บทที่ 120 ฟ้อง

โดนเวินหนิงปฏิเสธสองครั้ง สีหน้าลู่จิ้นยวนก็แย่ขึ้น

ความเมตตาของเขา มันเหมือนหายนะในสายตาเธอ จึงหลีกเลี่ยงมันเหรอ?

“เวินหนิง รู้หน่อยว่าอะไรควรไม่ควรทำ”

ลู่จิ้นยวนพูดอย่างเย็นชา น้ำเสียงมีความโกรธ

จมูกเธอแสบนิดหน่อย ไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ถ้าได้รับความใส่ใจของเขาแบบนี้ต่อไป มันก็ไม่ดีกับเธอมากที่สุด

เธอไม่อยากตกอยู่ในความอบอุ่นของเขา ถ้าเป็นอย่างที่มู่เยียนหรานพูดจริงๆ พวกเขาแค่กำลังทะเลาะกันจนไม่สบอารมณ์ เธอเป็นแค่เครื่องมือที่ลู่จิ้นยวนใช้ในการกระตุ้นคนอื่นเท่านั้น……

ตอนนี้ปฏิเสธ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

“ฉันไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรแบบนี้แหละค่ะ ลู่จิ้นยวน เก็บความหวังดีของคุณไว้เถอะ เอามัน……เก็บไว้ให้คนที่จำเป็นจริงๆ ”

เวินหนิงพูดทีละคำ อย่างยากที่จะเข้าใจ

เธอไม่เก่งในการพูดจารุนแรงมาตลอด โดยเฉพาะเผชิญหน้ากับการหวังดีของลู่จิ้นยวน

ลู่จิ้นยวนโกรธถึงขีดสุด โยนของในมือลงดังโครม “ช่วงนี้ฉันตามใจเธอมากเกินไปใช่ไหม? เธอคิดว่าเธอเป็นใคร? ”

ในใจเวินหนิงรู้สึกแย่ ปากก็ยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรในใจคุณ คุณก็ให้ฉันออกไปจากที่นี่สิ มันจะดีกับเรา”

ออกไปเหรอ?

ไม่คิดว่าเธอยังอยากออกไปอีก?

ลู่จิ้นยวนโกรธจัด เดินเข้าไปสองก้าว มองต่ำลงมาหาเวินหนิงด้วยความอวดดีของตัวเอง “เธอคิดว่าตอนนี้เธอไปไหนได้งั้นเหรอ? มีเด็กไม่มีพ่ออยู่ในท้องเธอ จะมีใครต้องการเธอ? เธอคิดว่าเธอท้องโตแล้วยังหางานเลี้ยงตัวเองได้ไหม? ”

“คุณหุบปากนะ!” เวินหนิงได้ยินลู่จิ้นยวนโพล่งออกมาว่าลูกในท้องเธอคือเด็กไม่มีพ่อ ก็โกรธแล้ว

นี่มันลูกของเขา!

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็ลาออก ฉันอยากดูสิว่าออกไปจากบริษัทตระกูลลู่แล้วฉันจะอดตายไหม”

พูดจบ เวินหนิงก็เดินผ่านร่างลู่จิ้นยวนทันที ชายหนุ่มกลั้นหายใจและไม่ได้หยุดเธอ

เมื่อเธอเดินไปแล้ว ลู่จิ้นยวนก็เตะเก้าอี้ตรงหน้า

“บัดซบ”

เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ความคิดไม่ตรงกันและไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรแบบนี้มาก่อน ความหวังดีของเขา มันไม่มีค่าในสายตาเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?

เด็กที่ไม่รู้มาจากไหน มันสำคัญกับเธอขนาดนั้น?

อันเฉินเดินออกมาพร้อมคนทำความสะอาด เห็นความเละเทะนี้ก็ตกใจสะดุ้ง

“boss นี่มัน……”

ไม่ต้องคิด ก็รู้ว่านี่ต้องเกี่ยวข้องกับเวินหนิงอีกแน่ๆ

“เรียกคนมาทำความสะอาดที่นี่ ฉันไม่อยากเห็นของของเธออีกต่อไป”

อันเฉินไม่กล้าถอนขนบนหัวเสือ ทำได้แค่ตอบรับเงียบๆ

ในใจก็อดคาดเดาไม่ได้ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจำอะไรบางอย่างได้……

ดูเหมือนตอนเขากลับมาจะมีคนพูดขึ้นว่าไป๋ซินอวี๋พาสาวสวยคนหนึ่งมา

อันเฉินเดาว่าบางทีพฤติกรรมแปลกๆ ของเวินหนิงในครั้งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับสองคนนี้ เลยไปที่ห้องควบคุมเพื่อดูกล้องวงจรปิด

เมื่อเห็นสองคนนั้น เขาก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

แน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับคุณหนูมู่ที่เพิ่งกลับประเทศมาเร็วๆ นี้

อันเฉินคิด เมื่อไปส่งเอกสารให้กับลู่จิ้นยวน ก็เอ่ยขึ้นมา “boss วันนี้คุณชายไป๋ ไป๋ซินอวี๋กับคุณหนูมู่มาที่บริษัท แต่ไม่รอคุณกลับมาก็ออกไปแล้ว และไม่ได้ฝากข้อความอะไรไว้”

เดิมทีลู่จิ้นยวนมองเอกสารในมือด้วยสีหน้าไม่พอใจ ถึงดูเหมือนกำลังตั้งใจทำงาน แต่จริงๆ แล้วเขาเอาแต่นึกถึงสีหน้าท่าทางตอนเวินหนิงออกไปอยู่ตลอดเวลา