บทที่ 79 ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว เขาคือบุตรแห่งโชค

บทที่ 79 ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว เขาคือบุตรแห่งโชค ศิษย์พี่ เอาแผนที่ยอดเขาวิญญาณมาเถอะ!

คำพูดของเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์ทำให้นักพรตชราอึ้งไป

‘ทำไมกัน เจ้ายอมให้ยอดเขาวิญญาณศิษย์พี่หนึ่งลูก แต่ไม่ยอมให้ข้ารับศิษย์หรือ’

เขาจึงพูดด้วยความจนใจว่า “ศิษย์น้องรองต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ! ศิษย์พี่แค่อยากรับศิษย์เท่านั้นเอง”

เสียงของเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์จากกลางหมอกเซียนไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย “ศิษย์พี่ ถึงข้าจะฝึกฝนคัมภีร์เสริมวิถีฟ้า ตัดเจ็ดอารมณ์หกความปรารถนา แต่ข้าไม่ได้ตัดสติปัญญาไปด้วย ท่านไม่เข้าใจความพิเศษของคนคนนี้!”

เจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เอ่ยต่อนิ่งๆ “ได้ยินอวิ๋นซีบอกว่าปรมาจารย์เซียนเอ้าเทียนที่ว่านี่มหัศจรรย์มาก เห็นๆ อยู่ว่าอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี แต่กลับมีวิชาวิญญาณชวนให้โลกต้องตกตะลึง”

นักพรตชราเบ้ปาก “แล้วอย่างไร คุ้มค่าที่เจ้าต้องให้ความสำคัญเช่นนี้รึ”

เจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์เอ่ยอย่างเฉยชา “ดังนั้น นี่คือเหตุผลที่ข้าตัดเจ็ดอารมณ์หกความปรารถนาไป เกิดแก่เจ็บตาย รักกันต้องแยกจาก เคืองแค้นต้องอยู่ด้วยกัน ร้องขอมาไม่ได้ ความทุกข์แปดอย่างในชีวิตคนล้วนบดบังสติปัญญา

มีเพียงตัดเจ็ดอารมณ์หกความปรารถนาทิ้งไปทั้งหมด ถึงจะบรรลุขอบเขตสูงสุดที่ลืมความรักได้อย่างสมบูรณ์ คนกับฟ้าผสานกันเป็นหนึ่งเดียว เช่นนั้นไม่ว่าจะฝึกฝนตระหนักรู้ในสัจธรรมหรือวิเคราะห์ปัญหาก็จะได้ผลลัพธ์ที่สูงขึ้นมาก”

นักพรตชราพูดด้วยความหน่ายใจ “ศิษย์น้องรอง เจ้าเล่นปริศนาคำทายอะไรกับศิษย์พี่อีกแล้วหรือ”

เจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์ส่ายหน้า “ไร้สาระ ศิษย์พี่ท่านเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว”

นักพรตชรากำหมัดแน่น “ศิษย์พี่ว่าเจ้าคงอยากมีเรื่องกระมัง!”

เจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์ว่า “ในการประลองวิชา ท่านก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าเหมือนกัน”

นักพรตชราอึ้งงัน

เขาล้วงจี้มังกรพยัคฆ์ออกมาจากอกเสื้อช้าๆ “เจ้าคนแซ่จางพูดมาตรงๆ เลยเถิด อย่าคิดว่าข้าฟังไม่เข้าใจนะว่าเจ้ากำลังหลอกด่าว่าข้าทั้งโง่และอ่อนแอ! เชื่อหรือไม่ว่าถ้าศิษย์พี่โมโห ข้าจะทุบตีเจ้า”

“ศิษย์พี่ มีอะไรคุยกันดีๆ อย่าใจร้อนไป” เจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์พูดอย่างจนใจ “ช่างเถอะ ข้าจะอธิบายกับศิษย์พี่อย่างละเอียดเอง ศิษย์พี่ ท่านเคยเห็นปรมาจารย์ชีพจรวิญญาณอายุต่ำกว่ายี่สิบปีหรือไม่”

นักพรตชราแสยะปาก พูดยิ้มๆ ว่า “ปรมาจารย์ชีพจรวิญญาณอายุต่ำกว่ายี่สิบปีหรือ เป็นไปได้อย่างไร”

ปรมาจารย์ชีพจรวิญญาณที่ว่าไม่ใช่แค่ต้องมีวิชาวิญญาณเลิศล้ำสุดยอดเท่านั้น ศักยภาพจริงๆ จะต้องถึงระดับดวงจิตดรุณขึ้นไปด้วย

เพราะปรมาจารย์ขั้นสูงส่วนใหญ่จะใช้วิชาค้นวิญญาณประเมินแร่ได้ ก็ต้องอยู่ระดับดวงจิตดรุณ

คนหนุ่มสาวอายุต่ำกว่ายี่สิบปีต้องศึกษาวิชาวิญญาณและต้องฝึกบำเพ็ญอีก ต้องแยกสมาธิและกำลังวังชาไปหลายส่วน แล้วจะก้าวหน้าเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร

พึงรู้ไว้ว่าวิชาวิญญาณยากยิ่งกว่าการฝึกบำเพ็ญเซียนเสียอีก!

พูดอย่างจริงจังคือ ปรมาจารย์ชีพจรวิญญาณอายุต่ำกว่ายี่สิบปีหรือกระทั่งผู้สูงศักดิ์ที่ฝึกประสานทั้งกายและปราณซึ่งอายุต่ำกว่ายี่สิบปีมีน้อยมาก

มองไปทั้งดินแดนบูรพา หลายหมื่นปียังหาตัวอย่างเช่นนี้ไม่เจอ

เท่าที่นักพรตชรารู้มา ปรมาจารย์ชีพจรวิญญาณอายุน้อยที่สุดที่พิสูจน์ได้ในดินแดนบูรพายามนี้ ตอนที่ทะลวงสู่ระดับดวงจิตดรุณและเลื่อนขึ้นเป็นปรมาจารย์ชีพจรวิญญาณก็มีอายุสามสิบหกปีเต็มแล้ว

…..

เจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์พยักหน้าเล็กน้อย “ศิษย์พี่ก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้เหมือนกันใช่หรือไม่! แต่จากข้อมูลที่อวิ๋นซีเอากลับมา ปรมาจารย์เซียนเสิ่นเอ้าเทียนที่ว่านั่นอายุไม่ถึงยี่สิบปี!”

นักพรตชราอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะมีสีหน้าจริงจังขึ้นมา “ศิษย์น้องหมายความว่าอย่างไร”