บทที่ 160 เหมืองแร่ศิลาวิญญาณ สุราวิญญาณเซียน

บทที่ 160 เหมืองแร่ศิลาวิญญาณ สุราวิญญาณเซียน

แม้จะผ่านประสบการณ์ครั้งนี้ไป ได้ทักษะใหม่ๆ มากมาย แต่เสิ่นเทียนก็ตัดสินใจว่าจะเก็บไพ่ตายเอาไว้ให้มากที่สุด จะไม่ใช้ออกมาทั้งหมดเด็ดขาด

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นโลกบำเพ็ญเซียนที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก มีไพ่ตายไว้หนึ่งอย่างก็เท่ากับมีโอกาสรอดเพิ่มมาส่วนหนึ่ง

ถ้าเจ้าแสดงพลังเพียงแค่ระดับสร้างฐาน เช่นนั้นเวลาเจออันตรายก็อาจจะแค่ระดับแก่นพลังทองเท่านั้น ถ้าเสิ่นเทียนเผยศักยภาพทั้งหมด เกิดมีคนคิดไม่ดีกับเขา ก็คงต้องเจอกับหายนะไปสู่ความตาย

หลังผ่านอันตรายในที่ราบหมอกลับแลครั้งนี้ไป เสิ่นเทียนยิ่งรู้สึกถึงความสำคัญของความสุขุมกับกลยุทธ์การรบแบบซ่อนฝีมือเอาไว้

ถ้าให้โอกาสเขาอีกครั้ง เขาจะไม่เสี่ยงอันตรายออกมาหาสมบัติคนเดียวเด็ดขาด

เมื่อเสพสุขอาหารเลิศรสเสร็จแล้ว เสิ่นเทียนก็นับของที่ได้มาทั้งหมด จากนั้นเตรียมจะกลับ ทว่าตอนนี้เองเขาพลันรู้สึกว่าสมองพองบวมขึ้น

ความทรงจำมรดกทางสายเลือดพิเศษโพล่งขึ้นมาในความคิด

พริบตาเดียวเขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเถาวัลย์ที่ทะลวงใส่ท้องนภา

ผิวกายเขาวนเวียนด้วยหมอกวิญญาณหนาหลายชั้น บดบังร่างอย่างสมบูรณ์ ดูลึกลับและไม่อาจคาดคะเนได้

แต่แค่เขายินดี ทั่วร่างเขาก็ทะลวงไปมาใต้ดินได้อย่างอิสระ ความเร็วยังเร็วกว่าสัตว์อสูรอีก

ความรู้สึกนี้แปลกประหลาดมาก เพราะเสิ่นเทียนรู้สึกรางๆ ว่าถ้าเป็นเขาก็เหมือนจะได้เช่นกัน!

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสิ่นเทียนลืมตาขึ้น ลองหลอมรวมตราประทับของส่วนลึกความคิดนั้น

เขายื่นมือขวาออกมาช้าๆ และปล่อยเถากลืนกินเซียนเส้นหนึ่ง ผิวกายอบอวลไปด้วยหมอกวิญญาณ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าหมอกวิญญาณที่ตนปล่อยออกมาแม้จะมีปริมาณเทียบกับที่ราบหมอกลับแลไม่ได้ แต่ในด้านคุณสมบัติเหมือนกันทุกประการ สามารถบดบังการตรวจจับของผู้ฝึกบำเพ็ญและอำพรางร่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ

สำหรับเสิ่นเทียนแล้วนี่เป็นเรื่องน่ายินดีที่เหนือความคาดหมายมาก เพราะเถากลืนกินเซียนควบคู่กับน้ำมวลหนักปฐมกาลก็รวมกันได้อย่างแข็งแกร่งยิ่งแล้ว ตอนนี้มีหมอกวิญญาณช่วย นี่ยิ่งทำให้เถาน้ำที่เดิมทีลี้ลับยากจะคาดเดาโจมตีน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

คิดๆ ดูแล้ว ตอนสู้ เสิ่นเทียนจะปล่อยหมอกวิญญาณมาคลุมคู่ต่อสู้ไว้ก่อน เอาไม่พ่ายแพ้ไว้ก่อน จากนั้นเขาก็ซ่อนตัวในหมอกวิญญาณ ใช้เถากลืนกินเซียนน้ำมวลหนักสุดแกร่งลอบโจมตี

ดังนั้นแม้จะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับแก่นพลังทองก็เสียเปรียบและพ่ายแพ้ได้ง่ายมากเช่นกัน

นี่คือความสามารถพิเศษแรกที่เสิ่นเทียนได้มาหลังดูดซับเถากลืนกินเซียน ‘ปล่อยหมอกวิญญาณ ประสิทธิภาพไม่เลว’

