายรักและโปรดปรานเป็นแมวตัวหนึ่งแล้วยังไง?

จูนจิ่วเริ่มลูบอย่างคล่องมือฟังเสียงกรนของแมวดวงตานางก็เริ่มหลับไป

แต่ก็ยังถามขึ้นว่า“เสี่ยวอู่เจ้าเป็นปีศาจหรือ?”

เสี่ยวอู่ส่ายหัว“เป็นปราณเสริมร่างเจ้านายให้ข้ามีกำลังทำให้ข้าสามารถแปลงกายในโลกใบนั้นไม่มีปราณดังนั้นข้าจึงทำได้เพียงอาศัยกำไลมือพูดคุยกับเจ้านาย”

ปราณ?

จูนจิ่วรู้นี่คือสิ่งที่โลกใบนี้ใช้เรียกกำลังระหว่างฟ้าดินอย่างหนึ่งปราณเสริมร่างถึงจะสามารถฝึกจิตกลายเป็นนักจิตได้

เจ้าของเดิมไม่สามารถปราณเสริมร่างถึงได้ถูกกว่าหาว่าเป็นคนขี้ขลาดตาขาวไม่ใช่หรือ?

จูนจิ่วปล่อยเสี่ยวอู่ลงยื่นมือจับชีพจรเมื่อจับดูชีพจรจูนจิ่วก็เข้าใจทันที“เจ้าของเดิมไม่สามารถฝึกจิตเป็นเพราะการอุดตันของลมปราณไม่สามารถดูดซึมลมปราณแต่คำท่องปิงซินเป็นคำท่องประจำสำนักพวกเราสามารถไล่ลมปราณดังนั้นจึงสามารถปราณเสริมร่าง”

“ดีที่สุดเลยแบบนี้เจ้านายก็จะสามารถฝึกจิตกลายเป็นนักจิต”