บทที่ 141 มีเรื่องปิดบังฉัน

พูดแล้วก็รีบเดินไปที่ระเบียง

ลู่จิ้นยวนจ้องมองเวินหนิงที่เดินหนีเขาไป เดิมทีใบหน้าที่มีสีหน้าผ่อนคลายก็พลันเย็นชาขึ้นมาทันที

เวินหนิงกำลังทำอะไรอยู่ ยังคิดที่จะปิดบังเขาอยู่อีกงั้นหรือ

………

เวินหนิงเดินมาถึงระเบียง ถึงจะกดปุ่มบนโทรศัพท์

ก็เป็นดังคาดว่าคนที่โทรมาก็คือยวี๋เฟยหมิง

“พรุ่งนี้ตอนสองทุ่มให้มาที่โรงแรมเทียนเฉิงห้องเบอร์ 1854 การที่ฉันจะช่วยเธอเอาของที่เธอต้องการมานั้น ก็ขึ้นอยู่กับผลงานของเธอแล้ว ว่าจะทำให้ฉันพึงพอใจได้ไหม”

เวินหนิงขมวดคิ้วย่น นัยน์ตาปรากฏแววตาแห่งความเย็นชา แต่ก็ตกปากรับคำไป “เข้าใจแล้ว”

พูดเสร็จ ก็คิดที่จะกดปุ่มวางสายไป

ทว่า ยวี๋เฟยหมิงกลับมีความรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะกำลังคิดว่าในที่สุดก็จะได้สัมผัสหญิงคนที่เขาไม่อาจครอบครองได้ กลับกลายเป็นว่าก็พูดออกมาจากปลายสายไม่หยุด

ตอนนี้เวินหนิงยังไม่อยากที่จะบาดหมางผิดใจกับเขาจนทำให้แผนเสียไป จึงทำได้เพียงเชื่อฟัง ทว่าสายตาก็เผลอจับจ้องมองไปที่ลู่จิ้นยวนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทานข้าวอยู่หลายครั้งหลายครา

ถ้าถูกเขารู้เข้าว่าเธอแอบติดต่อกับยวี๋เฟยหมิง คงจะต้องกลายเป็นเรื่องยุ่งยากเป็นแน่

ยวี๋เฟยหมิงคนที่สมควรตายคนนี้ ทำไมในช่วงเวลาแบบนี้เขาถึงพูดไม่รู้จักจบจักสิ้นแบบนี้กันนะ

“คุณสบายใจได้ เมื่อถึงเวลาฉันจะทำให้คุณพึงพอใจอย่างแน่นอน”

สายตาของเวินหนิงสังเกตเห็นว่าลู่จิ้นยวนกำลังลุกขึ้นยืน ชั่วขณะนั้นเองที่เธอสูญเสียความอดทน พูดกับยวี๋เฟยหมิงอีกไม่กี่ประโยคจากนั้นก็รีบกดตัดสายไป

ขณะนั้นเสียงฝีเท้าของลู่จิ้นยวนก็ใกล้เข้ามาแล้ว เวินหนิงกดลบบันทึกการโทรเมื่อสักครู่นี้ทิ้งทันที