บทที่ 172 โชคลิขิตของศิษย์น้อง จะแบ่งให้ข้าเยอะเช่นนี้ได้อย่างไร

บทที่ 172 โชคลิขิตของศิษย์น้อง จะแบ่งให้ข้าเยอะเช่นนี้ได้อย่างไร

กลิ่นหอมสดชื่นที่มีท่วงทำนองแห่งมรรคเข้มข้นแผ่ซ่านไปทั่วเขตห้องลับ

เฉินจงเทียนมั่นใจได้เลยว่าในขวดนี้บรรจุของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพาน อีกทั้งยังเป็นของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานระดับสูงสุดที่มีคุณภาพสูงกว่าของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานโบตั๋นที่เขาเอามา

บุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์คนนี้ได้รับมหาโชคลิขิตยิ่งใหญ่เช่นนี้เชียวหรือ!

นี่จะเป็นไปได้อย่างไร เฉินจงเทียนสงสัยในชีวิตเสียแล้ว!

อ้อ เจ้านี่มีแค่ขวดเล็กขวดเดียว

ศิษย์พี่เซ่าเสวียนมีมากกว่าร้อยชั่ง ศิษย์พี่ก็ยังแกร่งกว่า!

เมื่อฝืนใจหาข้ออ้างปลอบตัวเองได้แล้ว เฉินจงเทียนก็โล่งอก

ผู้สูงศักดิ์สิทธิ์สวรรค์บัวขาวข้างๆ กันมองขวดหยกด้วยสีหน้าตกตะลึง “ของเหลวศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์มาก ของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานนี่มีคุณภาพสูงกว่าขวดก่อนหน้านี้มาก ไม่รู้ว่ามีเท่าไร”

“อาจารย์อาบัวขาววางใจ มีเยอะใช้ได้เต็มที่เลย ไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน”

เสิ่นเทียนเปิดขวดหยก ให้ของเหลวสีเงินไหลออกมา ทันใดนั้นลูกกลมน้ำสีเงินสูงหนึ่งฉื่อกว่าก็ลอยอยู่ตรงหน้าทุกคน

ตอนนี้ กลิ่นหอมสดชื่นที่มีทำนองแห่งมรรคกระจายมาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทำให้ทุกคนเคลิบเคลิ้มกันใหญ่

ตอนนี้ เฉินจงเทียนตะลึงค้างไปแล้ว เขาสงสัยว่าดวงตาตนเป็นของปลอม ของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานก้อนตรงหน้านี่หนักอย่างน้อยร้อยชั่ง

หรือก็คือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์คนนี้มีของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานร้อยชั่ง!

และที่น่าตกใจกว่านั้นคือของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานที่เสิ่นเทียนมี ดีกว่าของฉีเซ่าเสวียนอีก!

เวลานี้ เฉินจงเทียนสงสัยในชีวิตเล็กน้อย เขานึกถึงคำพูดของเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้านี้ เมื่อครู่เจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์ถามเขาว่าเคยพบโชคลิขิตหรือไม่

เฉินจงเทียนยังคิดว่าเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์โมโหและอับอายถึงจงใจพูดด้วยอารมณ์ แต่ตอนนี้เขารู้สึกอายจนลนลาน อยากจะหาซอกดินมุดเข้าไป

อีกฝ่ายไม่เห็นของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานหนึ่งชั่งนั้นอยู่ในสายตาเลย แต่เจ้ากลับลำพองใจ! ทั้งยังเอาของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานหนึ่งชั่งมาสู่ขอจางอวิ๋นซีอีก

แดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์มองเจ้าเป็นตัวตลกแล้ว!

