บทที่ 143 รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมขนาดนี้เชียว

“รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมขนาดนี้เชียว”

ลู่จิ้นยวนมีน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงมากอย่างไม่รู้ตัว เมื่อสักครู่อันที่จริงแล้วเขาแค่คิดอยากจะสั่งสอนเวินหนิงสักเล็กน้อย ว่าไม่ให้เธอคิดจะปิดบังกับเขา แต่ไม่คาดคิดเลยว่าร่างที่ดูบอบบางอ้อนแอ้นของเธอนั้นจะกลับกลายเป็นว่าทำให้เขารู้สึกสนุกอยากแกล้งขึ้นมา

“คุณไม่สนใจอยู่แล้วนี่ ถ้าหาก.....ถ้าหากว่าเมื่อกี้นี้ฉันถูกเพื่อนบ้านเห็นเข้า คุณคิดว่าพวกเขาจะมองฉันยังไง เป็นผู้หญิงสำส่อนที่ไม่รักนวลสงวลตัวคนหนึ่งงั้นเหรอ”

เพราะรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม เวินหนิงจึงไม่อดทนฝืนกลั้นอีกต่อไป พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป

ลู่จิ้นยวนถูกดวงตาคู่นั้นที่สะท้อนความรู้สึกแย่ออกมามองใส่จนเจ็บใจปวดตาม คิดอะไรขึ้นมาออกแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป

เวินหนิงเห็นเขานิ่งครึมไป ก็แค่นหัวเราะกับตัวเองออกมาหนึ่งที

คนแบบลู่จิ้นยวนนั้น จะมาเข้าใจความรู้สึกของเธอได้อย่างไรกัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผู้หญิงเพียงคนเดียว สำหรับผู้ชายแบบเขาแล้วก็คือข่าวฉาวเรื่องชีวิตรักเล็กๆ ที่ไม่ได้ส่งผลเสียทำลายชื่อเสียงเขาเลย แต่สำหรับคนธรรมดาเช่นเธอนั้น กลับเป็นความพังพินาศย่อยยับเลยทีเดียว

ความแตกต่างเช่นนี้ เกรงว่าเขาไม่อาจที่จะเข้าใจได้เลย

“อาหารเย็นที่เอามาให้วันนี้ก็ขอบคุณมากนะ แต่ว่าถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นคุณก็ออกไปเถอะ คนตระกูลลู่จะได้ไม่ต้องเป็นกังวลด้วย”

เวินหนิงไม่อยากที่จะยุ่งเกี่ยวอะไรกับลู่จิ้นยวนต่อแล้ว จึงเอ่ยปากไล่เขาทั้งอย่างนั้น

เพียงทว่ารออยู่ตั้งนาน ก็ไม่ได้ยินเสียงปิดประตูเสียที เวินหนิงถึงพึ่งจะเห็นลู่จิ้นยวนที่กำลังเดินเข้ามาหา สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาก

หรือว่าเขาจะโกรธประโยคที่เธอพึ่งพูดออกไป

เวินหนิงคิดว่าเขาจะด่าทอเธอว่าไม่รู้จักสำนึกในบุญคุณ หรือไม่เข้าใจถึงความผิดชอบชั่วดี แต่ก็ไม่คาดคิดว่า ชายคนนั้นจะนั่งลงที่ข้างกายเธออย่างนิ่มนวล “ที่เธอพูดก็มีเหตุผล ก่อนหน้าฉันก็เคยมีอคติกับเธอ ต่อไปนี้ฉันจะระวังตัว”

เวินหนิงถึงกับทำตัวไม่ถูกไปพักหนึ่ง ลู่จิ้นยวนเองก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก แต่ว่าก็ไม่ได้คิดที่จะจากไป กลับกลายเป็นว่าทอดกายนอนลงบนเตียงของเวินหนิงอย่างไม่เกรงใจ

“ในเมื่อเธอไม่พูดออกมา งั้นฉันก็จำเป็นที่จะต้องใช้รับมือวิธีแบบพิเศษแล้ว”

ลู่จิ้นยวนมองไปที่เวินหนิงที่มีท่าทางประหลาดใจหนึ่งที “คืนนี้ฉันจะค้างที่นี่”