บทที่ 7

เจียงหวานหว่านจึงสั่งให้แม่เฒ่างานหยาบไปเอาอาหารมา

แม่เฒ่างานหยาบรับคำสั่ง เอาอาหารมาวางไว้แล้วก็ออกไป

กับข้าวสองอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง

ชามที่ใช้ใส่ข้าว ขอบชามแตกเป็นรู ข้าวที่ให้มาก็เก่าสีออกเหลืองนิดๆ แล้ว แถมยังมีทรายเม็ดเล็กๆ ปะปนมาด้วย

ปลานึ่ง ดูเหมือนจะไม่เลว แต่กลับมีกลิ่นฉุนคลุ้งขึ้นจมูก แค่ได้กลิ่นก็อยากจะอาเจียนแล้ว

หมูผัดซีอิ๊ว ดูไปแล้วก็ไม่มีเนื้อแดงเลยสักนิด เป็นมันหมูล้วนๆ

สือหลิ่วเบ้ปาก หยิบช้อนมาลองตักน้ำแกงที่ดูเหมือนปกติขึ้นมาชิมคำหนึ่ง

คิ้วขมวดแน่น หน้าตาเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมาให้ได้

วินาทีต่อไปก็อาเจียนออกมา

"คุณหนูคะ เมื่อครู่เหมือนข้าได้กินเยี่ยวเข้าไปเลยเจ้าค่ะ!"

พูดจบก็บ้วนน้ำล้างปากไปหลายครั้ง

เจียงหวานหว่านสีหน้าแย่มาก บอกให้สือหลิ่วไปเรียกแม่นมหวังมา

สือหลิ่วไปแล้วก่อนจะกลับมาอย่างรวดเร็ว

"คุณหนูคะ แม่นมหวังบอกว่าตอนนี้นางต้องดูแลฮูหยินและคุณชายที่บาดเจ็บ ไม่สามารถมาได้ หากมีเรื่องอะไร รอให้นางเสร็จธุระก่อนค่อยว่ากันเจ้าค่ะ"

หึ วางอำนาจเหรอ ไม่มีทางหรอก

เจียงหวานหว่านให้หลิ่วซู่รอก่อน สั่งให้สือหลิ่วถืออาหารตามนางมา เพื่อไปหานางหวัง

นางหวังเป็นภรรยาของจางวั่งไฉ พวกเขาสองสามีภรรยาถือเป็นมือขวามือซ้ายของเฉาหยูเฟิ่ง

เมื่อชาติก่อน ตัวนางถูกขังไว้ในห้องลับ จางวั่งไฉเป็นคนฟาดนางด้วยแส้ที่ชุบด้วยน้ำเกลืออย่างต่อเนื่อง

ประทับตราเหล็กร้อนบนร่างกายของนาง เจ็บปวดไปถึงกระดูก...

ความแค้นที่ฝังแน่นในกระดูกนี้ เจียงหวานหว่านชาตินี้จะไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ แน่ ถลกหนักเลาะกระดูกก็ไม่พอคลายความแค้นนี้ไปได้

ในระหว่างคิดอยู่นั้น เจียงหวานหว่านก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเรือนของเฉาหยูเฟิ่งแล้ว

ประจวบเหมาะได้เจอกับนางหวังที่กำลังเดินมาข้างหน้าพอดี

เซียงเออร์สาวใช้วิ่งออกมาพูดกับนางหวังไม่กี่ประโยค ก็รีบออกไปอย่างรวดเร็ว

เซียงเออร์พูดกับแม่นมหวังเสียงเบา สายตาของแม่นมหวังมองมาทางเจียงหวานหว่าน

สือหลิ่วเดินตามหลังเจียงหวานหว่านอยู่ พูดเสียงต่ำ "คุณหนู คนข้างหน้าก็คือแม่นมหวังเจ้าค่ะ"

"บ่าวนางหวัง คารวะคุณหนู"