บทที่ 64 ในที่สุดหัวข้าก็เขียวแล้ว?

บทที่ 64 ในที่สุดหัวข้าก็เขียวแล้ว? “จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร อวิ๋นซีพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อลงเดิมพันแล้ว อวิ๋นซีก็ต้องยอมรับผลการเดิมพัน”

พอได้ยินว่าเสิ่นเทียนไม่เอาหินแร่นี่ จางอวิ๋นซีพลันหน้าแดงขึ้นมา

นางเป็นผู้หญิงที่เย็นชาอย่างยิ่งมาตั้งแต่เยาว์วัย เป็นคนไม่ยอมคนมาตลอด ครั้งนี้ในเมื่อนางสงสัยความสามารถของเสิ่นเทียน ทั้งยังเดิมพันกับเถ้าแก่ซ่งแล้ว

เช่นนั้นนางก็ยอมรับผลการเดิมพัน จี้มังกรพยัคฆ์นี่เป็นของเสิ่นเทียนตามที่เดิมพันไว้ก่อนหน้านี้

จางอวิ๋นซีไม่สนเรื่องกล้ำกลืนคำพูด นางแค่อยากใช้ของอื่นแลกจี้หยกกลับมา

นางสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องเสิ่นเทียนพลางเอ่ย “สหายเสิ่น โปรดอย่าดูถูกข้า จี้มังกรพยัคฆ์นี้ควรจะเป็นของสหายเสิ่นตามการเดิมพัน อวิ๋นซีแค่หวังว่าสหายเสิ่นจะตัดใจยอมแลกเปลี่ยนกัน อวิ๋นซียินดีใช้ทุกอย่างแลกเปลี่ยน ขอให้สหายเสิ่นบอกราคามาได้เลย!”

……

เสิ่นเทียนมองจางอวิ๋นซีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความแน่วแน่แล้วก็จนปัญญา

แม่นางคนนี้คงไม่ใช่คนโง่หรอกกระมัง!

ข้าบอกแล้วว่าจะไม่เอาค่าตอบแทน ให้เจ้าเอาจี้หยกไปได้เลย เจ้ากลับจะเอาของอย่างอื่นมาแลกหรือ

นี่มันไม่เสียเวลารึไง!

เสิ่นเทียนมองไปนอกหน้าต่าง สายฟ้าบนท้องนภานั้นหายไปแล้ว ปรากฏการณ์พิลึกเหนือฟ้าสวนหมื่นวิญญาณต้องพาผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดมาแน่

ต้องรีบโยนมันหวานลวกมือนี่ไปเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ไว้

เสิ่นเทียนมองจางอวิ๋นซี สายตานั้นทำให้นางหน้าแดงเล็กน้อย

เขาขบคิดแล้วถาม “อะไรก็ได้จริงๆ รึ”

บัดซบ หรือว่าเจ้านี่อยากจะให้ข้าใช้เรือนร่างจริงๆ?

แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับจี้มังกรพยัคฆ์เทพสวรรค์ เกี่ยวกับความรุ่งเรืองและเสื่อมโทรมของแดนศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้เขาจะฉวยโอกาสเอาเปรียบก็ได้แต่ยอมรับแล้ว!

จางอวิ๋นซีถอนหายใจ “ใช่!”

เสิ่นเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นข้าต้องการ…หน้ากากบนใบหน้าท่านเซียน!”

