ตอนที่ 375
บทที่ 375 สวนสมุนไพรของมหาจักรพรรดิอีกาทอง
October 22, 2026
บทที่ 375 สวนสมุนไพรของมหาจักรพรรดิอีกาทอง
“แซ่ซ่งเชื่อท่านปรมาจารย์สวรรค์บุตรศักดิ์สิทธิ์ ตามท่านปรมาจารย์สวรรค์ไปต้องไม่พบอันตรายแน่นอน”
“ใช่ๆ พวกเราก็ใช่ว่าจะไม่เคยเสี่ยงอันตราย สนามรบบรรพกาล อาณาจักรโบราณอู๋เลี่ยงก็กลับมาได้อย่างปลอดภัยไม่ใช่รึ”
“ทะเลอุดรครั้งนี้ ดินแดนบูรพากระทั่งดินแดนกลางมีผู้แข็งแกร่งมากมายมารวมกัน ต่อให้ในสุสานจักรพรรดิจะมีอะไรแปลกจริงๆ ก็คงไม่เกิดคลื่นลูกใหญ่อะไรแน่นอน”
“ผลงานของสหายเสิ่นในเขตทะเลเบิกฟ้า ทำให้แซ่หวังยอมจากใจจริง หวังว่าสหายเสิ่นจะแสดงความองอาจเกรียงไกร พาแซ่หวังไปหายาลูกกลอนอายุวัฒนะมาฟื้นฟูอีก!”
“พวกเจ้านี่ยังมีความศักดิ์ศรีบ้างหรือไม่ ผู้บำเพ็ญอย่างเราควรเผชิญหน้ากับความลำบาก บุกเข้าไปอย่างกล้าหาญ จะไปหวังพึ่งแต่คนอื่นได้อย่างไร สหายเสิ่น หากมีอันตรายจริงๆ แซ่ฉีจะขอสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้า”
“เจ้าคนแซ่ฉี เจ้าขยับหน่อย ให้ข้ายืนข้างศิษย์น้อง เจ้ากำลังขวางทางอยู่!”
…….
ในสถานการณ์วุ่นวายนี้ ไม่อยากเชื่อว่าจะไม่มีใครถอย
คนที่ถอยห่างเพียงหนึ่งเดียวคือไป๋ตี้เต่าอสุนีบาตสุญญะ และที่มันถอยไปก็เพียงเพราะไม่อยากอยู่กับ ‘เด็ก’ พวกนี้
ในมุมมองของมัน ด้วยวิชาของข้า ทำให้เหมือนกับเต่าได้น้ำในสุสานจักรพรรดิอีกาทอง
ตามกลุ่มคนพวกนี้ไป ก็ต้องถูกแบ่งโชคลิขิต เสียเปรียบจริงๆ
หากแค่ตามกลุ่มเสิ่นเทียน เต่าแก่นี่ก็อาจจะตอบตกลงอย่างว่าง่าย แต่พาตัวถ่วงไปมากขนาดนี้ ก็ช่างมันเถอะ!
แน่นอน ไป๋ตี้ไปก่อนก็ดีเหมือนกัน
ไม่เช่นนั้นหากให้เขาเจอเยวี่ยอวิ๋นเต๋อที่หมดสติอยู่ก็อาจจะลอกคราบเจ้านี่ไม่เหลือแม้แต่กางเกงใน ถึงอย่างไรไป๋ตี้ก็เดินทางในห้าดินแดนมาหลายปี แทบจะไม่เคยเสียหน้าต่อหน้าคนอื่นมาก่อนเลย
ไม่อยากเชื่อว่าครั้งนี้จะถูกคนแย่งอาหารไปจากปากเต่า มันจึงกลืนความแค้นนี้ลงไปไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
“ทุกคน ตัดสินใจจะร่วมเดินทางกับแซ่เสิ่นรึ”
เมื่อเห็นทุกคน ‘ไม่กลัวอันตราย’ กันเช่นนี้ เสิ่นเทียนก็งุนงงเล็กน้อย
โอรสสวรรค์พวกนี้ เข้มแข็งเช่นนี้เชียว
สมกับเป็นบุตรแห่งโชคที่ราบรื่นมาตั้งแต่เยาว์วัย ไม่กลัวอันตรายเลย ไม่เหมือนพวกคุณสมบัติกายหัวหน้าเผ่าแอฟริกาที่ดวงซวยมาสิบกว่าปี ความคิดและความสุขุมฝังลงไปในกระดูกแล้ว
โอย~
ตอนนี้เอง เยวี่ยอวิ๋นเต๋อนักพรตอ้วนที่หมดสติอยู่ก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา
หลังจากเขามีแววตาสับสนในชั่วพริบตาแล้วก็เปลี่ยนเป็นระแวงและได้สติกลับมา “ข้าอยู่ที่ใด พวกเจ้าเป็นใคร ไม่มีใครแย่งสมบัติของข้าไปกระมัง!”
เยวี่ยอวิ๋นเต๋อพูดพลางรีบคลำกางเกงของตนเอง
เมื่อรู้สึกว่าแหวนเก็บของที่ซ่อนไว้ลึกลับที่สุดยังอยู่ เยวี่ยอวิ๋นเต๋อก็ถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นก็สำรวจอุปกรณ์ ยาลูกกลอน สมบัติในตัวอีกครั้ง ใบหน้าหวาดระแวงก็ค่อยๆ หายไป
“ศิษย์พี่ใหญ่วางใจเถอะ ไม่มีใครแตะต้องสมบัติของท่าน”
จางอวิ๋นถิงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ท่านถูกสัตว์ประหลาดโจมตีเสียสติในเส้นทาง บังเอิญที่ศิษย์น้องบุตรศักดิ์สิทธิ์ไปถึง ไล่สัตว์ประหลาดไปและก็ช่วยท่านกลับมา”
นี่ข้าเจอสัตว์ประหลาดในเส้นทาง ถูกทำให้เสียสติรึ
หืม เหตุใดข้าจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ
แต่ว่าในตัวข้าไม่มีบาดแผลที่ชัดเจน สมบัติก็ไม่หายไป นี่คือหมื่นโชคดีในความโชคร้าย เพียงแต่รู้สึกมึนๆ ศีรษะ เหมือนถูกกระบองฟาด
หรือว่าจะถูกฟาดจนเสียความทรงจำไป
เยวี่ยอวิ๋นเต๋อเงยหน้าขึ้นมองฟางฉาง จางอวิ๋นถิงและจางอวิ๋นซี
หนึ่งมังกรหนึ่งพยัคฆ์หนึ่งกิเลนแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์ ศิษย์น้องโอรสสวรรค์ทั้งสามแห่งยุคนี้ เยวี่ยอวิ๋นเต๋อรู้จักมานานมากแล้ว
ถึงอย่างไรในนี้ก็ยังมีสองคนที่เป็นบุตรชายและบุตรสาวที่รักของอาจารย์!
ก่อนจะมองไปที่เสิ่นเทียนในชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์หุบเหวมังกรอีกครั้ง เยวี่ยอวิ๋นเต๋อมีใบหน้าสับสนขึ้นมา
เกราะศักดิ์สิทธิ์หุบเหวมังกร นี่คือเกราะนักรบที่แกร่งที่สุดตอนอาจารย์ยังหนุ่ม แม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์เก้ารุ่นอย่างพวกเขา ยังไม่มีใครมีสิทธิ์ได้สืบทอดเกราะศักดิ์สิทธิ์หุบเหวมังกรนี้
คนที่ได้รับสืบทอดเกราะนักรบนี้จะต้องเป็นคนที่อาจารย์ให้ความสำคัญมากที่สุด หากไม่มีอะไรผิดพลาดก็จะเป็นผู้สืบทอดเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์ในวันข้างหน้า
บุรุษแปลกหน้าคนนี้สวมเกราะศักดิ์สิทธิ์ ฐานะเขาไม่ต้องเอ่ยก็รู้ เห็นได้ชัดว่าน่าจะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์ที่อาจารย์รับมาล่าสุด เสิ่นเทียน!
แต่ปัญหาคือ เยวี่ยอวิ๋นเต๋อจำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเจอศิษย์น้องคนนี้มาก่อนเห็นๆ!
แต่เหตุใดถึงมีความรู้สึกคุ้นเคยบางๆ หรือนี่จะเป็น…ดวงสมพงษ์กันในตำนาน
อืม ได้ยินอาจารย์บอกว่าศิษย์น้องเล็กคนนี้มีรูปแบบชะตามังกรซ่อนที่ล้ำค่าที่สุดในห้าดินแดน หากปรากฏขึ้นจะต้องเป็นมังกรซ่อนทะยานขึ้นฟ้า คำรามโลกหล้า ดวงชะตารูปแบบชะตาล้ำค่าไม่อาจกล่าวได้
ภายภาคหน้า ก็อาจจะเป็นจักรพรรดิได้!
จะต้องผูกมิตรกับศิษย์น้องคนนี้ไว้ บางทีภายภาคหน้าอาจจะได้กอดต้นขา แอบอ้างบารมีไปข่มขู่คนอื่นได้!
……
เมื่อคิดได้ดังนั้น เยวี่ยอวิ๋นเต๋อก็เผยรอยยิ้มกระเพื่อม