บทที่ 136 ไม่เหมือนตัวเขาเลย

เวินหนิงรีบส่ายหน้าทันที ความจริง บริเวณที่โดนน้ำซุปลวกเมื่อกี้ก็แสบแดง แต่ว่า น้ำซุปพวกนั้นสาดมาที่หน้าอกของเธอ เป็นบริเวณที่ไม่สะดวกมากนัก เธอจะพูดยังไงกับลู่จิ้นยวน น่าอายมาก

ลู่จิ้นยวนมองไปที่เธอ "ให้ผมดูหน่อย"

เวินหนิงก็รู้สึกตกใจ "ไม่ต้อง ไม่เป็นอะไรจริงๆ!"

"นายกินข้าวเถอะ ฉันไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันกลับไปจัดการเองก็ได้"

เวินหนิงตกใจจนรีบหนี ที่นี่เป็นโรงพยาบาลนะ

แต่สีหน้าของลู่จิ้นยวนก็เข้มงวดไปกว่าเดิม ถ้าจำเป็นต้องไปจัดการ งั้นก็ต้องบาดเจ็บสิ? ผู้หญิงคนนี้ เวลาไหนแล้วยังจะอวดเก่งอีก แล้วอีกอย่าง เธอไม่เชื่อตัวเอง?

เวินหนิงลุกขึ้น กำลังจะออกไป ผู้ชายก็เลิกคิ้วแล้วมองท่าทางที่ทุลักทุเลของเธอ ก็รู้สึกขัดหูขัดตามมาก ก็เลยไม่สนคำปฏิเสธของเวินหนิง พร้อมกับจับแขนเธอไว้แล้วดึงเธอลงมาบนเตียง

"ลู่จิ้นยวน นายจะทำอะไร? รีบปล่อยฉันนะ"

เวินหนิงรู้สึกโลกหมุน แล้วทำให้มีลางสังหรณ์อะไรไม่ดีบางอย่าง

แต่ผู้ชายคนนั้นกลับไม่ตอบ แล้วใช้ร่างใหญ่ของเขาบังคับตัวเธอไว้ จนทำให้เวินหนิงดิ้นหนีไม่ได้ เมื่อเทียบกับร่างบางของเธอ ก็ทำให้คนอื่นรู้สึกคิดลึก

"นาย……" เวินหนิงหน้าแดง จนรู้สึกเหมือนเลือดพุ่งขึ้นสมอง แล้วร่างกายเธอร้อนไปหมด

แต่ว่า อยากจะหนี แต่ก็หนีไม่ได้

ลู่จิ้นยวนจะทำอะไรบางอย่างแน่นอน จนทำให้คนอื่นไม่มีเรี่ยวแรงที่จะตอบโต้

เวินหนิงก็ต้องปล่อยวางร่างกายก่อน ในเมื่อตอบโต้ไปก็ไม่มีประโยชน์ งั้นก็รอดูว่าเขาจะทำอะไรกันแน่

นิ้วมือลู่จิ้นยวนแตะลงบนเสื้อผ้าเวินหนิง ความรู้สึกเย็นมือนั้นก็ทำให้สายตาเขาเยือกเย็นมาก

ผู้หญิงคนนี้ จะไปทั้งๆที่ตัวยังเปียกงั้นหรอ?

ถึงแม้อากาศตอนนี้จะเริ่มอุ่นแล้ว แต่ถ้ายังทำตัวแบบนี้ มีโอกาสที่จะไม่สบายได้

นิ้วมือที่เรียวยาว หยุดลงบนกระดุมคอเสื้อของเวินหนิง

"นายเอามือออกไปเดี๋ยวนี้!"

เวินหนิงรู้สึกร้อนรน ยื่นมืออยากจะไปผลักผู้ชายคนนั้นออก แต่ว่าลู่จิ้นยวนอยู่ชิดเธอมาก ทุกครั้งที่เธอสูดลมหายใจเข้า ก็จะเป็นกลิ่นตัวของผู้ชายคน

นี้เธอไม่อยากหลงไหลกับกลิ่นหอมนี้ แต่สมองก็ไม่ฟังคำสั่งเธอ เหมือนกำลังจะยอมแพ้

"เด็กดีให้ ผมดูหน่อย"

ลู่จิ้นยวนจับมือเวินหนิงไว้ จากนั้นก็ใช้มือปลดกระดุมบนเสื้อ ไม่นาน ผิวกายที่ร้อนแดงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

ลู่จิ้นยวนยั้งมือไว้ เมื่อกี้ที่ปลดกระดุมนั้น ก็ไม่ได้ล่วงเกิน แต่ถึงแม้จะอย่างนี้ ก็ทำให้เวินหนิงรู้สึกทำตัวไม่ถูก

ผู้ชายคนนี้……ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย?

แต่ว่า แรงมหาศาลของลู่จิ้นยวน ก็ทำให้เวินหนิงไม่มีทางได้ดิ้นรน

"เจ็บไหม?" ลู่จิ้นยวนขมวดคิ้ว ใช้นิ้วมือก็แตะไปบริเวณตรงนั้นเบาๆ เวินหนิงก็ขมวดคิ้วแน่น แม้แต่หายใจก็ยังติดขัด

แต่ ปฏิกิริยาที่เธอแสดงออกมาไม่ได้นิ่งเหมือนที่บรรยายไว้