บทที่ 116 มอบให้คนที่รัก

หลังจากเลิกงาน ลู่จิ้นยวนก็มาถึงสถานที่ที่ไป๋ซินอวี๋กำหนดไว้เรียบร้อย

เพราะรู้นิสัยลู่จิ้นยวน ดังนั้นจึงไม่ได้เลือกสถานที่ที่ครึกครื้นเหล่านั้น และรวมๆ แล้วมีแค่ไม่กี่คนที่ค่อนข้างสนิทกัน

ลู่จิ้นยวนเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของบาร์ เห็นใบหน้าคุ้นตาไม่กี่หน้า เขาก็พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย

มู่เยียนหรานนั่งโซฟา วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีแดงเพลิง ไม่ยาวไม่สั้น แต่หุ่นที่สมบูรณ์แบบของเธอทำให้ดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น แต่สีที่สดแบบนี้ไม่ได้มีผลกระทบต่อนิสัยเฉพาะตัวของเธอเลยสักนิด ไม่ได้ไร้ค่า แต่สะดุดตาเป็นพิเศษ

ไป๋ซินอวี๋เดินเข้ามาโอบไหล่เขา “ตั้งแต่เจอนายครั้งล่าสุด นายก็ไม่เคยออกมาอีกเลย ในที่สุดครั้งนี้ก็ยอมออกมา”

ขณะที่พูดก็มองไปทางมู่เยียนหรานที่นั่งข้างๆ “โอ๊ย เพราะให้เกียรติเยียนหรานนี่เอง”

มู่เยียนหรานก้มหน้าเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าคำพูดของไป๋ซินอวี๋ทำให้เธอสุขใจ

แต่ไม่นานเธอก็ยิ้มอย่างมั่นใจอีกครั้ง “คุณพูดอะไรน่ะ ให้เหล้าคุณดื่มแล้วยังปิดปากไม่ได้อีกเหรอ? ”

ไป๋ซินอวี๋ผลักลู่จิ้นยวนไปข้างๆ มู่เยียนหราน ให้ทั้งสองนั่งข้างกัน “ได้ ฉันจะดื่มเหล้า ปิดปากไม่พูดอะไรเลย”

ลู่จิ้นยวนนั่งด้วยท่าทางสงบ ไม่คิดจะเอ่ยปากก่อน

มู่เยียนหรานทนไม่ไหวจึงเอ่ยปากก่อน “จิ้นยวน คุณเจอฉันแล้วไม่คิดจะพูดอะไรเหรอ? ”

วันนี้ก่อนที่เธอจะมา แต่งตัวนานเป็นพิเศษ เลือกเสื้อผ้านานมาก เพื่อที่จะทำให้ลู่จิ้นยวนดวงตาเป็นประกาย แต่ผู้ชายคนนี้ดันไม่พูดอะไรเลย ทำให้หัวใจเธอคันยิบๆ

“วันนี้เธอสวยมาก”

ลู่จิ้นยวนขมวดคิ้วที่แทบมองไม่เห็น แต่ก็ยังชมอย่างมีมารยาท

มู่เยียนหรานสวยมาตลอด แค่วันนี้เธอแต่งตัวสวยมาก และมีความดุดันเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ทำให้ลู่จิ้นยวนนึกถึงใบหน้าแห้งสะอาดปราศจากแป้งของเวินหนิงนั้น แค่มองแล้วรู้สึกสบายตา

มู่เยียนหรานได้ยินคำชมของลู่จิ้นยวน ในใจถึงแม้จะดีใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่มากพอ

เธอคิดว่าลู่จิ้นยวนต้องหลงเธออีกครั้ง แต่จากท่าทีเขาในตอนนี้ กลับเหมือนเพื่อนทั่วๆ ไป เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นเธอในสายตา

บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ค่อนข้างแปลก ในตอนนี้ เฉิงหยางก็มาแล้ว

เปิดประตูออกก็เห็นคู่ “กิ่งทองใบหยก” นั่งด้วยกัน มุมปากก็ยกขึ้นอย่างชั่วร้าย “ฉันมาผิดเวลาหรือเปล่า? ”

แต่เขาก็นึกถึงเวินหนิงที่คราวก่อนลู่จิ้นยวนพาไป สีหน้าก็มีความกวนนิดหน่อย “เก่งจัง จิ้นยวน ตอนนี้นายผิดปกติ มีสาวๆ เยอะ แต่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในสองสไตล์นี้เลย”

ไป๋ซินอวี๋อยากจะตบเฉิงหยางให้ตาย ไม่คิดว่าตอนนี้มู่เยียนหรานจะจ้องมองลู่จิ้นยวนตลอด เห็นได้ชัดว่ามีการคืนดีกัน?

จะพูดถึงผู้หญิงต่ำต้อยคนนั้นทำไม อะไรที่ไม่ควรพูดก็ดันพูด

เฉิงหยางไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เพราะเขาไม่อยากให้มู่เยียนหรานและลู่จิ้นยวนกลับมาคบกันอีก

อดีตของพวกเขาสวยงามจริงๆ เหมือนเจ้าหญิงและเจ้าชายในเทพนิยาย แต่ตอนนี้พวกเขาโตแล้ว ไม่ใช่เด็กน้อยที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของพ่อแม่

ยิ่งไปกว่านั้น มู่เยียนหรานไม่เคยกลับมาในช่วงที่ลู่จิ้นยวนลำบากที่สุดเลย ปมในใจนี้พวกเขาสามารถเปิดมันได้จริงๆ เหรอ?

เฉิงหยางมองโลกในแง่ดีไม่ได้เลยสักนิด คนที่นิสัยแข็งกร้าวเหมือนกันไม่ค่อยคบกันนัก ผลสุดท้ายก็คือทำร้ายกันและกัน บาดเจ็บสาหัส มีแผลไปทั้งตัว

รอยยิ้มบนใบหน้ามู่เยียนหรานแข็งทื่อ เธอก็นึกถึงผู้หญิงคนนั้นที่ลู่จิ้นยวนคุยโทรศัพท์ด้วยอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นสีหน้าลู่จิ้นยวนผ่อนคลายมาก แตกต่างจากคนในปัจจุบันเหมือนเป็นคนละคนเลย

คำพูดของเฉิงหยาง เป็นการยืนยันสิ่งนี้ยิ่งขึ้น