บทที่ 1 ในกาลก่อนที่ข้าโง่งม (2/2)

ร่างระหงฝืนทนความเจ็บแล้วลุกยืนขึ้น เมื่อเจ็บที่ข้อเท้า นางก็เพียงแค่ไม่เหยียบพื้นเต็มเท้า นางโผเดินไปเกาะตามต้นไม้เพื่อช่วยพยุงตนเอง พอเดินพ้นจากตรงนั้นมาไกลแล้วนางจึงยืนพิงต้นไม้หวังพักให้หายเหนื่อย

ท่ามกลางป่าที่เงียบสงัดที่นางได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจตัวเอง ในระหว่างที่ยืนเหนื่อยหอบอยู่นั้นหูก็พลันได้ยินเสียงน้ำไหล

‘ที่ใดมีแม่น้ำลำธาร ที่แห่งนั้นก็จะมีคนอาศัยอยู่’ คำกล่าวของบิดาที่เคยพานางออกไปสืบคดีกับมือปราบเมื่อยามนางยังเป็นเด็กดังขึ้น

พอคิดถึงบิดาน้ำตาก็คลอขึ้นในดวงตาดอกท้อทันที นางรู้สึกผิดต่อบิดายิ่งนัก นางมีส่วนที่ทำให้ท่านพ่อต้องตาย

“ฮึก...” นางสะกดกลั้นอารมณ์โศกเศร้าพลางยกมือปาดน้ำตา นางควรพาตนเองให้รอดออกไปจากป่าให้ได้ก่อน

“ข้าต้องเข้มแข็ง” อย่างน้อยก็เพื่อแก้แค้นให้ท่านพ่อ

เมื่อหายเหนื่อยหอบบ้างแล้ว นางจึงเดินไปทางเสียงแม่น้ำด้วยความหวังว่าจะเจอบ้านของชาวบ้าน

กว่าจะพาตนเองเดินไปถึงแม่น้ำมันช่างเป็นเวลาที่ยาวนานมากในความรู้สึกของนาง ดวงตาดอกท้อฉายแววโศกเศร้าทันทีเมื่อกวาดสายตามองแล้วพบว่าไม่มีบ้านคนดั่งเช่นที่ตนคาดหวัง

ร่างระหงที่อ่อนล้าทรุดตัวลงนั่ง สายตาก็กวาดมองดูความปลอดภัยไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง

“นั่นคนใช่หรือไม่” นางรำพึงรำพันกับตัวเอง แต่ด้วยความมืดสิ่งที่นางเห็นเป็นเพียงเงาตะคุ่ม

“ช่วยข้าด้วย” น้ำเสียงที่ระโหยโรยแรงราวกับคนแทบจะขาดใจทำให้นางชะงัก

คนผู้นั้นเป็นคนไม่ดี หรือแท้จริงเขากำลังเดือดร้อน

“ได้โปรดช่วยข้า” เสียงทุ้มคล้ายคลึงเสียงบุรุษดังขึ้นอีกครั้ง พลันภาพบางอย่างแล่นเข้ามาในความทรงจำ

เหตุใดนางถึงคุ้นเคยราวกับมันเคยเกิดขึ้นมาก่อน ความสงสัยพลันแล่นเข้ามาในความรู้สึก มือเรียวลูบไล้ใบหน้าตนเองก่อนจะพบว่าแท้จริงนางไม่ได้บาดเจ็บที่ใดนอกจากข้อเท้า ดวงหน้างดงามของนางที่ควรมีรอยเหล็กร้อนทาบจนเกิดแผลเหวอะหวะ กลับไม่มี

นางขยับตัวเข้าไปใกล้แม่น้ำเพื่อหวังจะใช้เงาที่สะท้อนในน้ำมองใบหน้าตนเอง ทว่าก็ต้องผิดหวังเนื่องจากทุกอย่างมืดมิด นางจึงไม่อาจเห็นหน้าตามที่ตั้งใจ แต่จากที่สัมผัสในตอนนี้ ใบหน้านางเรียบเนียน ตามเนื้อตัวมีรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้เล็กน้อย เสื้อผ้าฉีกขาดจากการถูกกิ่งไม้เกี่ยวไม่มาก ความเจ็บปวดทรมานในช่องท้องจากยาพิษก็หายไป

“ช่วยข้าด้วย” ท่ามกลางความสับสน นางควรจะรีบเข้าช่วยเหลือบุรุษผู้นี้ใช่หรือไม่

อา...จะว่าไปในตอนที่นางกำลังเดินทางออกจากเมืองซานโจว รถม้าของนางถูกโจรป่าโจมตี นางจึงวิ่งหนีเข้าป่าแล้วมาเจอบุรุษผู้หนึ่งที่ริมแม่น้ำเช่นนี้มิใช่หรือ

ซูหนิงเซียนขยับเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นกลุ่มอาภรณ์ที่กองอยู่บนพื้นไร้ความเคลื่อนไหว นางจึงมองหาไม้หรืออะไรบางอย่าง ก่อนจะเลือกไม้ขนาดพอดีมือมาหนึ่งอัน หากเกิดชายผู้นี้ไม่ใช่คนดีนางจะได้ใช้มันตีเพื่อป้องกันตัว

“นี่ท่าน...” นางใช้ไม้เขี่ยกลุ่มอาภรณ์กองนั้น

“...” แน่นิ่งไร้การตอบรับ บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายน่าจะหมดสติเรียบร้อยแล้ว