บทที่ 15

เจียงจิ่นหนิงเดินกะเผลกเข้ามาในห้องของฮูหยินใหญ่เจียง

"ท่านย่า มีคนมารังแกหลานรักของย่า ท่านต้องทวงความยุติธรรมให้ข้านะ!"

ฮูหยินใหญ่เจียงมองไปแล้วก็ตกใจ

เจียงจิ่นหนิงใบหน้าซีกหนึ่งเขียวซีกหนึ่งม่วง แถมยังเดินกะเผลก

หลิ่วซู่มองที่เจียงจิ่นหนิง เดินขึ้นหน้าไปโดยไม่รู้ตัว

เจียงจิ่นหนิงไม่สนใจการมีตัวตนอยู่ของหลิ่วซู่ วิ่งไปร้องไห้ต่อหน้าของฮูหยินใหญ่เจียง

ฮูหยินใหญ่เจียงรู้สึกสงสารเป็นอย่างมาก

"หลานรักของย่า ใครมันทำหลานย่าเป็นแบบนี้!"

เจียงจิ่นหนิงชี้ไปที่รอยแผลบนใบหน้า พูดออกมาอย่างน่าสงสาร

"ท่านย่า เจียงหวานหว่านเป็นคนตี นางไม่เพียงตีข้า แถมยังตีท่านแม่อีกด้วย!"

เมื่อหลิ่วซู่ได้ยินเจียงจิ่นหนิงเรียกเฉาหยูเฟิ่งว่าท่านแม่ สองมือกำหมัดแน่น

สายตาของฮูหยินใหญ่เจียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "เจ้าบอกว่าน้องสาวเจ้าตีเจ้าจนมีสภาพเช่นนี้เหรอ!"

เจียงจิ่นหนิงพยักหน้าอย่างแรง

"คนในจวนต่างก็เห็นกันหมด"

ฮูหยินใหญ่เจียงโมโห เดิมคิดว่าเจียงหวานหว่านกลับมาโกรธแค้นนางเฉา จึงลงมือทำร้าย

คิดไม่ถึงว่านางจะลงมือโหดร้ายกับพี่ชายตัวเองได้ขนาดนี้

เจียงจิ่นหนิงเป็นน้องชายคนเล็กสุดของบ้าน นางรักดั่งแก้วตาดวงใจ

แต่วันนี้กลับถูกน้องสาวแท้ๆทำร้ายขนาดนี้ สายตาฮูหยินใหญ่เจียงปรากฎความไม่พอใจ

"เจียงหวานหว่านอยู่ที่ไหน"

ฮูหยินใหญ่เจียงมองไปที่หลิ่วซู่ที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง

หลิ่วซู่ก้มหน้าไม่ยอมพูดจา

"แม่นมหลี่ เจ้าพาคนไม่ตามหาตัวเจียงหวานหว่าน แล้วพามาพบข้าเดี๋ยวนี้!"

แม่นมหลี่ถอยออกไป เพื่อไปหาเจียงหวานหว่าน

แม่นมหลี่เพิ่งจะออกไปก็เจอกับเจียงหวานหว่านพอดี ก็เลยพาตัวเจียงหวานหว่านเข้ามาพบฮูหยินใหญ่

"คุณหนู ฮูหยินจะเป็นอะไรไหมเจ้าคะ" สือหลิ่วกระซิบพูดคุยกับเจียงหวานหว่าน

เจียงหวานหว่านไม่กังวลว่าฮูหยินใหญ่เจียงจะทำรุนแรงกับท่านแม่หรอก

ภรรยาเอกเพิ่งกลับเข้าจวน ก็ถูกทุบตีดุด่า ถ้าหากใครรู้เข้า ไม่รู้ว่าจะเอาตระกูลเจียงไปเล่าลือต่อว่ายังไง

ฮูหยินใหญ่เจียงไม่มีทางยอมให้เรื่องพวกนี้ไปกระทบกับอนาคตของเจียงป๋อเหนียนได้