บทที่ 8

แม่นมหวังถูกกรอกอาหารจนเต็มปาก ใบหน้าแดงก่ำ กลิ่นรสที่อยู่ในปากทำให้รู้สึกอยากจะอาเจียน

คิดอยากจะตะโกนร้องออกไป แต่ก็ร้องไม่ออก จึงได้แค่ส่งเสียงครวญครางอย่างน่าสงสาร

เซียงเออร์ที่แอบดูอยู่เห็นแล้วว่าแม่นมหวังถูกตบ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปห้าม จึงหมุนตัววิ่งกลับไปในเรือน

"ฮูหยิน แย่แล้ว แม่นมหวังถูกตบเจ้าค่ะ"

"ใคร ใครกล้าตบแม่นมหวัง ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน!"

เฉาหยูเฟิ่งโมโหจัด

เซียงเออร์หอบหายใจแรง เม้มปากก่อนตอบว่า "เจียงหวานหว่านเจ้าค่ะ!"

เฉาหยูเฟิ่งรีบพูด "นังแพศยาสมควรตายนัก! ไปจับตัวนางมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

"เจ้าค่ะ"

เซียงเออร์ตะโกนเรียกสาวใช้ในเรือน แล้ววิ่งออกไปด้วยท่าทีขึงขัง

เฉาหยูเฟิ่งกัดฟันกรอด กำหมัดตีไปบนผ้านวมอย่างแรง แม่นมหวังเป็นแม่นมของนาง

ตอนนี้พวกเจียงหวานหว่านเข้ามาอยู่ในจวน ตกอยู่ในกำมือของนางแล้ว

รอให้แผลนางหายดีก่อน จะไม่ยอมให้นังแพศยาสองคนนั่นอยู่อย่างมีความสุขแน่

เมื่อเซียงเออร์พาคนออกมา เจียงหวานหว่านก็พาสือหลิ่วกลับไปตั้งนานแล้ว

พวกสาวใช้ต่างรีบช่วยกันประคองแม่นมหวังเข้าไปข้างใน

เจียงหวานหว่านไม่ได้พาสือหลิ่วกลับไปเลย แต่อ้อมไปทางห้องครัว

แม่เฒ่าที่ดูแลห้องครัวก็เป็นคนของเฉาหยูเฟิ่ง เป็นคนที่ติดตามมาตอนแต่งงานเช่นเดียวกับแม่นมหวัง

ตาตี่จมูกแบน ใครก็ตามที่ทำให้นางไม่พอใจ นางก็จะแอบแกล้งอย่างลับๆ

เจียงหวานหว่านกับสือหลิ่วพูดล้อเลียน "สือหลิ่ว เจ้าดูสิ คนที่อยู่ข้างหน้านั้นดูเหมือนจะไม่มีตานะ"

ปกติแม่เฒ่าอู๋กินดีไม่ได้ต่างจากเจ้านายในจวนเลย แต่ว่านางเป็นคนระมัดระวังตัว จึงไม่ได้ทิ้งร่องรอยให้คนจับได้

แต่ร่างกายที่อวบอ้วนก็หักหลังนาง อ้วนจนตาเหลือเพียงเส้นเดียวแล้ว

ตอนนี้นางกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงอยู่ข้างประตู สั่งให้แม่เฒ่าภายใต้อาณัติทำงานไป

"หยุดนะ! นังคนใหม่ ห้องครัวเป็นที่ที่พวกเจ้าจะเข้าออกได้ตามใจหรือไง รีบไปๆ!"

แม่อู๋คิดว่าเจียงหวานหว่านเป็นสาวใช้ที่เพิ่งเข้ามาใหม่