ยามนี้เฉินจงเทียนรู้สึกว่าหัวใจตนจะระเบิดออก

สิ่งที่อนาถที่สุดในโลกนี้ไม่ใช่คนอื่นพยายามเสแสร้งต่อหน้าเจ้า แต่เป็นคนอื่นไม่สนใจที่เจ้ากระโดดโลดเต้น และมองเจ้าเป็นตัวตลกตั้งแต่หัวจรดเท้าต่างหาก

ตอนนี้เฉินจงเทียนมีความคิดเช่นนี้ เขารู้สึกเขินอายอย่างยิ่ง

แต่ในห้องลับตอนนี้ไม่มีใครสนใจเขา ทุกคนกำลังตกตะลึงกับของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานก้อนนั้น

ผู้สูงศักดิ์สวรรค์บัวขาวดวงตาเร่าร้อนขึ้นมา “ดีมาก ดีจริงๆ”

เสิ่นเทียนเก็บของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานเข้าขวด “เอาไปช่วยศิษย์พี่ฟางฉางเถอะ!”

ความจริง เสิ่นเทียนอยากมอบของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานให้ฟางฉางตั้งนานแล้ว เพียงแค่ไม่มีโอกาสเท่านั้น

ถึงอย่างไรเมื่อหลายวันก่อน ฟางฉางก็อยู่ในช่วงถูกยื้อชีวิตอยู่ เสิ่นเทียนเลยเข้าไม่ถึงเลย อีกทั้งก่อนหน้านี้เขาก็ไม่รู้ว่าของเหลวสีขาวเงินพวกนี้คือของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพาน ใช้รักษาแก่นพลังทองของฟางฉางได้

ในเมื่อตอนนี้ทุกอย่างชัดเจนแล้ว เสิ่นเทียนย่อมยินดีแบ่งโชคลิขิตส่วนนั้นของฟางฉางคืนให้เขาไป เพราะสิ่งที่เขาเห็นในภาพโชคลิขิตของฟางฉางก็เป็นแค่ของเหลวศักดิ์สิทธิ์ครึ่งฟางเท่านั้น

แต่ของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานที่เสิ่นเทียนได้มาในหุบเขาหมอกลับแลมีหลายสิบฟาง ต่อให้คืนของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานส่วนนั้นของฟางฉางไป มันก็ไม่ได้กดดันอะไรเสิ่นเทียนเลย

แน่นอนว่าเสิ่นเทียนไม่กดดัน แต่คนอื่นไม่คิดเช่นนั้น

เมื่อได้ฟังว่าเสิ่นเทียนยินดีมอบของเหลวศักดิ์สิทธิ์ขวดนี้ให้ เฉินจงเทียนถึงกับผงะไป

ของเหลวศักดิ์สิทธิ์ล้ำค่ายิ่งเช่นนี้ บุตรศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์กลับยินดีจะมอบให้ช่วยฟางฉางหรือ

มีคุณธรรมสูงส่งยิ่ง ใจกว้างยิ่ง สูงส่งยิ่ง ทำให้คนต้องน้อยเนื้อต่ำใจ!

เฉินจงเทียนถามตัวเองว่าถ้าตนได้ของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานเยอะขนาดนี้ เกรงว่าก็คงไม่เอาออกมาแน่

แต่ถ้าเป็นศิษย์พี่ฉีเซ่าเสวียนบุตรศักดิ์สิทธิ์เคหาสน์ม่วงธาตุไฟเข้าแทรก เขาก็อาจจะไม่ใจกว้างให้บุญเช่นนี้

ช่างอย่างอื่นเถอะ ลำพังแค่น้ำใจตรงนี้ เสิ่นเทียนก็ชนะแล้ว!

บุตรศักดิ์สิทธิ์ดาวเหนือเหม่อมองแผ่นหลังเสิ่นเทียน

ตอนนี้ การประชันของเขากับเสิ่นเทียนยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์ดาวเหนือรู้ว่าเขาแพ้แล้ว แพ้อย่างย่อยยับ

……..

ผู้สูงศักดิ์สวรรค์บัวขาวมองเสิ่นเทียนอย่างลึกซึ้งก่อนจะนำของเหลวศักดิ์สิทธิ์นิพพานขวดนั้นเข้าค่ายกลไป