ตอนที่ 128
บทที่ 128 เจ็ดก้าวแต่งกวี จ้าวรื่อเทียน
October 22, 2026
บทที่ 128 เจ็ดก้าวแต่งกวี จ้าวรื่อเทียน “แค่กๆ เถ้าแก่ กุ้งสดหัวใจหมู่ในร้านพวกเจ้ารสชาติไม่เลวจริงๆ”
เสิ่นเทียนใช้ตะเกียบคีบกุ้งสดมาตัวหนึ่ง ก่อนจะขยับศีรษะไปข้างๆ ด้วยอาการใจฝ่อ ไม่มองจ้าวเฮ่า
ไม่รู้ว่าองค์หญิงท่านนั้นที่จ้าวเฮ่าพูดถึงคือใคร เพราะถึงอย่างไรในสวนหมื่นวิญญาณก็มีผู้หญิงมารายล้อมเสิ่นเทียนเยอะมาก
ถ้ารู้แต่แรกว่าเจ้านี่โดนถอนหมั้นเพราะข้า เมื่อครู่ไม่น่าให้เขาดื่มต้มไก่พลังงานบวกไปเยอะเช่นนั้นเลย
ถ้าเกิดเจ้านี่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาจริงๆ จะไม่คับแค้นใจแล้วมาสร้างปัญหาให้ข้า กระทั่งทำให้ข้าเสียโฉมหรอกหรือ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นเทียนอดปวดใจมิได้ เหตุใดตนถึงต้องเป็นแพะรับบาปเช่นนี้ตลอดเลย
จ้าวเฮ่ามองเสิ่นเทียนด้วยความคับแค้นใจ “สหายเสิ่น เจ้ารู้จักเสิ่นเอ้าเทียนคนนั้นหรือไม่”
เสิ่นเทียนส่ายหน้า “เสิ่นเอ้าเทียนอะไร ข้าไม่เคยได้ยิน”
จ้าวเฮ่าพูดด้วยความจนปัญญา “ข้ารู้ว่าสหายเสิ่นเห็นแก่หน้าแซ่จ้าว ไม่อยากทำลายความมั่นใจของข้า แซ่จ้าวรับเจตนาไว้แล้ว แต่ถ้าสหายเสิ่นเป็นบุรุษรูปงามที่องค์หญิงเสวี่ยอู๋เสียพูดถึงจริงๆ เช่นนั้นแซ่จ้าวก็จะยอมรับ
ถึงอย่างไรสหายเสิ่นก็ไม่ได้แค่หน้าตาหล่อเหลากว่าข้าเพียงน้อยนิด แต่ยังมีปณิธานอันแน่วแน่ที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างหนัก ถ้าแซ่จ้าวเป็นองค์หญิงเสวี่ยอู๋เสีย ได้พบสหายเสิ่นแล้ว ในสายตาคงมองใครอื่นไม่ได้ง่ายๆ เช่นกัน”
ทัศนคติของจ้าวเฮ่าทำให้เสิ่นเทียนอดอึ้งไปมิได้ เจ้านี่มีเหตุผลเช่นนี้เลยหรือ
ตามหลักแล้วตัวละครสำคัญประเภทรองอย่างจ้าวเฮ่าไม่ควรจะบ้าอำนาจโอหังโหดเหี้ยมและไร้เหตุผลหรือ เหตุใดหลังรู้ว่าตนโดนถอนหมั้นเพราะพ่ายแพ้หน้าตาให้เสิ่นเทียนแล้ว กลับไม่มองเสิ่นเทียนเป็นศัตรูล่ะ
สหายจ้าว สุขุมเช่นนี้ไม่ใช่บทของเจ้าเลยนะ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นเทียนก็พูดด้วยความสงสัย “สหายจ้าวไม่โกรธจริงๆ หรือ”
จ้าวเฮ่าสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนพูดอย่างสบายใจ “ก็แค่เด็กโกโรโกโสคนเดียวเท่านั้น เดิมทีแซ่จ้าวไม่ได้อยากจะแต่งงานมีคู่ชีวิตอะไรอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้แค่โมโหที่โดนถอนหมั้นเหยียดหยามเท่านั้น ก็เหมือนที่สหายเสิ่นกล่าวไว้ ชีวิตนี้ข้าเป็นโอรสสวรรค์โดดเด่น มีปณิธานสูงเทียมเมฆ แซ่จ้าวไม่ใช่คนใจแคบคิดเล็กคิดน้อยอยู่แล้ว”
