บทที่ 1 ในกาลก่อนที่ข้าโง่งม (1/2)

1

ในกาลก่อนที่ข้าโง่งม

ชั่วชีวิตนางทำแต่ความดี ไม่เคยสักคราที่กระทำสิ่งชั่วร้ายต่อผู้อื่น แต่เหตุใดจึงต้องกลายเป็นเช่นนี้ หรือแท้จริงเป็นเพราะนางโง่งม คิดดีและมองแต่ด้านดีๆ เกินไป จึงไม่รู้เท่าทันบุรุษเลวสตรีชั่วคู่นั้น

ดวงตาที่จ้องมองสหายรักถูกสามีที่พร่ำบอกรักนางหนักหนาโอบกอดเริ่มพร่ามัวลงไปทุกที ยาพิษที่ถูกกรอกใส่ปากนางคงเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

ชั่วครู่หนึ่งนางเห็นแววตาสำนึกผิดของสามีที่จับจ้องอยู่ แต่สำนึกผิดแล้วอย่างไร ในเมื่อพวกเจ้าได้ลงมือก่อกรรมกับข้าแล้ว

“หากสวรรค์ไม่ไร้เมตตา หากนรกรับรู้ถึงความเจ็บช้ำ ข้าขอให้พวกเจ้าเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่า จะตายก็ตายไม่ได้ จะอยู่ก็ทรมาน” สิ้นเสียงกล่าวฟ้าด้านนอกผ่าเปรี้ยงราวกับสวรรค์และนรกรับรู้ถึงคำสาปแช่งนี้ แต่เพราะที่แห่งนี้คือคุกลับใต้ดินของจวนเจ้ากรมอาญาซู คนที่อยู่ภายในจึงไม่รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอก

“หึ...สวรรค์ไม่เมตตาสตรีที่แย่งวาสนาข้าหรอก มารดาเจ้าแย่งวาสนามารดาข้า มิเช่นนั้นป่านนี้ข้าคงได้เป็นบุตรสาวเจ้ากรมอาญาแทนเจ้า”

“ที่แท้เจ้าก็ริษยาข้ามาโดยตลอด”

“ใช่ แต่เรื่องเดียวที่ข้าไม่ริษยาเจ้า คือพี่เหลียงอี้รักมั่นแต่เพียงข้า เขาไม่เคยรักเจ้า สิ่งที่เขาต้องการจากเจ้ามีเพียงตำแหน่งเจ้ากรมอาญาของบิดาเจ้า” คำกล่าวของอดีตสหายทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งดวงใจ

“ที่รถม้าบิดาข้าตกเขาคงเป็นฝีมือพวกเจ้าสินะ” เกรงว่าการที่สามีชั่วผู้นี้เข้าช่วยเหลือนางในวันนั้นก็คงเป็นแผนการด้วยสินะ ตั้งแต่ต้นจนจบนางคงเป็นเพียงเบี้ยหมากที่มอบประโยชน์ให้แก่คนพวกนี้

“ทั้งหมดเป็นความผิดเจ้า หากไม่มีเจ้าเป็นบุตร บิดาเจ้าก็คงไม่ต้องมาตายเช่นนี้”

“ถุย...ตนเองทำเรื่องชั่วช้าแต่กลับโยนความผิดให้ข้าหมด สุดท้ายเจ้าก็รักแค่ตนเอง มิเช่นนั้นคงไม่ยินยอมปล่อยให้บุรุษของเจ้ามาแต่งกับข้า” นางบ้วนเลือดใส่หน้าอีกฝ่ายที่ก้มเข้ามาใกล้

เพียะ ฝ่ามือที่เคยบีบจับเพื่อให้กำลังใจฟาดลงบนหน้านางอย่างเต็มแรง แรงที่ฟาดลงมาบนหน้าทำให้นางยิ่งตาสว่างมากขึ้น ที่ผ่านมานางเป็นเพียงสตรีโง่เขลารองมือรองเท้าให้หญิงชั่วชายโฉดได้เหยียบหัวปีนขึ้นสู่ที่สูง

จากมือปราบ ใช้อำนาจความเป็นบุตรเขยเจ้ากรมอาญาไต่เต้าขึ้นจนได้เป็นถึงรองเจ้ากรมอาญา

“พอเถิดลี่อิน อย่าได้ทำให้ตนเองเจ็บตัวเลย อย่างไรนางก็ต้องตายอยู่ดี”

“หึ...ฮ่าๆ ช่างรักกันปานจะกลืนกิน” ขนาดคนใกล้ตายอย่างนางยังอดสะอิดสะเอียนกับความห่วงใยจอมปลอมของคนคู่นี้ไม่ได้

แต่เหนือสิ่งอื่นใด นางเสียใจที่วันนั้นไม่หยุดฟังคำเตือนของบิดา นางดื้อรั้นไม่ยอมฟังที่บิดาคัดค้านการตบแต่งกับกวางเหลียงอี้เพียงเพราะห่วงชื่อเสียง

‘ท่านพ่อ ลูกขอโทษ ลูกผิดไปแล้ว”