บทที่ 141 มารดาเถากล่าว เจ้าคู่ควรกับข้า

บทที่ 141 มารดาเถากล่าว เจ้าคู่ควรกับข้า เมื่อเสิ่นเทียนเริ่มสูบกินของเหลวอย่างบ้าคลั่ง คัมภีร์คบเพลิงในกายก็หมุนโคจรอย่างรวดเร็ว ของเหลวที่ถูกกินเต็มท้องยังไม่ทันเต็มกระเพาะก็ถูกหลอมรวมหายเกลี้ยงอย่างเร็วไว

เสิ่นเทียนรู้สึกได้ว่าเซลล์และกล้ามเนื้อทุกส่วนทั่วร่างของตนถูกพลังงานบริสุทธิ์เติมเต็มเข้ามา

เวลานี้ความเหนื่อยล้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง

และที่สำคัญกว่านั้นคือ หลังจากกินของเหลวเถาจองจำเซียนไปจำนวนมากแล้ว เสิ่นเทียนเริ่มรู้สึกว่าร่างกายของตนเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย

เขารู้สึกว่าหมอกวิญญาณมีผลกระทบกับพลังจิตน้อยลงไปมาก ขณะเดียวกันการมองเห็นในหมอกวิญญาณก็ยังดีขึ้นมาก

เดิมทีเสิ่นเทียนมองเห็นในหมอกวิญญาณไม่ชัดแม้ห่างไปแค่ห้าลี้ ตอนนี้มองเห็นคร่าวๆ สิบลี้แล้ว

หรือว่าของเหลวของเถาจองจำเซียนจะเป็นปฏิปักษ์กับหมอกวิญญาณ

เสิ่นเทียนดีใจอยู่ภายใน จึงยิ่งสูบกินเถาจองจำเซียนอย่างบ้าคลั่งไปใหญ่

ยามนี้ ร่างของเถาจองจำเซียนนี่หดเล็กลงด้วยความเร็วระดับสายตามองทัน และสิ่งที่มหัศจรรย์กว่านั้นคือเห็นๆ อยู่ว่ามันโดนเสิ่นเทียนสูบกินของเหลว แต่มันกลับดิ้นไม่หลุด

ได้แต่มองเสิ่นเทียนสูบกินร่างตนจนกลายเป็นเปลือกว่างเปล่า

เอิ้ก~

ผ่านไปราวห้านาที เสิ่นเทียนเรอออกมา

เถาจองจำเซียนที่โดนสูบจนเหลือแค่เปลือกร่วงลงพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ตอนมันตายก็ยังคาดไม่ถึงว่าตนจะโดนมนุษย์คนหนึ่งสูบกินจนแห้งตายไปด้วยความคับอกคับใจเช่นนี้

ถ้าสวรรค์ให้โอกาสมันอีกครั้ง มันจะไม่มาล่วงเกินเจ้าตัวประหลาดนี่อีกเด็ดขาด!

“เถาจองจำเซียนนี่ถูกปากมาก ในบรรดาศัตรูทั้งหมด ข้าให้เกียรติเจ้าว่าหวานที่สุด”

เสิ่นเทียนเลียริมฝีปาก เลียของเหลวหยดสุดท้ายตรงมุมปากเข้าไป

เปรี้ยวๆ หวานๆ มีกลิ่นหอมสดชื่นของพืช รสชาติเหมือนสลัดผักนิดๆ ต้องบอกว่าของเหลวของเถาจองจำเซียนนี่ดูไม่อะไร แต่รสชาติไม่เลวเลยจริงๆ

เสิ่นเทียนเก็บเปลือกเถาจองจำเซียนเข้าแหวนเวหาก่อนจะมองเถาจองจำเซียนอีกต้นด้วยแววตาเปล่งแสงอ่อนๆ

เถาจองจำเซียนอีกต้นตัวสั่นอย่างรุนแรง ก่อนจะฉีกรากครึ่งตัวแล้วหนีไปทางหมอกวิญญาณ

ช่วยด้วย มีคนจะกินเถาแล้ว!