เสิ่นเทียนมองจ้าวเฮ่าที่แม้จะยังไร้เรี่ยวแรง แต่แววตากลับสว่างไสวเป็นพิเศษแล้ว เกิดความปลื้มใจมาก
เขาตบบ่าของจ้าวเฮ่าพลางตักกุ้งสดหัวใจหมูให้เขาชามหนึ่ง “สหายจ้าวรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ในเมื่อเป็นเช่นนั้น แซ่เสิ่นก็จะแบไพ่ในมือให้ดูเช่นกัน ใช่ ข้าก็คือเสิ่นเอ้าเทียน”
จ้าวเฮ่าจ้องเสิ่นเทียน ดวงตาใสสะอาดค่อยๆ เกิดความขมขื่นใจขึ้นมา “ที่แท้ก็คือเจ้าจริงๆ หรือ”
เสิ่นเทียนพูดด้วยความจำใจ “พูดแล้วนะว่าจะไม่โกรธ ถ้าสหายจ้าวเป็นเช่นนี้ ก็คงจะไม่เป็นลูกผู้ชายพอ”
ถ้าเจ้าเป็นเช่นนี้ก็คงไม่เป็นลูกผู้ชายพอหรือ
จ้าวเฮ่าอึ้งไป ดวงตาแดงขึ้นมา หยดน้ำตากลอกไปมาในกระบอกดวงตา
มารดามันเถอะ สหายเสิ่นเจ้าทำให้แซ่จ้าวโดนดูหมิ่นเช่นนี้ โดนองค์หญิงชี้หน้าด่าทอว่าอัปลักษณ์ ตอนนี้ยังมีหน้ามาบอกว่าแซ่จ้าวไม่เป็นลูกผู้ชายพออีกหรือ นี่มันจะรังแกกันเกินไปแล้วกระมัง!
และที่น่าคับอกคับใจยิ่งกว่านั้นคือจ้าวเฮ่าพบว่าถ้าตนโกรธเพราะเรื่องนี้ ดูแล้วก็เหมือนจะไม่เป็นลูกผู้ชายพอจริงๆ
‘อุบ แซ่จ้าวอึดอัดใจ แซ่จ้าวไม่พูด!’
จ้าวเฮ่าก้มหน้าลงกินกุ้งสดหัวใจหมูไปทีละคำ
จางอวิ๋นซีที่อยู่ข้างๆ รวมหน้ากากอัสนีไว้บนหน้า จึงมองไม่เห็นสีหน้านาง แต่มองจากหัวไหล่ที่ยักขึ้นยักลงก็รู้ว่านางกำลังกลั้นขำสุดฤทธิ์
เวลานี้จ้าวเฮ่าคับแค้นใจยิ่งกว่าเดิม “สหายเสิ่น ข้าได้ยินมาว่าเจ้าชำนาญวิชาค้นวิญญาณประเมินแร่รึ”
เสิ่นเทียนพยักหน้า “ขอไม่ปิดบังแล้วกัน ข้าเคยได้รับมรดกจากผู้จริงแท้เทียนจี ได้รับคัมภีร์วิถีความลับสวรรค์ เข้าใจวิชาค้นวิญญาณประเมินแร่เพียงผิวเผินเท่านั้น ความจริงแซ่เสิ่นชำนาญหลักดูใบหน้าทำนายดวงชะตามากที่สุด” ไอรีนโนเวล
เสิ่นเทียนพูดพลางจ้องศีรษะของจ้าวเฮ่าเขม็ง “สหายจ้าวไม่ต้องรีบ ความทุกข์ที่เจ้ารับอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องแย่”
จ้าวเฮ่างุนงง “ขอให้สหายเสิ่นชี้แนะด้วย หรือที่แซ่จ้าวเผชิญอยู่ตอนนี้จะเป็นเรื่องดีหรือ”
เสิ่นเทียนพยักหน้า “สวรรค์จะส่งภารกิจใหญ่ให้ใครแล้วจะต้องทำให้จิตใจผู้นั้นเป็นทุกข์ก่อน ให้เอ็นกับกระดูกผู้นั้นเหน็ดเหนื่อย ให้ร่างกายและท้องผู้นั้นหิวโหย ให้บุพการีผู้นั้นสิ้นชีพ…”