บทที่ 112 ใส่ใจเขา

ลู่จิ้นยวนเงียบไปสักพัก มู่เยียนหรานได้ยินเขาไม่พูดอะไร ในใจก็หงุดหงิดเล็กน้อย ดังนั้นจึงแกล้งจาม

“จิ้นยวน ที่นี่หนาวกว่าต่างประเทศมาก ฉันรอคุณอยู่นะ แค่กๆ ”

สุดท้ายแล้ว ลู่จิ้นยวนก็ไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาสัญญากับมู่เยียนหรานแล้ว เขาโทรหาอันเฉิน “นายมาที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้ แล้วไปส่งเวินหนิงกลับบ้าน”

พูดจบ ลู่จิ้นยวนก็หยิบปากกาขึ้นมา แล้วเขียนโน้ตว่ามีงานเร่งด่วนที่ตัวเองต้องทำ ให้เธอรออันเฉินมารับ จากนั้นก็ออกไป

กว่าเวินหนิงจะออกมาจากเถ้าแก่เนี้ยได้ กลับมาก็พบว่าลู่จิ้นยวนไม่อยู่แล้ว

เธอมองรอบๆ แล้วพบกระดาษโน้ตใบนั้น ลู่จิ้นยวนออกไปอย่างรีบร้อน เธอรู้สึกหดหู่อย่างไม่ชัดเจนในใจ

ตอนนี้เป็นมื้อเย็น คนในร้านอาหารเยอะมาก เวินหนิงโดนเถ้าแก่เนี้ยดึงไปรออันเฉินที่จุดชำระเงิน

“เกิดอะไรขึ้น แฟนเธอล่ะ ไปแล้วเหรอ? ”

“ข-เขาไม่ใช่แฟนฉัน” จู่ๆ เวินหนิงก็รู้สึกหงุดหงิด ชี้แจงสิ่งเหล่านี้

หลักๆ แล้วเธอไม่อยากฟังเถ้าแก่เนี้ยพูดทักษะการรักษาผู้ชายเหล่านั้นอีก เธอกับลู่จิ้นยวน ไม่ใช่คนบนโลกเดียวกัน ทำไมต้องทำในสิ่งไม่จำเป็นเพื่อดูถูกตัวเองด้วย?

“ฮ่าๆ เธอพูดมันเบาๆ เมื่อกี้ตอนเธอกินข้าว มีท่าทางยังไงไม่ใช่ฉันไม่เห็น เธอกล้าพูดไหมล่ะว่าในใจเธอไม่ชอบเขาสักนิด ไม่ใส่ใจเขา? ”

เวินหนิงตกตะลึงสักพัก เธอกำลังจะปฏิเสธ เถ้าแก่เนี้ยก็ส่ายหน้ากับเธอ “อย่าปฏิเสธ สำหรับฉันมันก็เป็นการอยากปกปิดซ่อนเร้น กลับกลายเป็นเปิดเผยให้โลกรู้”

เวินหนิงปิดปากทันที แค่ในใจคิดถึงคำพูดเถ้าแก่เนี้ยอยู่ตลอดเวลา

เธอรู้สึกสับสนกับลู่จิ้นยวนตลอดเวลา โดยเฉพาะหลังจากรู้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกเขา ได้เห็นเธอ เวินหนิงก็มักรู้สึกอึดอัด

เวินหนิงไม่เคยมีความรักอย่างจริงจัง เมื่อก่อนคบกับยวี๋เฟยหมิง ส่วนมากเป็นการคบด้วยการเตรียมการของพ่อแม่ ไม่มีความรักและความเกลียดชังที่ฝังใจอะไร

ตอนนี้ให้เธอคิดว่าเธอรู้สึกกับผู้ชายอีกคนหรือไม่ มีความรู้สึกอย่างไร เธอก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหนึ่ง

“ดูเธอสิ เป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว ยังเหมือนคนไม่มีความรักอีก แต่เธอไม่ต้องเครียดไปนะ เมื่อกี้ฉันเห็นเขา รู้สึกว่าไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจเธอ ดูท่าทางเขามีฐานะไม่เลวใช่ไหม ยอมมาที่แบบนี้เป็นเพื่อนเธอ ก็ถือว่าใส่ใจมากแล้ว”

เถ้าแก่เนี้ยเห็นสีหน้าเวินหนิงแย่มาก ก็คิดว่าเธอรู้สึกไม่ดีกับการจากไปของชายคนนั้น “ตอนนี้เขาไปแล้ว แต่ไม่ลืมที่จะบอกเธอ แสดงว่าเขาก็ใส่ใจความรู้สึกเธอ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอจะกลัวอะไรอีก เพียงแค่ใช้วิธีเหล่านั้นที่ฉันเพิ่งพูดไป รับประกันว่าเขายอมความดื้อรั้นของเธอ”

เวินหนิงไม่ได้พูดอะไร แค่ฟังคำพูดเถ้าแก่เนี้ย

ลู่จิ้นยวนเขา……มีความรู้สึกกับเธอพิเศษแบบนั้นจริงๆ เหรอ?

เวินหนิงไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อน เธอกังวลจนคิดมาก จะอับอายด้วยความหลงใหลของตัวเอง แต่ตอนนี้ได้ยินคนนอกพูดแบบนี้ ก็ทำให้หัวใจเธอหวั่นไหวอีกครั้ง

หญิงสองคนกำลังคุยวิธีการพิชิตผู้ชายอยู่ อันเฉินก็มาถึงแล้ว

เห็นเวินหนิง ก็เดินเข้ามา “bossให้ผมมารับคุณครับ”

เถ้าแก่เนี้ยพยักหน้า “ดูสิ อยู่ห่างไกลยังเรียกคนมารับเธอโดยเฉพาะ ถ้าเป็นคนปกติก็ให้เงินเธอนั่งรถกลับแล้ว เธอต้องรักและทะนุถนอมนะ”

เวินหนิงไม่ได้พูดอะไร หลังจากบอกลาเถ้าแก่เนี้ย ก็เดินออกมากับอันเฉิน

“ลู่จิ้นยวนยุ่งอยู่ที่บริษัทเหรอ? ” เวินหนิงขึ้นรถไป อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นอย่างสงสัย

เรื่องที่ทำให้ลู่จิ้นยวนออกไปรีบร้อนแบบนั้น น่าจะจริงจังมากล่ะมั้ง