และความสามารถพิเศษที่สองหลังเสิ่นเทียนดูดซับเถากลืนกินเซียนก็คือ ‘เสริมความแกร่งมุดดินหนี’

ผู้ฝึกบำเพ็ญธาตุดินจำนวนมากจะเลือกฝึกฝนวิชาหนีตายอย่างพวกวิชาธาตุดิน แต่ไม่ใช่วิชาทุกวิชาธาตุดินจะรวดเร็วมาก บางวิชาก็ช้าเสียจนน่าโมโห

ทว่าความสามารถพิเศษของเสิ่นเทียนคือการใช้เถากลืนกินเซียนมุดไปในดิน ความเร็วเทียบเท่ากับขี่กระบี่บิน ถ้าเจอกับศัตรูแข็งแกร่งที่สู้ไม่ได้เลยหนีจากบนฟ้าไม่ได้ เขาก็จะหนีไปจากใต้ดินได้

“ทักษะเอาตัวรอด เยี่ยมมาก!”

ถึงขนาดที่เสิ่นเทียนให้ความสำคัญกับทักษะนี้มากกว่าระเบิดสายฟ้าเสียอีก เพราะเขาไม่ชอบการต่อสู้สุดชีวิตอะไรนั่น แต่ให้ความสำคัญกับการรักษาชีวิตมากกว่า

จากนี้ถ้าเจอศัตรูที่สู้ไม่ได้จริงๆ ก็ใช้หมอกวิญญาณอำพรางตัวก่อนจากนั้นมุดดินหนี

เช่นนี้ต่อให้อีกฝ่ายเทียบเท่ากับผู้สูงศักดิ์ ก็อาจจะตามเสิ่นเทียนไม่ทันในเวลาสั้นๆ กระมัง!

เสิ่นเทียนเป็นคนกล้าลอง พูดแล้วก็ลองทำเลย

เขารวมพลังนั้นไว้ตามการแนะนำจากตราประทับความจำในความคิด ชั่วครู่เดียวเขาก็รู้สึกว่าดินใต้เท้าเหมือนจะกลายเป็นของเหลว

ร่างมุดลงดินไปอย่างรวดเร็วภายใต้การเหนี่ยวนำของเถากลืนกินเซียน ไม่มีอุปสรรคใดๆ เลย กระทั่งเขายังรู้สึกรางๆ ว่าความเร็วในการมุดดินเหมือนจะเร็วกว่าขี่กระบี่บินเสียอีก

เสิ่นเทียนอดทำปากจิ๊ๆ แปลกใจมิได้ โลกบำเพ็ญเซียนยิ่งใหญ่ มีสิ่งมหัศจรรย์ทุกสิ่งอย่างจริงๆ

ถ้ามารดาเถาลวี่จีไม่เจอระดับฝ่าด่านเคราะห์และต้องออกมาฝ่าเคราะห์ภัยเป็นผู้อริยะละก็ ทั้งแดนบูรพาคงมีไม่กี่คนที่คุกคามนางได้จริงๆ

ต่อให้สู้ไม่ได้ก็หนีไปได้

แต่น่าเสียดาย ตอนนี้เถากลืนกินเซียนเป็นของข้าทั้งหมดแล้ว

เสิ่นเทียนใช้วิชามุดดินหนีอย่างเต็มที่ พริบตาเดียวก็หายไปจากบนพื้นดิน

เขาเคลื่อนผ่านไปในใต้ดินอย่างรวดเร็ว เหมือนรู้สึกว่าไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆ เลย นี่เป็นประสบการณ์ที่วิเศษมาก

ทันใดนั้นก็เกิดอารมณ์กระหายอยากขึ้นมาในกายเขา

คัมภีร์คบเพลิงในกายเขาเหมือนจะสัมผัสอะไรได้และเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา

เสิ่นเทียนครุ่นคิดก่อนจะเสริมการป้องกันเต็มขั้นอย่างระมัดระวังแล้วมุดดินไปทางนั้น เมื่อเข้าใกล้ทางนั้นขึ้นเรื่อยๆ เขาก็รู้สึกว่าตนกำลังเสียพลังในการมุดดินมากขึ้น ถึงช่วงท้ายสุดถึงขั้นที่เหมือนเดินในหนองน้ำ ยกเท้ายาก เสียพลังวิญญาณจำนวนมากกว่าจะเดินหน้าไปได้เล็กน้อย

ในที่สุดก็เหมือนทะลวงเยื่อบางๆ ไร้รูปชั้นหนึ่ง