เสิ่นเทียนแสยะปากยิ้ม น่าตลกนัก เมื่อครู่บอกว่าเจ้าอย่าล่วงเกินข้าไม่ฟัง ยังจะรัดข้าอีก

ตอนนี้คิดหนีหรือ สายไปแล้ว!

มาอยู่ในปากข้าเสียดีๆ จงถวายแก่นสำคัญทั้งหมดของเจ้าให้กับข้าเถอะ!

จากนั้นเคลื่อนความคิดเรียกปืนปทุมฆาตเทพที่ถูกพันไว้กลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง

เสิ่นเทียนแค่นเสียงขึ้นจมูกทีหนึ่งก่อนตะโกนเสียงดัง “ชุดเกราะแรดดำปรากฏ!”

หลังจากสูบของเหลวของเถาจองจำเซียนนั้นแล้ว เขาก็รู้สึกดีแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลังวิญญาณที่เสียไปทั้งหมดก่อนหน้านี้ ยามนี้ฟื้นคืนกลับมาแล้ว อีกทั้งจุดตันเถียนยังขยายใหญ่ขึ้นจนน่าตกใจด้วย

เสิ่นเทียนในตอนนี้ต้องการสงครามที่ถึงอกถึงใจโดยด่วน เพื่อระบายพลังปราณเดิมที่เอ่อล้นจนเกินไปในกาย

ชุดเกราะอัสนีเทพสีดำส่องแสงสว่างปกคลุมร่างเสิ่นเทียน ทำให้เขาองอาจห้าวหาญเหมือนกับแม่ทัพลงมาจากสวรรค์

เขายกปืนปทุมฆาตเทพขึ้นช้าๆ อัสนีเทพเต่าดำธาตุน้ำลำดับเก้าห่อหุ้มปืนปทุมฆาตเทพช้าๆ

“ขยี้มารปราบจลาจล ทำลายล้างพายุคลั่ง ราบเรียบดั่งสายน้ำกระจก ดูปืนดาวตกของข้า!”

กลิ่นอายพลังสายฟ้าแกร่งกล้าปกคลุมทั่วร่างเสิ่นเทียน ตอนนี้เขาสูงโดดเด่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เนื่องจากชุดเกราะแรดดำคลุมทั่วร่าง รูปทรงของหมวกเกราะเต่าดำเลยถูกบดบังไว้

นอกจากเสิ่นเทียนเองแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าข้างในสวมหมวกเกราะเต่าดำเอาไว้

ไม่อยากเชื่อว่าจะบีบให้ข้าต้องใช้ไพ่ตาย ถือว่ามีความสามารถอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ พวกเจ้าควรจะยอมรับชะตากรรมได้แล้ว!

เสิ่นเทียนก้าวเดินดั่งสายลม ล่าสังหารตามเถาจองจำเซียนนั่นอย่างรวดเร็ว

เมื่อมีหมวกเกราะเต่าดำกับชุดเกราะแรดดำคุ้มกายแล้ว แม้แต่เถาจองจำเซียนระดับแก่นพลังทองก็ยังทำลายการป้องกันไม่ได้

ในเมื่อเจ้าทำลายการป้องกันของข้าไม่ได้ เช่นนั้นก็ถึงตาข้าต้องทุบตีเจ้า ข้าจะกินเถาจองจำเซียนต้นนี้ให้ได้!

ดังนั้นจึงเกิดเหตุการณ์ประหลาดยิ่งกลางหมอกวิญญาณ

ที่อื่นๆ ในเมืองหมอกลับแลต่างอยู่ในปราการป้องกันที่มีผู้ฝึกบำเพ็ญเฝ้าระวังอย่างหนาแน่น ระวังป้องกันเถาจองจำเซียนที่ซ่อนอยู่ในเงามืด