บทที่ 126 ความคิดที่เสี่ยง

แต่ว่า พอนึกถึงคำพูดของมู่เยียนหราน เธอก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย ที่ลู่จิ้นยวนรั้งเธอไว้แบบนี้ เป็นเพราะทำจากใจจริง หรือว่าแค่อยากจะประชดผู้หญิงคนอื่น

ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวเวินหนิง ถึงแม้ลู่จิ้นยวนจะสัญญากับเธอแล้ว แต่เธอก็ไม่มีทางเชื่ออย่างง่ายดาย

เธอไม่เหมือนกับคนพวกนี้ เธอไม่กล้าเสี่ยง

"เรื่องแบบนี้ นายไม่จำเป็นต้องอธิบายกับฉัน ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่งด้วย ไม่ใช่หรอ?"

เวินหนิงห้ามใจไว้ แกล้งทำเป็นไม่สนใจ

สายตาลู่จิ้นยวนก็หม่นหมองไป เขาไม่ใช่คนที่จะอธิบายกับคนอื่นหรือว่าสัญญาอะไรแบบนี้ง่ายๆ

แต่ปฏิกิริยาของเวินหนิง ช่างเย็นชาเหลือเกิน

ผู้หญิงคนนี้ ไม่สนใจเขาสักนิดเลยหรอ?

เมื่อเห็นสีหน้าของลู่จิ้นยวนไม่ดีมากนัก เวินหนิงก็กลืนน้ำลาย ในอากาศปกคลุมไปด้วยความรู้สึกกดดันจนหายใจไม่ออก

การเงียบแบบนี้ ทำให้เวินหนิงรู้สึกร้อนรนใจ ยอมให้ลู่จิ้นยวนพูดอะไรกับเธอ หรือว่าโมโหก็ยังดี ก็ยังรู้สึกสบายใจมากกว่าที่เงียบแบบนี้

"เด็กในท้องของเธอ เป็นของมัน?" ลู่จิ้นยวนอยากได้แค่คำตอบนี้

สายตาของเขามองไปที่ท้องของเวินหนิง สายตาแบบนั้น เยือกเย็นจนทำให้เวินหนิงรู้สึกเกร็ง

เธอวางมือลงบนท้องอย่างไม่รู้ตัว ทั้งน้อยใจ ทั้งโมโห

นี่เป็นลูกของเขาเอง ไม่รู้ว่าแต่งตั้งพ่อให้เด็กคนนี้มาตั้งกี่คนแล้ว

หรือว่า ในสายตาเขา เธอเป็นคนที่สำส่อน ก็เลยทำให้เขาคิดแบบนี้ แล้วไม่สนใจความรู้สึกตัวเองเลย?

"เรื่องของฉัน นายไม่ต้องยุ่ง" เวินหนิงยื่นมือไปจะเปิดประตู แต่ก็ถูกล็อกไว้ เปิดไม่ออก เธอหันกลับไปมองลู่จิ้นยวน "รบกวนคุณปล่อยให้ฉันลงที่นี่ด้วย"

"ปล่อย? ปล่อยให้เธอไปทำอะไรกับน้องเขยแบบนั้น? เธอไม่มียางอายหรอ?"

ลู่จิ้นยวนมองไปที่เวินหนิงอย่างเยือกเย็น คำพูดที่พูดออกมา ก็ยิ่งเกินเลยไปใหญ่

สีหน้าเวินหนิงซีดไป ถึงแม้ จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ลู่จิ้นยวนเหยียบหยามเธอแบบนี้ แต่คำพูดแบบนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกเสียใจมาก

ทีแรกเธอยังคิดว่าคำพูดเมื่อกี้ของเขา จะเป็นการรับประกัน

ไม่แน่เขาอาจจะไม่อยากเสียของเล่นไป เวินหนิงเชื่อว่าเขาไม่มีทางพูดแบบนี้กับมู่เยียนหรานแน่นอน แล้วไม่มีทำทางอะไรแบบนั้นด้วย

แค่เล่นกับชอบ มันไม่เหมือนกัน

"ถึงฉันจะสำส่อนมากแค่ไหน มันก็เป็นเรื่องของฉัน ในเมื่อคุณชานลู่มีคนที่ชอบแล้ว ก็ไปเอาใจเธอสิ แต่ไม่ใช่มายุ่งกับคนที่คุณดูถูกแบบฉัน"

พูดไปด้วย เวินหนิงก็เปิดประตูสุดแรง ดูเหมือนว่าไม่อยากจะทะเลาะกับลู่จิ้นยวนที่นี่อีก

กำปั้นของลู่จิ้นยวนชกไปที่พวงมาลัยรถอย่างแรง จนทำให้เสียงแตรดัง แสบหูมาก

เวินหนิงตกใจจนตัวสั่น ลู่จิ้นยวนค่อยเปิดประตู "ถ้าวันนี้เธอลงรถ อีกหน่อยก็อย่าให้ฉันเห็นเธออีก!"

น้ำเสียงของลู่จิ้นยวน เป็นการบังคับไม่ให้ปฏิเสธ

ถึงแม้ เขาแน่ใจแล้วว่าในใจตัวเองมีเวินหนิง แต่นี่ก็ไม่แสดงว่าเขาสามารถทนให้ผู้หญิงคนนี้เอาแต่ใจไม่เห็นหัวเขาแบบนี้

ถ้าเธอเปิดประตูแล้วไปจากที่นี่จริง เขาก็จะไม่มีทางตามใจเธออีก

มือของเวินหนิงหยุดไป มองผ่านภาพสะท้อนในกระจกเธอก็เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของลู่จิ้นยวน สีหน้าเยือกเย็นมาก

ผู้ชายอย่างเขา พูดคำไหนคำนั้น

ถ้าเธอไปจากที่นี่จริงๆ งั้นอีกหน่อยพวกเขาก็จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก