บทที่ 52 ข้าคือองค์ชายหกจริงๆ!

บทที่ 52 ข้าคือองค์ชายหกจริงๆ! “ข้าคือเสิ่นเอ้าองค์ชายหกแห่งอาณาจักรต้าเหยียน ครั้งนี้มาเลือกของขวัญให้อาจารย์ เห็นร้านเจ้าคนเข้าออกเยอะคงมีกิจการดีใช้ได้ จึงเข้ามาดูเสียหน่อย”

เสิ่นเอ้าเพิ่งเอ่ยจบ ก็เห็นเถ้าแก่ซ่งมองตนด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

“มะ…มีอะไร บนหน้าข้ามีอะไรรึ”

เถ้าแก่ซ่งได้สติกลับมา ก็เผยรอยยิ้มเจิดจรัสอย่างยิ่ง

“ถ้าผู้เฒ่าฟังไม่ผิด เมื่อครู่ท่านบอกว่าท่านคือองค์ชายหกแห่งอาณาจักรต้าเหยียน…องค์ชายเสิ่นเอ้าอย่างนั้นรึ”

เสิ่นเอ้าอึ้งไปเล็กน้อย “มีอะไร ข้าดูไม่เหมือนองค์ชายรึ”

เถ้าแก่ซ่งยิ้มๆ “ไม่ใช่อยู่แล้ว เพียงแต่พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน…”

เสิ่นเอ้าหน้าบึ้งเล็กน้อย แค่นเสียงขึ้นจมูก “ข้าคนจริงเดินไม่เปลี่ยนชื่อนั่งไม่เปลี่ยนแซ่ อีกทั้งฝากตัวเป็นศิษย์ของผู้จริงแท้จื่อหยางแห่งแดนเทวาดาวประกายพรึก ใครจะกล้าแอบอ้างนามของข้า!”

เสิ่นเอ้าไม่พอใจยิ่งนัก

เขาเป็นถึงอัจฉริยะที่ยากจะพานพบในรอบร้อยปีแห่งราชวงศ์ต้าเหยียน อีกทั้งตอนนี้ยังทะลวงระดับสร้างฐานสำเร็จ การฝากตัวเข้าแดนเทวาดาวประกายพรึกอยู่ตรงหน้านี่แล้ว

ขอแค่เขาคารวะอาจารย์สำเร็จ ก็จะได้เข้าไปร่ำเรียนในแดนเทวาดาวประกายพรึกที่เป็นสุดยอดในสามสิบหกแดนเทวา

ถ้าให้เวลาที่เหมาะสม มหามรรคแก่นพลังทองก็เป็นเพียงเรื่องง่ายๆ สำหรับเสิ่นเอ้า

ต่อให้กะเทาะแก่นพลังเกิดเป็นดวงจิตดรุณ กลายเป็นผู้สูงศักดิ์ระดับดวงจิตดรุณก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!

คนอย่างเขาคือโอรสสวรรค์ที่ถูกลิขิตเอาไว้ให้เป็นปลากระโดดข้ามประตูมังกร เถ้าแก่ร้านแร่วิญญาณเล็กจ้อยกลับกล้ามาสงสัยว่าเขาเป็นตัวปลอม

เหอะๆ ทั้งอาณาจักรต้าเหยียนยังมีใครไม่ดูตาม้าตาเรือกล้าปลอมตัวเป็นข้าอีก?

เสิ่นเอ้าหยิบป้ายคำสั่งสีทองแผ่นหนึ่งมาจากในอกเสื้อ ก่อนแสดงให้เถ้าแก่ซ่งดู

ป้ายคำสั่งนี้หลอมขึ้นจากทองคำทุกส่วน ด้านหน้ามีลวดลายทองคำวิญญาณเป็นมังกรแดงห้ากรงเล็บตัวหนึ่ง

มังกรแดงอ้าปากกางกรงเล็บ ทองคำวิญญาณยังแผ่พลังวิญญาณเปลวเพลิงที่แก่กล้าออกมา

เถ้าแก่ซ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย “ท่านให้ข้าดูอย่างละเอียดได้หรือไม่”

เสิ่นเอ้ารู้สึกไม่สบายตัวขึ้นไปอีก “ป้ายคำสั่งราชสำนักมีของปลอมด้วยรึ”

เขาแค่นเสียงขึ้นจมูก แล้วจึงปาป้ายคำสั่งใส่ตู้แสดงสินค้า “หึ เจ้าดูเอาเถอะ!”