หน้ากากขนหงส์ที่จางอวิ๋นซีใส่อยู่นั้น มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าแพงมาก

น่าจะเป็นของหายากด้วย

ตอนนี้เวลาเร่งด่วน ต้องรีบแลกๆ ไปให้เสร็จแล้วเผ่นหนี

คำพูดของเสิ่นเทียนทำให้จางอวิ๋นซีงุนงงไปอย่างเห็นได้ชัด

นางสูดลมหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง “สหายเสิ่นมั่นใจรึ”

เสิ่นเทียนพยักหน้า “ใช่ มั่นใจ”

ใบหน้าใต้หน้ากากจางอวิ๋นซีแดงขึ้นมาทีละนิด

ไม่นึกเลยว่าข้าจะเข้าใจคุณชายเสิ่นผิดไป เขาไม่ใช่คนชอบฉวยโอกาสเอาเปรียบ

ต้องการหน้ากากขนหงส์ข้าก็เพื่อจะดูใบหน้าข้าหรือ

หรือว่าอยากเก็บหน้ากากไว้ ภายภาคหน้าจะเก็บไว้ดูยามคิดถึง?

……..

หน้ากากขนหงส์มีความหมายไม่ธรรมดาสำหรับจางอวิ๋นซี มันคือสมบัติวิญญาณระดับสูงสุดที่ได้รับถ่ายทอดมาจากผู้อาวุโสชื่ออวี่หยวนอาจารย์ของนาง

ไม่เพียงแค่สามารถสกัดการตรวจสอบด้วยจิตทุกชนิด แต่ยังอำพรางพลังภายในตัวเองได้

ตั้งแต่จางอวิ๋นซีรับหน้ากากนี้มาแล้ว ก็ไม่เคยถอดออกต่อหน้าคนนอกเลย

แม้แต่ในแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์ คนที่เคยเห็นใบหน้าแท้จริงของนางยังมีน้อยยิ่ง

แต่ตอนนี้ เสิ่นเทียนกลับจะใช้จี้หยกมังกรพยัคฆ์เทพสวรรค์แลกกับหน้ากากขนหงส์ของนาง

จางอวิ๋นซีใจสั่นไหว ‘คุณชายเสิ่นใช้วิชาจักรพรรดิแลกกับดูหน้าข้าหรือ หรือว่าในช่วงเวลาสั้นๆ นี้เขาจะสนใจข้าแล้ว?’

พอเกิดความคิดนี้ขึ้นในใจ จางอวิ๋นซีก็หน้าแดงไปถึงหู

นางสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วว่า “ได้ ข้าตกลงกับเจ้า!”

เมื่อเอ่ยจบ จางอวิ๋นซีก็ระเบิดกลิ่นอายพลังที่แก่กล้าอย่างยิ่งมาทั้งตัว สายฟ้าสีเงินรวมเป็นพยัคฆ์ขาวตัวหนึ่ง ห่อหุ้มเสิ่นเทียนกับจางอวิ๋นซีเอาไว้ข้างใน

ส่วนกุ้ยกงกง ฉินเกา เถ้าแก่ซ่ง และพวกหลิวไท่อี่ถูกตัดขาดอยู่ข้างนอก

จางอวิ๋นซีถอดหน้ากากบนหน้าออกช้าๆ ภายใต้แสงสะท้อนสายฟ้าสีเงิน

เนื้อนวลดั่งหิมะ ผิวราวกับหยกขาว คิ้วเหมือนใบหลิ่ว ดวงตาดั่งดารา

ไม่สดใสล่มเมืองเหมือนเสี่ยวหลิงเซียน และไม่น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนหลี่เหลียนเอ๋อร์ ไม่เศร้าระทมเคียดแค้นเช่นจิ่วเอ๋อร์

จางอวิ๋นซีมีเอกลักษณ์ไปทางงดงามและเย็นชา ตรงกลางหน้าผากมีความองอาจผึ่งผายของวีรสตรี

แม้ใบหน้าจะงดงามอย่างยิ่ง แต่กลับทำให้คนไม่เกิดความคิดดูหมิ่นเลย

นี่คือเทพีสงครามที่มีบุคลิกและความสามารถเลิศล้ำ ไม่ด้อยไปกว่าบุรุษ

ถ้าจะให้บรรยายละก็ นางทำให้เสิ่นเทียนนึกถึงหญิงแกร่งหลายท่านนั้น