เถ้าแก่ซ่งพยักหน้า หยิบป้ายคำสั่งนั้นขึ้นมาเพ่งพินิจ

“เฮือก งานฝีมือและทักษะการแกะสลักชิ้นนี้เลียนแบบได้เหมือนจริงๆ!”

เสิ่นเอ้ามุมปากกระตุกเล็กน้อย “เจ้าพูดอะไรนะ”

เถ้าแก่ซ่งกระแอมไอ “แค่กๆ ข้าจะบอกว่าป้ายคำสั่งนี้เป็นของจริง”

เสิ่นเอ้ารับป้ายคำสั่งคืนมา “หึ รู้ก็ดี เสียอารมณ์จริงๆ!”

เสิ่นเอ้าเอ่ยจบก็หมุนตัวเดินออกจากประตูร้าน จะผ่าแร่วิญญาณไปร้านแร่วิญญาณที่ไหนก็ได้ไม่ใช่หรือ เถ้าแก่ร้านนี้พูดมาก แถมยังสงสัยในฐานะของเขาอีก

เสิ่นเอ้าแสดงให้เห็นว่าในชีวิตนี้เขาไม่เคยต้องคับอกคับใจเช่นนี้มาก่อน

จากนี้ไป เขาจะขึ้นบัญชีดำร้านแร่วิญญาณร้านนี้ไปตลอดชีวิต!

…………..

เถ้าแก่ซ่งเห็นเสิ่นเอ้าหมุนตัวจะจากไป ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

เขารีบเดินมาขวางหน้าเสิ่นเอ้าไว้ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “องค์ชายอย่าทรงกริ้วไปเลย!”

เสิ่นเอ้าแค่นยิ้ม “เหอะๆ ข้าไม่ได้โมโห แค่จำเจ้าไว้แล้ว”

เถ้าแก่ซ่งรีบขอโทษขอโพย “ขออภัย ผู้เฒ่าระวังตัวมากเกินไป ความจริง องค์ชายเสิ่นเอ้าคือความภูมิใจของอาณาจักรต้าเหยียน และเป็นขวัญใจของผู้เฒ่าเลย

ผู้เฒ่าเลื่อมใสองค์ชายหกมากมาตลอด พอเห็นท่านบอกว่าตัวเองคือองค์ชายหกก็เลยรู้สึกเหลือเชื่อไปบ้างพ่ะย่ะค่ะ”

พอได้ฟังดังนั้น รอยยิ้มเยาะบนหน้าเสิ่นเอ้าคลายลงทีละน้อย

เขายิ้มหยีตาว่า “อ้อ ถ้าเช่นนั้นเจ้าลองพูดมาหน่อยสิว่าเหตุใดเจ้าถึงเลื่อมใสองค์ชายหก”

เถ้าแก่ซ่งตอบ “เป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่าองค์ชายองค์ชายหกเสิ่นเอ้าคืออัจฉริยะสูงส่ง พรสวรรค์การบำเพ็ญพานพบได้ในรอบร้อยปีแห่งราชวงศ์อาณาจักรต้าเหยียน!

ไม่ใช่แค่นั้น เขายังมีเนตรปัญญา ชำนาญการค้นวิญญาณประเมินแร่อย่างยิ่ง หินแร่วิญญาณใดที่ผ่านตาเขาจะถูกมองความจริงภายในขาดได้ในพริบตา เป็นยอดบุคคลมหัศจรรย์ในวงการค้นวิญญาณประเมินแร่จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อได้ฟังคำพูดเถ้าแก่ซ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นเอ้าอ่อนโยนขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นึกเลยว่าชื่อเสียงของข้าจะโด่งดังในสวนหมื่นวิญญาณเช่นนี้

เป็นที่รู้กันว่า คนที่อยู่รอดในสวนหมื่นวิญญาณได้ล้วนเป็นยอดบุคคลที่มีทั้งเงิน กำลัง และอำนาจ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางซื้อหินแร่ที่ใช้ศิลาวิญญาณเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนได้